มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 60

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือบุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 60 โจราห์ มอร์มอนต์

“หึ! เจ้าหมี!” วิเซริสในร่างนกนางนวลใช้กรงเล็บเกาหัว ก่อนจะนึกถึงเรื่องราวของโจราห์ มอร์มอนต์ ชายฉายา ‘หมี’ ในต้นฉบับ โจราห์นั้นพบพี่น้องทาร์แกเรียนในงานแต่งงานของแดเนริสกับจ้าวแห่งม้า แม้จะหลงใหลในความงามของแดเนริส แต่เขาก็เลือกเป็นสายลับให้คิงส์แลนดิ้งคอยส่งข่าวเกี่ยวกับพี่น้องวิเซริสให้พวกนั้นตลอดเวลา ก่อนที่ภายหลังเมื่อเขาตกหลุมรักแดเนริสเข้าเต็มเปา เขาจึงอุทิศตนให้แดเนริสโดยสมบูรณ์ แต่ก่อนหน้านั้นเขาเคยรับใช้กองทหารรับจ้าง ‘บุตรชายคนที่สอง’ มาก่อน

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมตอนนี้เขาถึงเป็นสายลับให้คิงส์แลนดิ้ง? แล้วยังร่วมมือกับไคลาวางแผนลอบสังหารข้ากับแดเนริสอีก?” วิเซริสในร่างนกนางนวลครุ่นคิดอย่างหนัก

ในเนื้อเรื่องเดิมหากวิเซริสไม่ได้ย้อนเวลากลับมา เขาคงหนีออกจากบราวอสไปแล้วเมื่อหกเดือนก่อน และด้วยคำเตือนจากความฝันแห่งมังกรมันคงทำให้คิงส์แลนดิ้งหาตัวพวกเขาไม่เจอ และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เขาได้พบกับโจราห์โดยบังเอิญในงานแต่งของแดเนริส แต่เพราะการย้อนเวลาของวิเซริส ทำให้เขาไม่เพียงแต่หนีจากบราวอสไม่สำเร็จ แต่ยังสร้างความปั่นป่วนดึงดูดความสนใจของคิงส์แลนดิ้งเข้าไปอีก ซึ่งในนครเสรีก็คงได้ยินข่าวนี้เช่นกัน ดังนั้นบางทีโจราห์อาจจะยังต้องการการอภัยโทษจากคิงส์แลนดิ้ง จึงมาที่บราวอสเพื่อส่งข่าวเหมือนในเนื้อเรื่องเดิม

จากมุมสูงวิเซริสในร่างนกนางนวลตั้งใจฟังมากยิ่งขึ้น ขณะที่โจราห์กับไคลากำลังวางแผนลอบสังหารพวกเขา

“ข้าเข้าไปใกล้วิเซริสในฐานะสาวใช้แล้ว แต่เขาระแวดระวังเกินไป ข้ายังไม่มีโอกาสลงมือเลย” ไคลารายงาน

“แล้วเรื่องวางยาพิษล่ะ?” โจราห์ถาม

“ไม่ได้เลย เขาเลี้ยงหมาไว้ และเขาจะให้หมากินก่อนเสมอ” ไคลาตอบ

การโกหกเป็นทักษะสำคัญของนักฆ่า!

โจราห์ขมวดคิ้ว และรู้สึกได้ว่าวิเซริสรอบคอบเกินไป ก่อนที่เขาจะถามต่อว่า “ได้ยินว่าเขาเก่งเรื่องต่อสู้?”

“ใช่ ฝีมือเหนือกว่าคนทั่วไปมาก” ไคลายืนยัน

“เป็นไปได้ยังไง?” โจราห์แปลกใจ ไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นต้นเหตุของฝีมือการต่อสู้ของวิเซริส

ไคลาและวิเซริสในร่างนกนางนวลเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของโจราห์รอดูว่าเขาจะทำอะไรต่อไป

“ก็ดี ในเมื่อเขาจะเข้าร่วมการแข่งขันดาบ เราก็ใช้โอกาสนี้ประเมินฝีมือเขากัน” โจราห์ตัดสินใจ

“เข้าใจแล้ว ท่านลอร์ด ข้าจะรอฟังข่าวจากท่าน” ไคลากล่าว

โจราห์พยักหน้า ตั้งแต่เขาออกจากเกาะหมีมาไม่มีใครเรียกเขาว่า ‘ลอร์ด’ อีกเลย และก่อนที่เขาจะจากไป เขาก็หันไปมองนกนางนวลของวิเซริสที่เกาะอยู่บนกำแพงเล็กน้อย แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ

“ท่านลอร์ด พวกเราจะทำอย่างไรต่อไป?” ไคลาหันไปถามนกนางนวล

วิเซริสในร่างนกนางนวลจ้องกลับไปเงียบ ๆ เพราะพูดไม่ได้ ทำให้หลังจากนั้นไม่นานไคลาจึงตระหนักถึงความผิดพลาดของตนเองและรีบกล่าวขอโทษ “ขอโทษ ข้าลืมไปว่าตอนนี้ท่านพูดไม่ได้”

นกนางนวลกลอกตาก่อนจะกางปีกบินออกไป โดบระหว่างที่บินอยู่เขาก็พบกับกลุ่มนักร้องและนักดนตรีเร่ที่กำลังบรรเลงเพลง ‘กะลาสีแห่งท้องทะเล’ แต่ส่วนใหญ่พวกนี้อยู่นอกพื้นที่หลักของเทศกาล และตรงศูนย์กลางก็ยังเป็นนักดนตรีของไนติงเกลเป็นหลัก

ทันใดนั้นวิเซริสในร่างนกนางนวลได้ยินเสียงทะเลาะกันดังขึ้นจากที่ไกล ๆ เขาจึงบินไปดู และเห็นคนสองกลุ่มกำลังมีปากเสียงกันผลักกันไปมา

“ฟัง กะลาสีแห่งท้องทะเล เถอะ! พวกข้ามาก่อน!”

“ไม่! ฟัง ‘คลื่นสีม่วง’! พวกข้ามาก่อน!”

ดูเหมือนว่า ‘คลื่นสีม่วง’ จะเป็นเพลงจากฝั่งไนติงเกล

“เจ้า! ร้องคลื่นสีม่วงทั้งวัน ข้าจะให้ 20 ทองมังกร!” ชายคนหนึ่งตะโกน

“ข้าให้ 30! ร้องกะลาสีแห่งท้องทะเล!” อีกคนโต้กลับ

สุดท้ายกลุ่มที่อยากฟัง ‘คลื่นสีม่วง’ ก็ชนะไป เพราะพวกเขามีจำนวนมากกว่าและเสนอเงินได้เยอะกว่า อย่างไรก็ตามวิเซริสในร่างนกนางนวลยังสังเกตเห็นว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่ชอบ ‘กะลาสีแห่งท้องทะเล’ มากกว่า ทำให้เมื่อเวลาผ่านไปกระแสนิยมก็เริ่มขยับจากชายขอบของเทศกาลเข้าไปสู่ศูนย์กลางเรื่อย ๆ ตอนนี้เหลือเวลาอีกสองวัน และถ้าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป ‘กะลาสีแห่งท้องทะเล’ อาจจะได้รับความนิยมมากขึ้นอย่างแน่นอน

จากนั้นเขาก็บินไปยังบ้านของสามตระกูลที่ตั้งอยู่ใกล้ไททันแห่งบราวอส ตระกูลเหล่านี้เป็นเจ้าของที่ดินแถวนั้นและสามารถจองที่นั่งดี ๆ ได้ แต่สิ่งที่ทำให้วิเซริสแปลกใจคือเขาเห็นทอร์โม เฟรการ์ และรอธ ซาลีน กำลังนั่งคุยกันอย่างออกรส

“นี่เป็นเหล้าเม็ดน้ำผึ้งของตระกูลข้า สนใจลองชิมไหม?” ทอร์โมเสนอ

“ไม่ล่ะ ข้านำชามาจากเดอะรีช” รอธตอบ

ไม่ต้องรอให้ถามคนรับใช้ของรอธก็รินชาให้เขาทันที แต่สิ่งที่รอธไม่รู้ก็คือการที่ตระกูลเฟรการ์นิยมดื่มไวน์หวานนั้นทำให้พวกเขามีระดับสารตะกั่วในเลือดต่ำที่สุดในบรรดาสามตระกูล อย่างไรก็ตามรอธได้เปลี่ยนมาดื่มชาที่ชงจากน้ำโดยตรงจากคูน้ำ ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นอีก

เมื่อทอร์โมรู้ว่าเมธิสเข้ามาเติมเต็มช่องว่างของธุรกิจสบู่แล้ว เขาก็รีบไปหาที่ตระกูลซาลีนทันที แต่การสนทนานั้นไม่ได้เป็นไปด้วยดี ทอร์โมคาดว่าวิเซริสต้องมอบผลประโยชน์หรือคุณค่ามหาศาลเพื่อให้ตระกูลซาลีนจงรักภักดี แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าตระกูลซาลีนจะพร้อมทำสงครามกับเขาเพื่อความอยู่รอดของสายเลือดตนเองอย่างเต็มรูปแบบแล้ว

วิเซริสสามารถแก้ปัญหาที่ตระกูลซาลีนไม่มีทายาทที่แข็งแรงมานานเกือบยี่สิบปีได้จริงหรือ? ทอร์โมไม่อาจเข้าใจได้ว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งจะมีความสามารถเช่นนั้นได้อย่างไร หรือเหตุใดรอธกับภรรยาจึงเชื่อมั่นในตัวเขา ทั้งที่ต้องใช้เวลากว่าหนึ่งทศวรรษกว่าจะพิสูจน์ผลลัพธ์ได้

“ฮ่า ๆ นั่นสินะ ท่านลอร์ดรอธมีวิสัยทัศน์กว้างไกล แต่ข้าสงสัยว่านักดาบที่ท่านเลือกจะมีหัวการค้าเหมือนท่านหรือไม่?” ทอร์โม เฟรการ์เอ่ยอย่างเยาะเย้ย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาตระกูลซาลีนเสื่อมถอยเพราะขาดทายาท และด้วยจำนวนผู้ติดตามที่ลดลงการดึงดูดนักดาบฝีมือดีจึงเป็นเรื่องยากมากขึ้นตามไปด้วย

“เวลาข้าทำธุรกิจ ข้าไม่ชอบหว่านแหกว้าง ๆ แต่เมื่อข้าพบคนที่มีศักยภาพ ข้าจะลงทุนเต็มที่” รอธตอบพลางจิบชา “และวิเซริสก็คือผู้ที่ข้าลงทุนด้วย”

“ข้ากลัวว่าการลงทุนนั้นจะสูญเปล่า” ทอร์โมสวนกลับ “ข้าน่ะตรงข้ามกับท่าน ข้าลงทุนในสิ่งที่ทำกำไรได้ทันที เปลี่ยนกำไรเล็ก ๆ ให้กลายเป็นก้อนโต”

การโต้แย้งเรื่อง ‘ประสบการณ์ทางธุรกิจง ของพวกเขาเป็นไปอย่างแนบเนียน ไม่มีเสียงตะคอกใส่กัน

“ลองฟังดูสิ” รอธพูดพลางยกมือขึ้นแนบหู “เพลง ‘กะลาสีแห่งท้องทะเล’ นี่ไพเราะดีนะ ลูกเรือของข้าชอบมันมาก”

“โอ้? จริงหรือ? แต่ข้าได้ยินเสียง ‘คลื่นสีม่วง’ ดังชัดกว่าเสียอีก” ทอร์โมแย้ง

รอธที่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมของทอร์โมเพียงยิ้มบาง “ลอร์ดทอร์โม บางทีท่านอาจอยู่แต่ใน ‘สวนวิหค’ ของตนเองนานเกินไปแล้ว ข้าแนะนำให้ท่านออกไปสัมผัสเสียงอื่นบ้าง นักปราชญ์เคยกล่าวไว้ว่า ‘การฟังแต่สิ่งที่ตนอยากฟังเท่ากับการหลอกตัวเอง’”

“น่าสนใจ แต่ตราบใดที่ข้ายังแข็งแกร่งพอ โลกก็จะส่งเสียงตามที่ข้าต้องการ” ทอร์โมตอบกลับอย่างมั่นใจ

ทั้งสองยังคงต่อสู้เชิงปัญญา ไม่มีใครยอมถอย

ขณะที่การโต้วาทีของพวกเขายังคงค้างคา เงาสีขาวสายหนึ่งก็พลันเลือนหายไป วันพรุ่งนี้จะเป็นวันที่สองของเทศกาลสิบวัน และเป็นวันแรกของการแข่งขันดาบ ทำให้ตอนนี้วิเซริสกำลังครุ่นคิดว่าเขาควรแสดงฝีมือเพื่อข่มขวัญโจราห์ หรือควรแสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อให้ศัตรูชะล่าใจดี

โปรดติดตามตอนต่อไป …