มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 4

มหาศึกชิงบัลลังก์ : บุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 4 ทำงานใช้หนี้

แดเนริสนั่งพิงขอบหน้าต่างมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา และพอเห็นพี่ชายของเธอ วิสเซริสแสดงอำนาจดุจมังกร ดวงตาสีม่วงของเธอก็เปล่งประกายอย่างตื่นเต้นจนเธอลืมไปชั่วขณะว่าบาดแผลบนแขนที่เขาเป็นคนทำให้ไม่นานมานี้ยังเจ็บปวดอยู่

ภายใต้ภัยคุกคามจากคมดาบ เฮลโบสั่งให้สมุนทั้งสามรออยู่หน้าประตูปล่อยให้เขาอยู่ต่อรองกับวิสเซริสตามลำพัง

“จะ . . . เจ้าชาย เราแค่ต้องการสะสางหนี้ที่ค้างอยู่กับท่านเท่านั้น ไม่มีเจตนาอย่างอื่นเลยจริง ๆ” เฮลโบพูดด้วยรอยยิ้มประจบ ฟันทองของเขาเป็นประกาย แต่มันกลับยิ่งทำให้คำพูดดูไม่น่าเชื่อถือ

“คิดว่าข้าโง่รึ? เจ้าเคยดมตดตัวเองบ้างไหม?” วิสเซริสสวนกลับ พร้อมตบหน้าอ้วนของเฮลโบไปทีละฉาด ซึ่งเสียงที่ดังชัดเจนนี้เป็นการหยามเกียรติอย่างถึงที่สุด จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าไอ้คนตรงหน้าตัวเองนี่อาจไม่ใช่เชื้อพระวงศ์เลย แต่เป็นนักเลงข้างถนนมากกว่า

แดเนริสที่แอบมองจากหน้าต่างรู้สึกพึงพอใจมาก ไอ้หมูอ้วนคนนี้ชอบมาป้วนเปี้ยนตอนที่วิสเซริสเมา ขโมยข้าวของในบ้าน แถมยังมองเธอด้วยสายตาน่าขยะแขยง และเคยพยายามจะลวนลามเธอด้วยซ้ำ

เฮลโบเองก็ตกใจไม่น้อย เมื่อวิสเซริสเริ่มพูดถึงเรื่องหนี้สินหลังจากหยามเขาเสร็จ หากเป็นเขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ ป่านนี้คงตั้งตัวเลขหนี้แบบเวอร์ ๆ ไปแล้ว แต่ตอนนี้เขาต้องคิดให้รอบคอบกว่านั้น

“ท่านติดหนี้พวกเราอยู่ 132 เหรียญทอง 26 เหรียญเงิน และเศษเงินเล็กน้อย”

วิสเซริสจ้องไปที่คอของเฮลโบ ทำให้เฮลโบรีบแก้ไขตัวเลขทันที

“เอ่อ . . . เอาเป็น 130 เหรียญทองก็ได้ ถือว่าเราปรับลดให้”

แน่นอนว่าวิสเซริสไม่มีเงินติดตัวสักสามเหรียญทอง แล้วเขาจะไปหา 130 เหรียญทองมาได้อย่างไร?

“จริง ๆ มันต่อรองกันได้ ข้าลดให้อีกก็ได้ . . . 125 ล่ะ?”

วิสเซริสยังคงเงียบ ส่วนเฮลโบที่เริ่มกระวนกระวายก็รีบลดราคาให้ตัวเองต่อไป

“120! ต่ำกว่านี้ไม่ได้แล้ว ข้าขอลดให้ได้แค่ 120!”

วิสเซริสยังคงไม่ตอบ

“110! ส่วนที่เหลือข้าจะไปหาทางโปะให้เอง! 110! ว่าไง?”

วิสเซริสยังคงนิ่ง

“ลดไปมากกว่านี้ไม่ได้จริง ๆ เจ้าชาย! ท่านลองเสนอราคามาเองเลยดีไหม?” เฮลโบพยายามรักษามาดที่เคยหยิ่งทระนงไว้ แต่เสียงของเขาฟังดูสิ้นหวังอย่างเห็นได้ชัด

วิสเซริสแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ก่อนจะมองสบตาเฮลโบแล้วพูดว่า “ข้าไม่มีเหรียญทองสักเหรียญ”

สีหน้าของเฮลโบแข็งค้างทันที

“แต่ข้ามีวิธีจ่ายคืนแบบอื่น”

“วิธีอื่น?” ดวงตาของเฮลโบเหลือบไปทางตัวบ้าน

แดเนริสที่แอบดูอยู่สะดุ้ง รีบหลบลงใต้หน้าต่างทันที

“อย่าคิดแม้แต่จะมอง!” วิสเซริสขู่เสียงเย็นชา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต ราวกับพร้อมจะกัดคอเฮลโบให้ขาดได้ทุกเมื่อ

เฮลโบสะดุ้งเฮือก รีบโบกมือกล่าวขอโทษ “ขะ . . . ข้าไม่ได้คิดแบบนั้น! ข้าคิดว่า . . . ท่านหมายถึงขายบ้าน! ท่านพูดเองนะ!”

วิสเซริสไม่สนใจคำแก้ตัวของอีกฝ่าย แต่ถามกลับว่า “ข้าถามเจ้าหน่อย ถ้าสมมติว่าข้าจ่ายเจ้า 130 เหรียญทอง เจ้าจะได้กี่เหรียญ?”

“หา?” เฮลโบรู้สึกว่าตัวเองเข้าใจความคิดของวิสเซริสได้ลาง ๆ แต่ก็ตอบไปตามตรง “เอ่อ . . . สัก 40 เหรียญได้มั้ง”

ธุรกิจทวงหนี้นี่กำไรมหาศาลจริง ๆ! ดวงตาของวิสเซริสเป็นประกาย ตัวเลขนี้สอดคล้องกับสิ่งที่เขาเคยรู้ในชีวิตก่อนหน้า ขึ้นอยู่กับความยากง่ายของหนี้ บางครั้งนักทวงหนี้จะได้ส่วนแบ่งครึ่งหนึ่งหรือมากกว่านั้นจากยอดหนี้ทั้งหมด เจ้าหนี้บางรายสนใจแค่ได้เงินคืนบางส่วน หรือบางทีพวกเขาแค่อยากให้ลูกหนี้เดือดร้อนก็เท่านั้น

หากเขากระโดดเข้าสู่วงการนี้ เขาสามารถหาเงินได้เร็วพอจะเลี้ยงตัวเองและดูแลแดเนริส หลังจากฟื้นตัวดีแล้ว เขาจะเข้าร่วมกองทหารรับจ้าง ใช้ความสามารถของตนให้เต็มที่

วิสเซริสรีบพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “บราวอสเป็นเมืองใหญ่ ข้าแน่ใจว่าข้าไม่ใช่คนเดียวที่เป็นหนี้ใช่ไหม?”

เฮลโบระวังตัวขึ้น “ที่ท่านหมายถึงคือ . . .”

“ใช่ ข้าหมายถึงแบบนั้น”

เฮลโบก้มหน้าครุ่นคิด มือของเขาเอื้อมไปจับเคราตัวเองก่อนจะเปลี่ยนไปลูบใบหน้าแทน เขาไม่ได้มาที่นี่เพราะต้องการเงิน แต่เพราะแดเนริส เขาคิดว่าวิสเซริสเป็นเหยื่อง่าย ๆ แต่ตอนนี้เขาคิดผิด แผนเดิมต้องถูกล้มเลิกไป ซึ่งนั่นทำให้เขายากจะอธิบายกับนายจ้างของเขา . . .

“การค้าทาสในบราวอส โทษคือใช้แรงงานหนักสิบปีใช่ไหม?” เมื่อเห็นว่าเฮลโบลังเล วิสเซริสจึงเสริมว่า พร้อมกับบีบคอเฮลโบเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่ยังยิ้มอยู่ แต่ท่าทีของเขากลับดูน่ากลัวจนขนลุก

เฮลโบรู้สึกเหมือนวิญญาณของเขาถูกบีบจนแหลก เขาเตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว แต่กลับกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แถมรางวัลสำหรับการจับตัวแดเนริสมีมูลค่าสองร้อยเหรียญทองมังกร ทว่าเงินจำนวนนี้ตอนนี้กลับดูเสี่ยงเกินไป นอกจากนี้ข้อเสนอของวิสเซริสก็มีเหตุผล เพราะในบรรดาเด็กวัยรุ่นทั่วไปวิสเซริสกล้าสู้และมีทักษะต่อสู้ หากเขาเข้าร่วม ‘ทีม’ ของเฮลโบ มันอาจเป็นประโยชน์ไม่น้อย เพราะเฮลโบเองก็มี ‘ธุรกิจ’ หลายอย่างที่ต้องจัดการ

“ตกลง! ข้ารับข้อเสนอของท่าน อีกไม่กี่วันข้าจะมาหา แล้วเราค่อยไปช่วยดูแลพวกที่เป็นหนี้กันดีไหม?” เฮลโบกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่มีปัญหา แล้วเจ้าควรให้ข้ายืมเงินสักหน่อย ข้าจะหักจากค่าจ้างของข้าเอง เอ่อ . . . หมายถึงค่าตอบแทน”

เฮลโบกลืนน้ำลายรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ตั้งแต่เมื่อไรที่เขากลายเป็นนักทวงหนี้ที่ไม่เพียงแต่ไม่ได้เก็บเงิน แถมยังต้องเสียเงินไปอีก? “ตกลง ตกลง ตกลง”

เฮลโบรีบหยิบถุงเงินหนักอึ้งจากอกเสื้อแล้วยื่นให้วิสเซริส

“ขอบใจ ตั้งแต่นี้ไปข้าจะเรียกเจ้าว่า ‘เซอร์’”

“ไม่ ไม่ ไม่ต้องขนาดนั้น”

เฮลโบโค้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป เมื่อเห็นว่ามีผู้คนมากมายมุงดูอยู่สีหน้าของเขาก็ยิ่งหม่นลง ภารกิจในวันนี้ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง และทำให้ชื่อเสียงของเขาเสียหายอย่างหนัก ดังนั้นเขาจึงพยายามทำหน้าดุดันหวังจะเรียกศักดิ์ศรีตัวเองกลับมา

แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงสองก้าว วิสเซริสก็ตะโกนหยุดเขาเอาไว้ก่อน “เดี๋ยวก่อน”

เฮลโบรู้สึกขมในปาก และรีบฝืนยิ้มอีกครั้งเปลี่ยนอารมณ์รวดเร็วจนกล้ามเนื้อใบหน้ากระตุกเล็กน้อย “มีอะไรอีกหรือ เจ้าชาย?”

วิสเซริสชี้ไปที่ประตูที่พังยับเยิน แล้วกล่าวว่า “ประตูบานนี้ราคาสองเหรียญทอง หักจากเงินนั่นด้วย”

. . .

แดเนริสดีใจจนเกือบกระโดดโลดเต้น ทุกครั้งที่เฮลโบมาหาเขามักจะเอาของบางอย่างติดมือไปเสมอ แต่ครั้งนี้เขากลับต้องจากไปมือเปล่า แถมยังทิ้งเงินจำนวนมากไว้ให้ด้วย เงินก้อนนี้เพียงพอให้เธอกับพี่ชายใช้ชีวิตไปได้อีกนาน ตราบใดที่วิสเซริสไม่เอาไปผลาญกับเหล้าจนหมดล่ะนะ

ทันใดนั้นเสียงคำรามก้องของไททันแห่งบราวอสก็ดังขึ้น รูปปั้นยักษ์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเมืองส่งเสียงก้องสะท้อนทั่วท้องฟ้า บอกให้ชาวเมืองบราวอสรู้ว่าถึงเวลาเริ่มต้นวันใหม่แล้ว

“ไปกันเถอะ! ไปหาอะไรกินกัน!” วิสเซริสกล่าว

“ค่ะ~” แดเนริสเดินตามพี่ชายอย่างร่าเริง แตกต่างจากความตื่นเต้นของเด็กสาว วิสเซริสกับรู้ดีว่าปัญหาของพวกเขายังไม่จบลงง่าย ๆ

เขาจำได้ว่าเจ้าหนี้ที่ให้เขากู้เงินดูเหมือนจะเป็นเจ้าของเรือ และมีเรืออยู่ในสังกัดสามถึงห้าลำ ในยุคนี้กะลาสีเรือที่ดีหาได้ยาก และเจ้าของเรือที่สามารถควบคุมลูกเรือได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา

หากเจ้าหนี้ไม่ได้ตัวแดเนริสอีกฝ่ายอาจลองใช้วิธีอื่น และเฮลโบก็พิสูจน์แล้วว่าตัวเขานั้นไร้ประโยชน์ ดังนั้นเจ้าหนี้คงหาคนที่เก่งกว่านี้มาแทนแน่นอน และเมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาทั้งสองคนจะไม่มีทางหนีจากศึกนี้ได้อีกต่อไป

ซึ่งตามกฎหมายของบราวอส หากเจ้าหนี้ตาย ลูกหนี้ก็จะถูกสงสัยทันที วิสเซริสจึงตัดสินใจว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการหาเงินมาใช้หนี้ก่อน แล้วค่อยหาทางกำจัดภัยคุกคามนั้นในภายหลัง

โปรดติดตามตอนต่อไป …