มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 72

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือบุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 72 เจ้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลทาร์แกเรียน

“เจ้าชายวิเซริส เจ้าหญิงแดเนริส”

‘อะไรกันเนี่ย!’

ทุกคนภายในห้องสบตากันด้วยความงุนงง ขณะที่วิเซริสพยายามนึกว่าชายคนนี้เป็นใคร ชายวัยสี่สิบกว่าก็พูดขึ้นมาต่อว่า “เจ้าชายวิเซริส เจ้าหญิงแดเนริส ข้ามีนามว่า กริฟฟิน แต่นั่นเป็นเพียงนามแฝง นามจริงของข้าคือ จอน คอนนิงตัน ข้าเคยติดตามเจ้าชายเรการ์”

วิเซริสหยุดคิดไปชั่วขณะ ก่อนจะกล่าวขึ้น “ยุทธการแห่งระฆังใช่ไหม?”

ร่างของจอน คอนนิงตันสั่นเล็กน้อย “ใช่ ยุทธการแห่งระฆัง”

ยุทธการแห่งระฆังเป็นสมรภูมิสำคัญในสงครามกบฏของโรเบิร์ต ในตอนนั้นโรเบิร์ตถูกจอน คอนนิงตันไล่ต้อนจนมุมในเมืองสโตนนีเซปต์ จนต้องไปซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงของหญิงโสเภณีเพื่อเอาชีวิตรอด แน่นอนว่าตอนนั้นจอน คอนนิงตันสามารถเผาเมืองเพื่อฆ่าโรเบิร์ตได้ แต่ด้วยเกียรติของเขาที่ไม่ยอมให้เขาทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ทำให้การตัดสินใจนี้นำไปสู่การถูกขับไล่โดยราชาบ้าผู้ล่วงลับเอรีสที่สอง หลังจากนั้นเขาก็ได้เข้าร่วมกับกลุ่มโกลเดนและไต่เต้าขึ้นมาในกองทัพ

ซึ่งตามแผนเดิมวิเซริสและแดเนริสควรจะออกจากบราวอสไปตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว และพวกเขาไม่ควรได้พบกับจอน คอนนิงตัน แต่ตอนนี้พวกเขากลับมาเจอกันที่นี่

“ข้าจำได้แล้ว ลุกขึ้นเถอะ” วิเซริสกล่าว

จอน คอนนิงตันเงยหน้าขึ้นมองวิเซริส ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตาเมื่อเห็นใบหน้าที่คล้ายคลึงกับเรการ์ ก่อนที่เขาจะพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตนเอง แต่หัวใจของเขาก็ยังคงภักดีต่อ ‘เด็กกำพร้า’ ของเรการ์

“ท่านยังรับใช้กองทหารโกลเดนอยู่หรือไม่?” วิเซริสถามขึ้น

“ใช่ เดิมทีข้าตั้งใจจะออกมาเมื่อปีที่แล้ว แต่หลังจากได้ยินข่าวเกี่ยวกับท่านทั้งสอง ข้าจึงเลือกที่จะอยู่ต่อ”

“แล้วตอนนี้ท่านมาที่นี่ทำไม?” น้ำเสียงของวิเซริสเย็นชา แต่จอน คอนนิงตันเข้าใจไปเองว่าเป็นเพราะความแค้นจากการที่ต้องลำบากมาด้วยกัน

ดังนั้นเขาจึงรีบอธิบายอย่างรวดเร็วว่า “ข้าหวังว่าจะได้รับใช้เจ้าชายและเจ้าหญิง”

“ไม่จำเป็น พ่อของข้าขับไล่เจ้าไปแล้ว ตั้งแต่นั้นมาเจ้ากับตระกูลทาร์แกเรียนก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว เจ้าอยากติดตามใครหรือจะใช้ชีวิตอย่างไรก็เป็นเรื่องของเจ้า” วิเซริสกล่าว ก่อนจะหันไปสั่งไคลา “ไคลา พาชายคนนี้ออกไปซะ”

“เดี๋ยวก่อน!” จอน คอนนิงตันร้องขึ้น และคิดว่าวิเซริสยังคงโกรธเขาเรื่องที่ไว้ชีวิตโรเบิร์ต “ราชาเอรีสผู้ล่วงลับยังมีเมตตาและเพียงแค่เนรเทศข้า แต่หากไม่ใช่เพราะข้า เจ้าชายเรการ์และพระองค์คงไม่ . . . ได้โปรดให้โอกาสข้าไถ่บาปด้วยเถิด”

คำพูดของเขาทำให้คนอื่น ๆ ในห้องรู้สึกเห็นใจ และถ้าดูจากภายนอกมันก็เหมือนว่าวิเซริสกำลังจะได้ ‘พันธมิตร’ ที่ภักดีอีกคน

แต่แทนที่จะแสดงความเห็นใจ วิเซริสกลับขมวดคิ้ว เขาลุกขึ้นยืน วางมือลงบนไหล่ของจอน คอนนิงตันอย่างมั่นคง ราวกับคีมเหล็กที่พร้อมจะบดขยี้มันในทันที “เซอร์จอน คอนนิงตัน ตั้งแต่เจ้าก้าวเข้ามาในห้องนี้ เจ้าก็ยังไม่พูดความจริงเลยสักครั้ง”

หัวใจของจอน คอนนิงตันกระตุกวูบ พร้อมกับหูที่อื้ออึงไปหมด เขาไม่รู้เลยว่าเขาเผลอเปิดเผยจุดอ่อนของตนเองได้อย่างไร

“เจ้าชาย ข้าไม่เข้าใจว่าท่านหมายถึงอะไร” จอน คอนนิงตันตอบกลับอย่างประหม่า พร้อมกับภาพของใครบางคนที่แวบขึ้นมาในหัว

“เจ้าไม่เข้าใจจริง ๆ หรือ?” วิเซริสเพิ่มแรงบีบส่งความชาไปทั่วไหล่ของจอน คอนนิงตัน ทำให้จอน คอนนิงตันอดคิดไม่ได้ว่าแรงกดของวิเซริสนั้นช่างน่าหวาดหวั่นเหลือเกิน

“ได้โปรดบอกข้าเถิด เจ้าชาย”

วิเซริสโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากจอน คอนนิงตันเพียงครึ่งฟุต ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายตรงหน้า “ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย อย่าบังคับให้ข้าต้องพูดซ้ำ เพราะครั้งหน้าที่เจ้าโผล่มาต่อหน้าข้า ข้าจะฆ่าเจ้า”

แดเนริสมองพี่ชายของนางด้วยความสับสน ทำไมเขาถึงเย็นชากับชายคนนี้นัก? ‘อาจอน’ คนนี้เคยติดตามเรการ์ เขาก็ควรจะเป็นคนดีไม่ใช่หรือ?

นอกจากนี้นางก็รู้เรื่องของ ‘ยุทธการแห่งระฆัง’ เช่นกัน และรู้ว่าเขามีส่วนทำให้มันเกิดขึ้น แต่พี่ชายเคยบอกไว้ว่าบางเรื่องต้องตัดสินด้วยข้อเท็จจริง ไม่ใช่แค่ความรู้สึก แล้วทำไมเขาถึงปฏิบัติกับชายคนนี้เช่นนี้?

ในที่สุดหลังจากต่อสู้กับความคิดของตนเองอยู่ครู่หนึ่ง จอน คอนนิงตันก็กล่าวออกมาว่า “ลูกของเรการ์ยังมีชีวิตอยู่ ข้าปกป้องเขามาตลอด”

ลูกของเรการ์? ลูกของเรการ์ไม่ใช่ว่าถูก ‘เดอะเมาน์เทน’ ฆ่าตายไปแล้วหรือ? เมื่อแดเนริสได้ยินข่าวนี้นางก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

วิเซริสเดินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ “เล่ามาให้หมด แผนการของเจ้า วาริส และอิลลิรีโอ บอกข้าทุกอย่าง!”

‘เป็นไปได้ยังไง! เขารู้เรื่องนี้ได้ยังไง?’ จอน คอนนิงตันรู้สึกตกใจสุดขีด เขาสบตากับวิเซริส และรู้สึกเหมือนว่าความลับทั้งหมดของเขากำลังถูกมองทะลุไปหมดแล้ว

ก่อนที่ในที่สุด จอน คอนนิงตันจะยอมเล่าทุกอย่างที่เขารู้ให้วิเซริสฟัง ตั้งแต่เรื่องที่วาริสสลับเด็กทารก เรื่องที่อิลลิรีโอมอบเด็กคนนั้นให้เขา และเรื่องที่เขาปลอมตัวเป็นพ่อของเด็กและเลี้ยงดูเขามา

“แล้วพวกข้าล่ะ? แล้วแดเนริสกับข้าล่ะ? พวกเจ้าวางแผนอะไรไว้สำหรับพวกเรา?” วิเซริสถามเสียงเข้ม

เรื่องนี้จอน คอนนิงตันไม่กล้าตอบ เพราะสิ่งที่พวกเขาวางแผนไว้สำหรับวิเซริสและน้องสาวของเขานั้นโหดร้ายเกินไป พวกเขาตั้งใจใช้พี่น้องคู่นี้เป็นตัวล่อดึงความสนใจจากศัตรูเพื่อให้ ‘เอกอนน้อย’ เติบโตอย่างปลอดภัย นี่เป็นความลับที่จอน คอนนิงตันไม่อยากให้เปิดเผย

“พูดไม่ได้สินะ? พวกเจ้าคิดว่า ‘เอกอนน้อย’ มีสิทธิ์ในบัลลังก์มากกว่าข้ากับแดเนริส ดังนั้นพวกเจ้าจึงผลักดันพวกข้าไปแนวหน้า ทิ้งพวกข้าให้เร่ร่อน ถูกลอบสังหาร ถูกชักใยไปตามแผนของพวกเจ้า แม้ว่าแดเนริสจะถูกขายเข้าซ่อง หรือข้าจะถูกฆ่าตาย พวกเจ้าก็ไม่สนใจเลยใช่ไหม!?” น้ำเสียงของวิเซริสเย็นเยียบจนรีจิสที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับตัวสั่น

“ไม่ใช่นะ!” จอน คอนนิงตันพยายามแก้ต่าง แต่เสียงของเขากลับอ่อนแรง

วิเซริสไม่สนใจคำแก้ตัวของเขา “ถ้าเป็นแบบนั้น แล้วเจ้ามาหาข้าทำไม? ก็แค่ฝึกเด็กนั่นต่อไปไม่พอหรือไง? ใช้พวกข้าเป็นโล่ยังไม่พออีกหรือ? หรือเจ้าต้องการให้ข้าคุกเข่าและสาบานความจงรักภักดีต่อเด็กนั่น?”

จอน คอนนิงตันตัวสั่นเทา เพราะนี่เกี่ยวข้องกับแผนขั้นต่อไปของเขากับอิลลิรีโอ วิเซริสเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว และเขาไม่ได้เป็นแค่เหยื่อล่อธรรมดา แต่เป็นเหยื่อล่อที่ ‘เกินความจำเป็น’ พวกเขาจึงต้องการควบคุมวิเซริสให้สิ้นเชิง ดังนั้นเป้าหมายของจอน คอนนิงตันก็คือพาเขาเข้าสู่โกลเดนและจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด

ในที่สุดจอน คอนนิงตันก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงอ่อนแรง ราวกับพยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง “เจ้าชาย เอกอนคือทายาทของเจ้าชายเรการ์ คำพยากรณ์กล่าวถึงมังกรสามหัว บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่พวกเราจะทวงคืนบัลลังก์เหล็ก!”

“ข้าจะไปแย่งชิงเก้าอี้พัง ๆ นั่นทำไม? แล้วเจ้ามีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลทาร์แกเรียนตั้งแต่เมื่อไหร่?” วิเซริสย้อนกลับทันที

จากนั้นเขาหันไปหารีจิสและไคลา “รีจิส ไคลา พวกเจ้าออกไปได้ เฝ้าประตูไว้”

ทั้งสองพยักหน้าแล้วเดินผ่านจอน คอนนิงตันที่แทบทรงตัวไม่อยู่ ก่อนที่วิเซริสจะลากเขาไปที่โต๊ะ และใช้นิ้วจุ่มน้ำและเขียนประโยคหนึ่งลงไป

เมื่อจอน คอนนิงตันเห็นประโยคนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างทันที และแถบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง “เป็นไปไม่ได้!”

โปรดติดตามตอนต่อไป …