มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 38

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือบุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 38 วันเกิดของแดเนริส

ตลอดช่วงเวลานี้วิเซริสรู้สึกได้ถึงท่าทีที่เย็นชาของเฮลโบ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะวิเซริสเชื่อว่าเขาสามารถเสนอสิ่งที่เย้ายวนใจมากพอจนเฮลโบต้องยอมภักดี

“คนรู้จักกัน ปล่อยเขามาเถอะ” วิเซริสสั่ง และเหล่าผู้คุ้มกันในคราบพลเรือนของธนาคารเหล็กก็ปล่อยตัวเฮลโบ

เฮลโบยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยก่อนจะขึ้นรถม้าไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ให้ตายเถอะ เฮลโบ! ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเจ้าที่นี่” วิเซริสหยอกล้ออย่างติดตลก

“ข้าได้ยินมาว่าวันเกิดของแดเนริสใกล้จะมาถึงแล้ว ข้าเลยอยากรู้ว่าจะจัดที่ไหน” เฮลโบตอบด้วยรอยยิ้มประจบประแจง ซึ่งข้ออ้างนี้ก็ฟังดูไร้สาระไปหน่อย แต่วิเซริสก็ไม่ได้ซักไซ้อะไร

ในชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาวิเซริสเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า บางคนมีวันเกิดเพราะอยากมีวันเกิด และบางคนมีวันเกิดเพราะคนอื่นต้องการให้พวกเขามีวันเกิด ดังนั้นด้วยความอยากรู้ วิเซริสจึงถามว่า “เจ้ารู้เรื่องวันเกิดของแดเนริสยังไง?”

ซึ่งคำตอบของเฮลโบก็ทำให้วิเซริสประทับใจ เซอร์วิลเล็ม ดาร์รีผู้ที่เคยพาพวกเขาหลบหนี และเคยอาศัยอยู่กับพวกเขาใน ‘ป้อมปราการสีแดง’ หลังจากเขาเสียชีวิตเหล่าคนรับใช้ในบ้านก็เริ่มแย่งชิงข้าวของของเขา

เมื่อตอนที่เฮลโบยังร่วมงานกับวิเซริส เขาได้แอบไปสืบจากคนเหล่านั้น แม้ว่าเขาจะไม่ได้ของมีค่ากลับมาเลย แต่เขาก็สามารถถามไถ่เรื่องวันเกิดของพี่น้องทาร์แกเรียนได้

ทำให้แรกเริ่มเดิมทีเขาตั้งใจจะตีตัวออกห่างจากวิเซริส แต่ตอนนี้เขากลับเห็นว่านี่อาจเป็นโอกาสของเขา

“แดเนริสลำบากมาหลายปีแล้วกับข้า แต่ไม่จำเป็นต้องจัดงานใหญ่โตอะไร แค่ฉลองกันที่บ้านของพวกเราก็พอ” วิเซริสกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฮลโบก็รู้สึกโล่งใจ แถมคำว่า ‘พวกเรา’ ยังฟังดูอบอุ่นเหลือเกิน ตอนนี้เฮลโบไม่มีความคาดหวังอันฟุ้งเฟ้ออีกแล้ว เขาคิดว่าวิเซริสกำลังติดกับดักของฟาเลีย และอยู่ห่างจากการถูกครอบงำโดยนางเพียงก้าวเดียว

แต่แล้ววิเซริสก็ยื่นสิ่งหนึ่งให้เขา มันเป็นไข่สีขาวที่มีเปลือกแข็ง

“นี่มันอะไร . . . ?” เฮลโบถามด้วยความสงสัย

“มูนชาโดว์ นี่คือผลิตภัณฑ์ที่ข้าร่วมมือกับเลดี้มูนชาโดว์ เจ้าคิดว่ามันจะขายได้เท่าไหร่?” วิเซริสตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เฮลโบถือสบู่ในมือ มันให้สัมผัสที่ลื่นนุ่ม แต่เมื่อสัมผัสแล้วกลับไม่มีคราบเหนียวหลงเหลืออยู่ แถมยังให้ความรู้สึกสดชื่นสะอาดอีกด้วย ก่อนที่เขาจะยกขึ้นดมและพบว่ามันมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ

‘ของชิ้นนี้คงทำจากน้ำมันวาฬแน่ ๆ ราคาคงไม่สูงมากหรอก’ เฮลโบคิดในใจ ก่อนจะเสนอราคา “ห้า ห้าหรือหกเงินดวงจันทร์?”

วิเซริสยิ้มแล้วกล่าวว่า “สูงกว่านั้น”

“สิบสอง?”

“สูงกว่านั้น!”

“ยี่สิบ?”

“สูงกว่านั้น!”

“พระเจ้า!”

มอเรลที่นั่งฟังอยู่สังเกตเห็นสีหน้าของเฮลโบเปลี่ยนไปจากปกติเป็นตกตะลึงด้วยความสนุกสนาน

“เฮลโบ สบู่มูนชาโดว์ก้อนหนึ่งขายได้ห้าเหรียญทองมังกร และนี่คือราคาต่ำสุด”

เฮลโบถึงกับทำสบู่หลุดมือ “ห้าเหรียญทองมังกร!?”

ตอนนี้เฮลโบเริ่มเสียใจที่ตัดสินใจขายน้ำมันวาฬไปก่อนหน้านี้ ถ้าเขากลับไปเจอตัวเองในอดีต เขาคงต่อยตัวเองให้หนำใจ

เมื่อเห็นเฮลโบมีปฏิกิริยาเช่นนั้น วิเซริสก็รู้ว่าได้เวลายื่นข้อเสนอแล้ว “ข้าตัดสินใจให้เจ้าถือหุ้นสองเปอร์เซ็นต์ เพื่อเป็นรางวัลสำหรับการดูแลความปลอดภัยของโรงงาน เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

“สองเปอร์เซ็นต์?”

“ใช่ มอเรลจะเป็นผู้ค้ำประกันการทำธุรกรรมของเรา”

เฮลโบถึงกับอึ้ง ‘เขากลายเป็นชนชั้นพ่อค้าในพริบตาอย่างนั้นหรือ? เขาทำสิ่งที่บาเนอร์การ์ยังทำไม่ได้เชียวหรือ!?’

เฮลโบรู้สึกเวียนหัว เขามองออกไปยังทิวทัศน์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว และมันก็ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันไม่มีผิด

ที่จริงแล้วเหตุผลหลักที่วิเซริสยอมให้เฮลโบเข้าร่วมก็เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องเสียพลังงานมากเกินไปกับการบริหารธุรกิจ เพราะสิ่งที่สำคัญกว่าคือการเสริมสร้างอำนาจของตน และค้นหาวิธีได้รับ ‘เทคนิคสกินเชนเจอร์’ และฝึกฝนมัน พร้อมกับรวบรวมไข่มังกร

การใช้เงินจำนวนหนึ่งเพื่อให้ธุรกิจสบู่ดำเนินไปอย่างราบรื่น ย่อมคุ้มค่ากับพลังงานและเวลาของเขา ซึ่งเป็นทรัพยากรที่มีค่าที่สุด

. . .

ไม่นานนักสบู่ชุดแรกก็เข้าสู่ตลาด และต้องบอกเลยว่าฟาเลียเป็นนักธุรกิจที่มีหัวคิดจริง ๆ

ทันทีที่เธอได้รับสบู่ชุดแรกจากวิเซริส เธอก็นำ 50 ก้อนไปถวายให้กับวิหารนักขับขานแห่งจันทรา เนื่องจากฟาเลียถูกขนานนามว่า ‘มูนชาโดว์’ และสบู่ก็ถูกเรียกว่ามูนชาโดว์ มันจึงสร้างความประทับใจให้กับผู้นำวิหารเป็นอย่างมาก ทำให้ฟาเลียได้รับสมญานามใหม่ว่า ‘ผู้บริสุทธิ์’ ทำให้เธอเป็นที่รู้จักในนาม ‘ฟาเลียผู้บริสุทธิ์’

ซึ่งชื่อเสียงที่เพิ่มขึ้นนี้ช่วยดึงดูดแขกมายังสถานประกอบการของเธอมากขึ้น และส่งผลให้ราคาของสบู่ก้อนหนึ่งพุ่งสูงขึ้นไปถึงสิบ หรือแม้กระทั่งยี่สิบเหรียญทองมังกร!

แน่นอนว่าความสำเร็จเช่นนี้ย่อมนำมาซึ่งความอิจฉาริษยา อย่างไรก็ตามกำไรจากการจำหน่ายสบู่ในปริมาณจำกัดยังไม่มากพอที่จะดึงดูดความสนใจจากพ่อค้ารายใหญ่ ซึ่งนี่เป็นผลมาจากการควบคุมการผลิตของวิเซริสโดยเจตนาเพื่อให้แน่ใจว่าสบู่ยังคงเป็นสินค้าฟุ่มเฟือย

เพราะวิเซริสรู้ดีว่าหากเขาท่วมตลาดด้วยสบู่ ขายแต่ละก้อนในราคาสิบ หรือหลายสิบเงินดวงจันทร์ ทั่วเมืองเสรี มหาอำนาจที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดจะกระโจนเข้ามาฉีกธุรกิจของเขาเป็นชิ้น ๆ ราวกับฉลามที่ได้กลิ่นเลือดแน่นอน

สุดท้ายแล้วเขายังอ่อนแอเกินไป ทุกอย่างยังไม่มั่นคง ราวกับเดินอยู่บนผืนน้ำแข็งบาง ๆ ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเขาจะเดินไปถึงอีกฝั่งได้หรือไม่

. . .

ในโรงละคร ชายหนุ่มคนหนึ่งถือสบู่ก้อนหนึ่งขึ้นมาแล้วถามว่า “โรงงานไหนเป็นผู้ผลิต?”

“เรายังคงสืบสวนอยู่ ท่านลอร์ดแอนเดอร์เซน” เสมียนตอบ

“ยังต้องสืบอีกหรือ? ไม่จำเป็นแล้ว” แอนเดอร์เซนวางสบู่ลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ

พักหลัง ๆ มานี้ มอเรลดื้อดึงผิดปกติ ปฏิเสธที่จะขายโรงงานของเขา ไม่เพียงเท่านั้นพวกเขายังมีเงินทุนมากพอที่จะซื้อวัตถุดิบใหม่ ดังนั้นแอนเดอร์เซนจึงคาดการณ์ว่าโรงงานเทียนของมอเรลน่าจะเป็นแหล่งผลิตสบู่ ยิ่งไปกว่านั้นโรงงานนี้ยังมีความเกี่ยวข้องกับฟาเลีย และสบู่ก็ถูกตั้งชื่อว่า ‘มูนชาโดว์’ ซึ่งตรงกับฉายาของนางอย่าง ‘มูนชาโดว์’ ความเชื่อมโยงนี้ชัดเจนเสียจนไม่ต้องเสียเวลาสืบให้มากความ

“หาตัวคนทำสบู่ให้เจอ ข้าจะเสนอราคาที่น่าพอใจให้เขา” แอนเดอร์เซนออกคำสั่ง

แอนเดอร์เซนนั้นสืบเชื้อสายจากตระกูลเฟรการ์ หนึ่งในสามตระกูลใหญ่แห่งบราวอส สำหรับเขาเงินก็เป็นเพียงตัวเลข ตราบใดที่เขาสามารถโค่นฟาเลียลงได้ และทำให้โสเภณีหญิงฝ่ายของเขาเป็นผู้ชนะการประกวดความงามมันก็คุ้มค่าแล้ว

. . .

ในขณะเดียวกันวิเซริสยังไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้ และกำหนดเวลาที่เขานัดหมายกับนักฆ่าสาวก็ใกล้เข้ามาแล้ว หากเขาสามารถทำให้เธอยอมจำนนได้ เขาจะได้รับเทคนิค ‘สกินเชนเจอร์’ มาครอบครองในที่สุด และถ้าหากเขาสามารถควบคุมนกนักล่าอย่างเหยี่ยวได้ มันจะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อเส้นทางการเป็นทหารรับจ้างของเขา

เมื่อไม่มีหมอกแห่งสงคราม และสามารถมองเห็นทุกการเคลื่อนไหวของศัตรูได้อย่างชัดเจน ขุนพลที่ได้รับการศึกษาดีย่อมสามารถครองสมรภูมิได้อย่างเบ็ดเสร็จ!

“ใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ” หลังจากใช้ความฝันแห่งมังกรเพื่อสอดแนม วิเซริสก็ตัดสินใจว่าคืนนี้เขาจะต้องทำให้นักฆ่าหญิงยอมจำนนให้ได้

โปรดติดตามตอนต่อไป …