มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 3

มหาศึกชิงบัลลังก์ : บุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 3 ทวงหนี้อย่างรุนแรง

ตามเนื้อเรื่องเดิมวิสเซริสไม่ได้ยอมแพ้ต่อน้องสาวของเขา ทั้งสองต้องระหกระเหินเป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งพวกเขาได้รับการช่วยเหลือจากอิลลีรีโอ โมพาทิส พ่อค้าผู้มั่งคั่งแห่งเพนทอส ซึ่งเชิญพวกเขาไปอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเขา ต่อมาอิลลีรีโอก็เป็นผู้จัดการให้แดเนริสแต่งงานกับเจ้าแห่งทุ่งหญ้าดรอโก และถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแบบแผนเดิมวิสเซริสคงจะเลือกอยู่ต่อ

วิสเซริสเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์จากความฝันของเขา ผู้บุกรุกมีทั้งหมดสี่คน เป็นชายหนุ่มสองคนที่มีรูปร่างปานกลางและชายร่างสูงหัวโล้นอีกคน ส่วนอีกสองคนเป็นชายหัวโล้นมีความสูงพอ ๆ กับวิสเซริส แต่แข็งแกร่งกว่ามากประหนึ่งเปรียบเทียบความแข็งแกร่งของนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วก้อย

ในความฝันชายหัวโล้นกดเขาลงกับพื้น ขณะที่คนอื่นพาตัวแดเนริสไป แม้จะเป็นเช่นนั้นวิสเซริสก็ไม่ต้องการหนีไปไหน เพราะออกจากลานบ้านนี้ไปก็หมายถึงการกลับไปใช้ชีวิตเร่ร่อนอีกครั้ง ไม่มีบ้าน ไม่มีอาหาร สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้

นอกจากนี้เมื่อเขามองเห็นกลอุบายของศัตรูล่วงหน้า และด้วยความที่เขาเป็นนักสู้ฝีมือดี เขาจึงเชื่อว่าสามารถรับมือกับพวกนั้นได้ คนพวกนี้เป็นแค่คนธรรมดา ในขณะที่เขามีประสบการณ์และการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน

วิสเซริสมองแดเนริสที่ยังคงหลับสนิทอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะหยิบดาบที่ซ่อนไว้ใต้เตียงแล้วเดินออกจากห้องไป

. . .

“ระวังด้วย อย่าทำร้ายเด็กผู้หญิง!”

“รับทราบ!”

ชายสามคนตอบรับพร้อมกัน

“ส่วนไอ้วิสเซริส . . .” แววตาของเฮลโบเต็มไปด้วยจิตสังหาร “เรจิส หักขามันซะ”

ในยุคสมัยนี้การกระดูกหักมักหมายถึงความตายเนื่องจากเงื่อนไขทางการแพทย์ที่ล้าหลัง ทำให้เฮลโบเชื่อว่าแค่เขาไม่ฆ่าวิสเซริสตรงนี้ คนที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาก็จะจัดการส่วนที่เหลือเอง

“ไม่ต้องห่วง”

ชายหัวโล้นที่ชื่อกิสตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกำหมัดจนเกิดเสียงกระดูกลั่น

หลังจากเฮลโบออกคำสั่งเสร็จ เขาก็เตรียมบอกให้ลูกน้องเคาะประตูตอนที่ท้องฟ้ายังคงมืดอยู่ เพราะพวกเขาวางแผนจะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพื่อจับวิสเซริสโดยไม่ให้อีกฝ่ายมีโอกาสตั้งตัว

ปัง! ปัง! ปัง!

“ราชาขอทาน! ออกมาจ่ายหนี้ซะ!”

เสียงของชายพวกนี้ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เพื่อนบ้านที่อยากรู้อยากเห็นเริ่มชะโงกหน้ามองออกมาจากหน้าต่างและประตูของพวกเขา เมื่อตอนที่พวกเขารู้ว่าเพื่อนบ้านของตนเคยเป็นขุนนางจากเวสเทอรอสก็มีเสียงซุบซิบกันอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อเห็นสภาพที่แท้จริงของวิสเซริส พวกเขาก็หมดความสนใจไป เพราะในเมืองแห่งการค้าอย่างบราวอส ขุนนางที่ไร้เงินทองนั้นไร้ค่า ทายาทของราชวงศ์ล่มสลายจะมีสถานะอะไรได้อีก?

ขณะที่ผู้คนเริ่มตื่นขึ้นมาและเตรียมดูเรื่องสนุก แดเนริสที่กำลังหลับสบายอยู่ข้างกายของวิสเซริสก็ตื่นขึ้นมา พร้อมกับดวงตาสีม่วงของเธอที่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ

“พี่ชาย . . .”

พี่ชายของเธออยู่ที่ไหน?

แดเนริสมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นวิสเซริส ความรู้สึกว่างเปล่าและสิ้นหวังเข้าครอบงำเธอทันที ทำให้เธอรีบวิ่งออกจากห้องและเห็นวิสเซริสที่ยืนอยู่ในลานบ้านไม่ไกล

“พี่ชาย . . .”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ วิสเซริสหันกลับมาและทำมือให้เธอเงียบ ก่อนจะส่งสัญญาณให้เธอเข้าไปในห้อง แดเนริสถอยกลับไปอย่างประหม่าแล้วแอบมองออกมาจากหน้าต่างอย่างเป็นกังวล

“ตะโกนอะไรกันแต่เช้า? ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!” วิสเซริสแสร้งทำเป็นรำคาญ

เมื่อเห็นแผนของตัวเองกำลังเป็นไปตามที่คิดเฮลโบก็พอใจมาก เขาคิดว่าการจัดการกับเจ้าชายตกอับเป็นเรื่องง่ายดายราวกับปลอกกล้วยเข้าปาก

“เรจิส พอเขาเปิดประตู แกกดมันไว้! ที่เหลือเข้าไปกับข้าแล้วจับตัวเด็กผู้หญิง!”

“รับทราบ!”

“รับทราบ!”

ชายร่างใหญ่หัวโล้นกิสยืนจังก้าอยู่ที่หน้าประตู พร้อมจะกระโจนใส่วิสเซริสทันทีที่เขาปลดกลอน ส่วนที่เหลือต่างเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าของวิสเซริสและกลั้นหายใจเพื่อเตรียมจู่โจม

“ราชาขอทาน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เฮลโบทำเสียงเร่งเร้า

“ตะโกนหาสวรรค์วิมานอะไรไม่ทราบ? หรือแม่แกอยู่บนเตียงข้าวะ?!”

วิสเซริสตะโกนด่ากลับไปอย่างหยาบคายเพื่อทำให้ศัตรูเสียสมาธิ ขณะเดียวกันก็ปลดกลอนและถอยหลังเล็กน้อยเพื่อหลบการโจมตีที่อาจเกิดขึ้น

คำด่าของวิสเซริสทำให้เฮลโบชะงักไปชั่วขณะ เจ้าหมอนี่มันหยาบชะมัด! เป็นวิสเซริสจริง ๆ หรือเปล่า? แต่เสียงมันใช่แน่นอน

‘หึ! เดี๋ยวข้าจะหักขาทั้งสองข้างของแกแล้วกระชากปากแกออกมาเอง!’ เฮลโบคิดอย่างเคียดแค้น

เรจิสที่ยืนอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นวิสเซริสขยับกลอนประตู เขาก็ยกแขนหนาเหมือนหมีขึ้นเตรียมจะพุ่งเข้าใส่ทันทีที่ประตูเปิดออก แม้แต่เพื่อนบ้านที่กำลังดูเรื่องวุ่นวายนี้ก็รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น ทำให้พวกเขากลั้นหายใจ ขณะที่สายตาเย็นเยียบของเฮลโบทำให้พวกเขาหวาดกลัวยิ่งขึ้นจนไม่กล้าส่งเสียง

แกร๊ก!

ทันทีที่ประตูไม้เก่าที่มีรอยด่างพร้อยถูกเปิดออกเรจิสก็ทุบมันกลับไปทันที

ปัง!

แรงกระแทกทำให้ประตูกลับเข้ากรอบเดิม และสิ่งที่วิสเซริสเห็นมีเพียงเงาดำขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่เขา เขารีบเบี่ยงตัวหลบไปทางซ้ายอย่างรวดเร็วหลีกเลี่ยงการโจมตีของกิสหัวโล้น จากนั้นเขาก็สวนกลับด้วยฮุกตรงเข้าที่คางของกิสอย่างแม่นยำ

ท่วงท่า ความเร็ว และความแม่นยำนั้นไร้ที่ติ แต่หมัดของเขากลับขาดพลังทำให้กิสเซถอยไปเล็กน้อย และรู้สึกมึนงงแต่ไม่ได้หมดสติ ส่วนสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูที่ยังไม่ทันตั้งตัววิสเซริสก็ปล่อยฮุกซ้ายและขวาอีกสองหมัดเล่นงานพวกมันจนทรงตัวไม่อยู่ ทำให้สองคนสุดท้ายล้มลงเพราะยืนไม่มั่นคง

แม้วิสเซริสจะมีทักษะของนักสู้ระดับสูง แต่สภาพร่างกายของเขากลับเป็นข้อเสีย เป้าหมายที่ล้มลงฟื้นตัวกลับมาได้อย่างรวดเร็วและเตรียมโจมตีอีกครั้ง ทว่าในตอนนั้นเองปลายดาบของวิสเซริสก็จ่ออยู่ที่คอของเฮลโบเสียแล้ว ทำให้พวกมันไม่กล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว

ซึ่งตอนนี้เฮลโบเป็นคนที่หวาดกลัวที่สุด ด้วยความเป็นนักเลงมากประสบการณ์ และชอบรับเด็กอายุ 13 - 14 ปีเข้ากลุ่ม เพราะเด็กวัยนี้สามารถเป็นนักฆ่าที่อันตรายได้ และทุกครั้งที่เขาสั่งงานพวกมันก็ทำได้ดีเสมอเหมือนกับ ‘มีดขาวแทงเข้า มีดแดงดึงออก’ เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มตรงหน้า เขาก็ตระหนักได้ถึงอันตรายที่แท้จริง

ถ้าเขาไม่รีบแก้ไขสถานการณ์นี้วันนี้เขาอาจไม่รอด โดยเฉพาะเมื่อเขาได้กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ จากตัววิสเซริส ซึ่งบ่งบอกถึงความคาดเดาไม่ได้!

เฮลโบมองไปที่วิสเซริสซึ่งครึ่งใบหน้าถูกปกปิดด้วยเรือนผมสีเงินยาว ก่อนจะพูดติดขัดด้วยความหวาดหวั่น “ใจเย็น ๆ! ใจเย็น! เอาเงินมา แล้วข้าจะไป ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า!”

สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจนเฮลโบไม่มีเวลาคิดหาคำพูดที่เหมาะสม เพื่อนบ้านที่กำลังแอบดูอยู่ก็ตกตะลึงเช่นกัน พวกเขาเคยเห็นวิสเซริสมาก่อน เขาสูงแต่ผอมดูไม่น่าจะสู้กับชายฉกรรจ์พวกนี้ได้เลย แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าพวกเขากลับน่าเหลือเชื่อ

“กล้าลอบเล่นงานข้า? อยากตายนักรึไง?!” วิสเซริสตวาดลั่น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธราวกับพร้อมจะเชือดคอเฮลโบได้ทุกเมื่อ

โปรดติดตามตอนต่อไป …