มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 2

มหาศึกชิงบัลลังก์ : บุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 2 เพิ่มแต้ม ลดแต้ม

[วิเซริส ทาร์แกเรียน]

[สุขภาพ : 62.4]

[จิตใจ : 94.9]

[ความแข็งแกร่งทางกายภาพ : 39.6]

[เวทมนตร์ : 7.1]

---

[ทักษะ (ระดับเพชร)

ฝันแห่งมังกร : ธรรมดา (256/300) +-]

[ทักษะ (ระดับทอง)

ยุทธศาสตร์สงคราม : ธรรมดา (22/300) +-]

[ทักษะ (ระดับเงิน)

การสอดแนม : เชี่ยวชาญ (2896/3000) +-

อาวุธปืน : เชี่ยวชาญ (2733/3000) +-

การต่อสู้ระยะประชิด : เชี่ยวชาญ (2995/3000) +-

วิชาดาบ : ธรรมดา (109/300) +-

การขี่ม้า : ธรรมดา (188/300) +-]

[ทักษะ (ระดับทองแดง)

ภาษาไฮวาเลเรียน : ชำนาญ (985/1000) +-

มารยาทราชวงศ์ : ชำนาญ (911/1000) +-

ภาษากลาง : ชำนาญ (833/1000) +-

ดนตรี : ชำนาญ (533/1000) +-]

---

[แต้มค่าสถานะที่สามารถใช้ได้ : 0.1]

[แต้มความชำนาญทั่วไปที่สามารถใช้ได้ : 10]

---

เมื่อมองไปที่หน้าต่างสถานะของตนเอง วิเซริสก็เริ่มเข้าใจร่างใหม่ของเขามากขึ้น

‘สุขภาพ’ ดูเหมือนจะใช้มาตราส่วนเต็ม 100 จุด ที่ระดับ 62.4 นั่นหมายความว่าเขาอยู่ในสภาพ ‘กึ่งสุขภาพดี’ โชคดีที่ไม่มีโรคร้าย หากดูแลตัวเองดี ๆ ค่าพลังนี้อาจเพิ่มขึ้นถึง 70 ได้

‘จิตใจ’ อยู่ในระดับสูงถึง 94.9 ซึ่งสมเหตุสมผล เพราะในเรื่องราวต้นฉบับวิเซริสเป็นเด็กอัจฉริยะ และเมื่อรวมเข้ากับความทรงจำของโลกก่อน ทำให้สติปัญญาของเขาเฉียบแหลมยิ่งขึ้น

‘ความแข็งแกร่งทางกายภาพ’ อยู่ที่ 39.6 ซึ่งหมายความว่าร่างกายของเขาอ่อนแอลงไปมาก อาจเป็นผลกระทบจากการดื่มสุราหนักมาหลายปี อย่างไรก็ตามหากออกกำลังกายเป็นประจำก็น่าจะฟื้นฟูได้

ต่อมาสิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ ‘ฝันแห่งมังกร’ วิเซริสพบว่าความทรงจำบางส่วนที่เขาได้รับมานั้นดูเหมือนจะเป็น ‘ความฝันลางบอกเหตุ’ ในต้นฉบับโรเบิร์ต บาราเธียนได้ส่งนักฆ่ามาลอบสังหารเขากับแดเนริสหลายครั้ง แต่พวกเขากลับรอดมาได้ทุกครั้ง ซึ่งอาจเป็นเพราะความสามารถนี้

นอกจาก ‘ฝันแห่งมังกร’ แล้ว ทักษะอื่น ๆ ดูเหมือนจะเป็นทักษะทั่วไป แต่เมื่อสังเกตดี ๆ จะเห็นว่ามีเครื่องหมาย ‘+’ และ ‘-’ อยู่ข้าง ๆ แสดงว่ามันสามารถเพิ่มหรือลดได้

นอกจากนี้ทักษะยังมีการแบ่งออกเป็น ระดับเพชร ทอง เงิน และทองแดง วิเซริสตัดสินใจทดลองใช้ระบบนี้ โดยเลือกทักษะที่ใกล้ถึงขีดจำกัดที่สุดก่อน ‘การต่อสู้ระยะประชิด’

เขาเพิ่มแต้มความชำนาญลงไป 6 แต้มทันที ทันใดนั้นแถบสถานะของทักษะก็เปล่งแสงสีเงิน และเปลี่ยนเป็นระดับ ‘เชี่ยวชาญ’ เป็น ‘ปรมาจารย์’

[การต่อสู้ระยะประชิด : ปรมาจารย์ (1/10000) +-]

ซึ่งผลลัพธ์ก็เกิดขึ้นทันที วิเซริสรู้สึกเหมือนได้รับความทรงจำใหม่ ทุกประสบการณ์ฝึกฝนในอดีต ตลอดจนภาพการต่อสู้ที่เขาเคยเห็นได้กลายเป็นของเขาทั้งหมด หากก่อนหน้านี้เขาสามารถสู้กับศัตรูสิบคนได้อย่างสูสี ตอนนี้เขาก็คือปรมาจารย์แห่งการต่อสู้มือเปล่า!

ด้วยความตื่นเต้นสุดขีดวิเซริสจึงรีบลุกขึ้นมา และลองออกท่วงท่าการต่อสู้ ถึงแม้ว่าเทคนิคเหล่านี้อาจไม่ได้ดูสวยงามเหมือนการแสดงศิลปะการต่อสู้ แต่พวกมันกับเต็มไปด้วยพลังทำลายล้างที่แท้จริง

ซึ่งวิเซริสที่มัวแต่ฝึกจนไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าตอนนี้แดเนริสกำลังยืนชิดกำแพงตัวสั่นอย่างหนัก ใบหน้าเล็กของเธอซีดเผือด สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เพราะสำหรับแดเนริสภาพที่เห็นก็คือ ‘พี่ชายผู้กดขี่’ กำลังระเบิดโทสะออกมาอีกครั้ง

หลังจากนั้นไม่นานวิเซริสหยุดการเคลื่อนไหวของเขาในที่สุด

การฝึกฝนครั้งนี้ใช้เวลาไม่ถึง 5 นาที แต่ผลที่ตามมาคือเขาหอบอย่างหนัก และเสื้อเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แค่ครึ่งเซตของวิชาต่อสู้ก็ทำให้เขาหมดแรงจนขาอ่อนนั่งลงกับพื้นแล้ว!

จากนั้นเขาก็หันไปให้ความสนใจหน้าต่างตรงหน้าอีกครั้ง และลองกดเครื่องหมาย ‘-’ เพื่อลดทักษะบางอย่างลง โดยเขาเลือกทักษะที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในตอนนี้ ‘มารยาทราชวงศ์’

เขากดลบไป 100 ครั้ง แต่แต้มความชำนาญทั่วไปกลับเพิ่มขึ้นแค่ 1 แต้ม ทำให้ตอนนี้เขาวิเซริสเริ่มเข้าใจกลไกของระบบแล้ว ทักษะระดับต่ำให้แต้มความชำนาญน้อยมาก ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายเป็น ‘อาวุธปืน’ ครั้งนี้ทุก ๆ 10 ครั้ง แต้มความชำนาญทั่วไปจะเพิ่มขึ้น 1 แต้ม จนกระทั่งสุดท้ายเขาก็ลด ‘ยุทธศาสตร์สงคราม’ ลงจนได้มาอีก 1 แต้ม

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ‘แต้มความชำนาญทั่วไป’ สามารถใช้เพิ่มได้กับทุกทักษะ แต่ทักษะที่มีคุณภาพสูงจะให้ค่าความชำนาญมากกว่าเมื่อถูกลดระดับ แต่เมื่อเขาลองกดเครื่องหมาย ‘-’ ที่ทักษะ ‘ฝันแห่งมังกร’ เขาก็พบว่าเครื่องหมายนี้เป็นสีเทา ซึ่งหมายความว่าเขาไม่สามารถลดระดับทักษะนี้ได้!

สุดท้ายวิเซริสก็ตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่ ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่บราวอส ซึ่งเป็นเมืองที่ใช้ภาษาไฮวาเลเรียนเป็นหลัก ดังนั้น ‘ภาษากลาง’ แค่สามารถเข้าใจและพูดได้ก็เพียงพอแล้ว นอกจากนี้ ‘อาวุธปืน’ ก็ไม่จำเป็นในโลกนี้ ดังนั้นสามารถลดแต้มทักษะนี้ได้

‘ต่อจากนี้ ข้าจะต้องใช้แต้มพวกนี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด . . .’

แผนการของวิเซริสเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว!

หลังจากทำการปรับแต่งเหล่านี้ วิเซริสก็ได้รับ 400 แต้มความชำนาญทั่วไป ซึ่งเขาใช้เพิ่มให้กับวิชาดาบทันที

“องค์ชาย โปรดใส่ใจจุดสำคัญของเพลงดาบและการถ่ายทอดพลัง”

“องค์ชาย จงถือดาบเสมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย . . .”

“องค์ชาย . . .”

ชั่วขณะหนึ่งเสียงและภาพของเซอร์วิลเล็มได้ปรากฏขึ้นในหัวของวิเซริสราวกับเป็นความจริง

[วิชาดาบ : ชำนาญ (329/1000) +-]

‘ทักษะการต่อสู้ระดับปรมาจารย์ผสมกับเพลงดาบระดับชำนาญ ตอนนี้ข้ารู้สึกได้ถึงพลังที่กำลังเอ่อล้น!’ เขาคิดในใจ แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแอ ทำให้เขาไม่สามารถใช้ทักษะใหม่เหล่านี้ได้อย่างเต็มที่

เมื่อเห็นว่ายังเหลือ 0.1 แต้มที่สามารถใช้ได้ เขาจึงเพิ่มมันให้กับค่าความแข็งแกร่งทางกายภาพทันที ทันใดนั้นกระแสความอบอุ่นก็แผ่ซ่านจากหน้าอกไปทั่วร่างกาย ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่ชัดเจนนัก แต่เขาก็รู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงขึ้นเล็กน้อย

ขณะเดียวกันแดเนริสก็จ้องมองพี่ชายของเธอด้วยความสับสน เขานั่งนิ่งมองไปในอากาศ บางครั้งก็ทำท่าคิดหนัก บางครั้งก็ยิ้มแปลก ๆ ทำให้ตอนนี้ดวงตาสีม่วงของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย เธอไม่เข้าใจเลยว่าพี่ชายกำลังทำอะไรอยู่?

เมื่อวิเซริสรู้สึกตัวท้องฟ้าก็กลายเป็นสีดำสนิทแล้ว เขาก้าวออกไปที่ลานบ้านมองไปยังแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่ส่องกระทบพื้นหิน พร้อมกับเสียงสายลมจากทะเลที่อยู่ไกลออกไปให้ความรู้สึกเงียบสงบ

วิเซริสต้มน้ำร้อนตั้งใจจะอาบน้ำให้ตัวเองและแดเนริส ซึ่งในตอนแรกแดเนริสตื่นกลัวและวิตกกังวลเป็นอย่างมาก แขนเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยแผลของเธอกอดตัวเองแน่น และยืนนิ่งไม่กล้าขยับไปไหน

เพราะปกติแล้วหากพี่ชายจับหัวเธอนั่นหมายถึงการถูกทุบตี แต่ครั้งนี้เธอกับรู้สึกได้แค่สัมผัสอ่อนโยนของน้ำอุ่น

หยาดน้ำอุ่นไหลผ่านเส้นผมของเธอ ผสมกับน้ำตาที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร มันเป็นน้ำตาแห่งความกลัว? ความอยุติธรรม? ความเศร้า? หรือความสุข? เสียงสะอื้นที่เธอพยายามกลั้นไว้ถูกกลบด้วยเสียงน้ำไหลวิเซริสจึงไม่ได้ยิน สิ่งเดียวที่เขารับรู้ก็คือแดเนริสถูกละเลยมานานเกินไป ทำให้เส้นผมของเธอเต็มไปด้วยคราบมันที่บ่งบอกถึงการไม่ได้รับการดูแล

แดเนริสอายุ 8 ขวบแล้ว และด้วยเหตุผลทางจิตใจวิเซริสจึงเลือกล้างเฉพาะแขนและขาที่เปลือยเปล่าเท่านั้น บวกกับน้ำร้อนที่มีอยู่อย่างจำกัดทำให้หลังจากล้างตัวเธอแล้วน้ำในกะละมังจึงสกปรกจนไม่สามารถใช้อีกได้ วิเซริสจึงใช้ผ้าชุบน้ำที่เหลือของแดเนริสเพียงแค่เช็ดเหงื่อตัวเอง

คืนนั้นแดเนริสคลี่ผ้าปูนอนของตัวเองออกและวางบนพื้น ก่อนหน้านี้วิเซริสไม่เคยให้เธอนอนบนเตียง ซึ่งความทรงจำนี้ทำให้เขารู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก จนกระทั่งหลังจากเว้นช่วงไปกว่า 3 ปี ในที่สุดแดเนริสก็ได้กลับมานอนในอ้อมแขนของพี่ชายอีกครั้ง และในคืนนี้วิเซริสก็ได้เริ่มเล่านิทานให้เธอฟังเหมือนสมัยเมื่อก่อน

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีภูเขาอยู่ลูกหนึ่ง . . .”

“ในภูเขานั้นมีวัดหลังหนึ่ง . . .”

“ในวัดนั้นมีแม่ชีเฒ่าคนหนึ่ง และแม่ชีเด็กคนหนึ่ง . . .”

“แม่ชีเด็กอยากฟังเรื่องเล่าจากแม่ชีเฒ่า . . .”

“เดี๋ยวนะนี่มันเรื่องอะไร? เอาใหม่ ๆ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีภูเขาอยู่ลูกหนึ่ง . . .”

แดเนริสรู้สึกว่าเนื้อเรื่องมันฟังดูแปลก ๆ แต่เสียงอ่อนโยนของวิเซริสก็ทำให้เธอหลับไปอย่างรวดเร็ว คืนนี้เธอหลับสบายกว่าที่เคยเป็นมาตั้งแต่พวกเขาหนีจาก ‘ป้อมปราการแดง’

ในขณะที่วิเซริสมองดูน้องสาวที่หลับสนิท เขาก็พลางขบคิดถึงก้าวต่อไปของพวกเขา บราวอส เมืองที่สร้างขึ้นจากทาสที่ลุกฮือต่อต้านอาณาจักรวาเลเรียน ที่นี่เป็นเมืองศูนย์กลางการค้าที่มั่งคั่ง มีธนาคารเหล็กที่มีอำนาจสูงสุด รวมถึงอุตสาหกรรมการผลิตและการประมงที่รุ่งเรือง นอกจากนี้บราวอสยังเป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งรวม ‘นักฆ่า’ ‘ทหารรับจ้าง’ และ ‘อุตสาหกรรมทางเพศ’ แน่นอนว่าวิเซริสไม่มีความคิดที่จะพิจารณาตัวเลือกสุดท้ายอย่างแน่นอน

เพราะเขาตระหนักว่าร่างเดิมของเขายังติดหนี้อยู่ ซึ่งหมายความว่าแดเนริสอาจตกเป็นเป้าของเจ้าหนี้

เขาควรหนีออกจากบราวอสก่อนดีหรือไม่?

แต่ด้วยความแข็งแกร่งทางกายภาพที่ต่ำเรี่ยดิน การเดินทางไกลก็อาจทำให้เขาอ่อนแอลงจนรับไม่ไหวได้เช่นกัน ซึ่งแค่คิดเรื่องนี้ก็ทำให้เขาเหนื่อยจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว . . .

“กษัตริย์ขอทาน จ่ายหนี้มาซะ!”

“อ๊ากก!”

“พี่ชาย! พี่ชาย ช่วยข้าด้วย! ไม่ . . . !”

“ปล่อยเธอไป! ไม่!”

ทันใดนั้นวิเซริสก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาฝันเห็นชายคนหนึ่งกับลูกน้องบุกเข้ามาในบ้าน พวกเขาอัดเขาจนล้มลง ก่อนจะลากตัวแดเนริสออกไป!

นี่คือ ‘ฝันแห่งมังกร’ อย่างแน่นอน!

และจากประสบการณ์ที่ผ่านมาสิ่งที่เกิดขึ้นในความฝันนี้จะกลายเป็นความจริงภายในไม่กี่นาที!

วิเซริสก้มมองแดเนริสที่กำลังนอนขดตัวเหมือนลูกแมวตัวเล็ก ๆ และเริ่มคิดวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว

เขาควรหนีไป หรือสู้กลับดี!?

โปรดติดตามตอนต่อไป …