มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 1

มหาศึกชิงบัลลังก์ : บุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 1 ลำนำแห่งไฟและโลหิต

“เป็นไปไม่ได้! กบฏจากประเทศชั้นสามจะมีระเบิดนิวเคลียร์ได้ยังไง?”

“ข้า . . . ยังไม่ตายอย่างนั้นหรือ?! ที่นี่คือที่ไหน?”

เด็กหนุ่มผมเงินลืมตาขึ้นด้วยความมึนงง ดวงตาสีม่วงของเขาค่อย ๆ ปรับโฟกัสจนภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น เขารู้สึกสับสน แม้จะไม่รู้ว่านี่คือที่ใด แต่ก็มั่นใจว่าที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลอย่างแน่นอน

กำแพงสีม่วงอ่อนที่ดูซีดจางมีร่องรอยสึกหรอ หน้าต่างที่มีดีไซน์แปลกตาสั่นไหวไปตามแรงลม ผ้าม่านสีม่วงปลิวไสว ทำให้บรรยากาศของห้องดูเงียบเหงาและรกร้าง

เด็กหนุ่มผมเงินรู้ตัวว่าเขานอนอยู่บนโต๊ะ และรอบตัวก็เต็มไปด้วยขวดและโหลสารพัดกลิ่น พร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรงที่ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง

“ปวดหัวชะมัด . . .” เขาพึมพำเบา ๆ

ในเสี้ยววินาทีต่อมาเด็กหนุ่มหรือวิเซริสก็รู้สึกเหมือนมีลวดเส้นหนึ่งถูกยัดเข้าไปในสมองแล้วบิดอย่างแรง จากประสบการณ์การดื่มที่เขามีน้อยนิดนี่น่าจะเป็นอาการเมาค้าง แต่ต่อให้เป็นเมาค้างก็คงไม่ทรมานขนาดนี้

ทันใดนั้นเองจู่ ๆ ความทรงจำมากมายก็ไหลทะลักเข้าสู่สมอง ทำให้ใบหน้าซีดเซียวของเขายิ่งดูอ่อนแรงลงไปอีก

“ปล่อยนางไป!”

“อ๊า! พี่ชาย อย่าตีข้า! ข้าผิดไปแล้ว! ผิดไปแล้ว!”

“แดเนริส! ไปซื้อไวน์มาเพิ่มให้ข้า!”

“ฮ่าฮ่า วิเซริสที่สาม? ไยไม่เรียกเจ้าว่ากษัตริย์ขอทานเสียเลยล่ะ!”

“มงกุฎนี้มีค่าเท่าไร?”

“พี่ชาย เราจะไปที่ไหนกันดี?”

“แดเนริส! ลุกขึ้น! มีนักฆ่า!”

“องค์ชาย ท่านต้อง . . . ปกป้องตัวเอง . . .”

“เจ้าชายเรการ์สิ้นพระชนม์แล้ว . . .”

“ท่านแม่ . . .”

“ทาร์แกเรียนไม่มีมังกรอีกต่อไปแล้ว . . .”

ความทรงจำทั้งหมดหมุนวนราวกับประตูหมุนอันไร้ที่สิ้นสุด

“ข้า . . . ข้าคือ วิเซริส ทาร์แกเรียน อย่างนั้นหรือ!?”

เมื่อความทรงจำทั้งสองชุดซ้อนทับกัน วิเซริสก็สามารถระบุตัวตนของตนเองได้อย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ทหารรับจ้างพเนจรอีกต่อไป แต่ได้กลายมาเป็นตัวละครหนึ่งในซีรีส์ที่เขารู้จักเป็นอย่างดี วิเซริสที่สาม ผู้หมกมุ่นอยู่กับการทวงคืนบัลลังก์ ถูกปฏิเสธจากทุกที่ และสุดท้ายก็ยอมทรยศน้องสาวเพื่อขอกองทัพจาก ‘ข่านแห่งทุ่งหญ้า’ แต่กลับจบชีวิตลงด้วยทองคำเหลวที่ถูกหลอมราดลงบนหัว!

การหลอมรวมของความทรงจำทำให้ขมับของเขาปวดจี๊ด และเผลอปัดขวดไวน์และขวดโหลบนโต๊ะจนร่วงกระจัดกระจาย

เพล้งงง!

เสียงขวดแก้วและหม้อดินกระทบพื้นดังกังวาน หม้อดินหลายใบแตกกระจาย วิเซริสขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยายามยันตัวขึ้นแล้วมองไปรอบ ๆ ห้องที่เละเทะ

แต่ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวมากกว่านั้น เงาร่างเล็ก ๆ ในชุดกระโปรงสีฟ้าจางก็รีบปราดเข้ามาก้มเก็บเศษของที่แตกอย่างเร่งรีบ

ชุดของเด็กหญิงทำจากเนื้อผ้าคุณภาพดี แต่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนและคราบน้ำดูเก่าจนแทบปกปิดเรียวขาเล็ก ๆ ของเธอไม่มิด เสื้อด้านบนคับแน่นจนเห็นได้ชัดว่าใส่ไม่ได้พอดีตัวอีกต่อไป แม้จะยังไม่ถึงขั้นเป็นขอทาน แต่ก็เป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้งและละเลยมานาน

เด็กหญิงมีผมสีเงินและดวงตาสีม่วงเช่นเดียวกับวิเซริส แขนเล็ก ๆ ของเธอที่โผล่พ้นออกมาจากแขนเสื้อเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเปราะบางราวกับต้นหอมอ่อน ทำให้เขารู้สึกปวดใจอย่างไม่อาจบรรยาย

นี่คือน้องสาวของเขา แดเนริส ทาร์แกเรียน เด็กน้อยที่อยู่เคียงข้างเขามาตั้งแต่เกิด!

เขานึกถึงหลายชื่อที่โลกจะจดจำเธอในอนาคต คาลีซีแห่งทุ่งหญ้า, แดเนริส สตอร์มบอร์น, แม่มังกร, ผู้ทำลายโซ่ตรวน, นักปลดปล่อย, ราชินีแห่งชาวแอนดัลและบุรุษคนแรก . . .

แต่ตอนนี้นางเป็นเพียงแค่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เด็กที่ขี้ขลาดและบอบช้ำจากการถูกทำร้ายเป็นเวลานาน

วิเซริสในความทรงจำเดิมค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นคนโหดร้ายจากความพยายามกอบกู้บัลลังก์ที่ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า การถูกปฏิเสธจากทุกที่ทำให้เขากลายเป็นคนขี้เมาและระบายความโกรธทั้งหมดลงที่แดเนริส

ตอนนี้เมื่อเขาได้รับความทรงจำเหล่านั้น เขากลับรู้สึกเกลียดตัวเองเป็นอย่างมาก มนุษย์ที่อ่อนแอแต่กลับเอาความอ่อนแอของตนไประบายใส่คนที่อ่อนแอกว่า

ดังนั้นด้วยความตั้งใจแน่วแน่ที่จะเปลี่ยนแปลง เขาพยายามลุกขึ้นเพื่อช่วยแดเนริสเก็บเศษขวด แต่ทันทีที่เขาเอื้อมมือไป เด็กหญิงก็รีบยกแขนขึ้นปกป้องศีรษะของตัวเองแล้วทรุดลงกับพื้นตัวสั่นระริก

“พี่ชาย ข้าจะรีบเก็บให้เรียบร้อย ได้โปรดอย่าตีข้า!” เสียงอ้อนวอนของเธอทำให้หัวใจของวิเซริสราวกับถูกบีบอย่างแรง

เมื่อมองไปที่ร่างเล็ก ๆ ที่กำลังสั่นเทา วิเซริสที่มีสติสัมปชัญญะกลับคืนมาก็ถอนหายใจอย่างแรง ‘เจ้าของร่างคนเดิมมันไม่ใช่พี่ชายด้วยซ้ำ เจ้าไม่ใช่อะไรเลย เจ้ามีน้องสาวที่น่ารักขนาดนี้แท้ ๆ แต่เจ้ากลับทำให้นางทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้!’

เขาค่อย ๆ ประคองแดเนริสขึ้นมา และเอาร่างเล็กของนางซุกอยู่ในอ้อมอกของเขา ทำให้ร่างของนางยิ่งสั่นระริกเหมือนกำลังรอรับชะตากรรมที่เลวร้าย ซึ่งทันใดนั้นเองมันก็มีคำศัพท์จากโลกเก่าของเขาผุดขึ้นมาในหัว ‘โลลิผมขาว’ แต่เขาก็รีบสะบัดความคิดนั้นออกไป แล้วใช้มือประคองใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นของแดเนริสขึ้นมาเบา ๆ

แดเนริสคิดว่าพี่ชายกำลังจะตีเธออีกครั้งจึงขมวดคิ้วแน่นแล้วหลับตาปี๋ ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยเปรอะเปื้อนบิดเบี้ยวราวกับซาลาเปาถูกบีบ กำปั้นเล็ก ๆ ของเธอกำแน่นและยังคงสั่นไม่หยุด

แต่สิ่งที่เธอได้ยินกลับไม่ใช่เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวของ ‘มังกรหลับ’ อีกต่อไป

“ไปเล่นเถอะ ข้าจะเก็บกวาดเอง” น้ำเสียงของวิเซริสอ่อนโยนและปลอบโยนอย่างที่แดเนริสไม่ได้ยินมานาน เขาลูบศีรษะของเธอเบา ๆ ก่อนจะเริ่มลงมือทำความสะอาดห้องด้วยตัวเอง

แดเนริสที่ถูกไล่ให้ไปเล่น จ้องมองเขาด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา นี่มัน . . . ไม่เหมือนพี่ชายที่เธอรู้จักเลย!

เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งพี่ชายเคยเล่านิทานให้เธอฟังก่อนนอนทุกคืน สอนเธอพูดทั้งภาษาเวสเทอโรสและภาษาไฮวาเลเรียน แต่ตั้งแต่ออกจากป้อมปราการแดงพวกเขาก็ใช้ชีวิตเร่ร่อน แม้หลังจากตั้งรกรากลงได้ ความอ่อนโยนของพี่ชายก็หายไป กลายเป็นคนแปลกหน้าที่คอยระบายอารมณ์ใส่เธอ

เมื่อปีที่วิเซริสขายมงกุฎของมารดาเพื่อจัดงานเลี้ยงใหญ่ และหลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จมปลักอยู่กับสุราและทุบตีเธอแทบทุกวัน

แต่ตอนนี้ . . . วิเซริสที่กำลังก้มลงเก็บเศษขวดพวกนี้ ดูแตกต่างออกไปจนแดเนริสไม่อยากเชื่อ

วิเซริสไม่รู้ว่าแดเนริสกำลังคิดอะไรอยู่ สิ่งเดียวที่เขาตระหนักได้คือ สถานการณ์ของพวกเขากำลังเลวร้ายสุดขีด!

เซอร์วิลเล็ม ดาร์รี อัศวินที่เคยดูแลพวกเขาเสียชีวิตไปนานแล้ว เงินที่พวกเขาพกติดตัวมาตั้งแต่หนีออกจากเวสเทอรอสก็ใช้จนหมด แม้กระทั่งบ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ตอนนี้ก็กำลังจะถูกยึด

ที่แย่กว่านั้น โรเบิร์ต บาราเธียนยังคงส่งนักฆ่ามาตามล่าพวกเขา แต่โชคดีที่วิเซริสระมัดระวังตัว จึงสามารถพาแดเนริสหลบหนีได้ทุกครั้ง

วิเซริสใช้เวลาประมาณสิบนาทีในการเก็บกวาดห้อง การดูแลความเรียบร้อยเป็นเรื่องพื้นฐานสำหรับเขาอยู่แล้ว และภายในเวลาไม่นานห้องที่เคยยุ่งเหยิงก็สะอาดขึ้นทันตา

แต่ร่างกายนี้กับไม่ได้แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน แม้จะเป็นเพียงงานเบา ๆ แต่เหงื่อบาง ๆ ก็ผุดขึ้นเต็มแผ่นหลังของเขา ซึ่งตามหลักแล้วร่างกายของเจ้าของเดิมควรจะแข็งแรงกว่านี้

อย่าลืมว่าทาร์แกเรียนเป็นสายเลือดที่แข็งแกร่ง แถมเขายังฝึกดาบมาตั้งแต่เด็ก แม้จะอยู่ในภาวะลี้ภัยแต่ก็ไม่ได้ขาดสารอาหาร แต่หนึ่งปีแห่งการปล่อยตัวเองให้จมอยู่กับสุราและความสิ้นหวัง ทำให้ร่างกายนี้อ่อนแอลงไปมาก

เมื่อสภาพจิตใจเริ่มสงบลงวิเซริสก็เริ่มขบคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ จากอายุของเขาและแดเนริสเรื่องราวของ ‘มหาศึกชิงบัลลังก์’ ยังต้องใช้เวลาอีก 4 - 5 ปีกว่าจะเริ่มต้นขึ้น ดังนั้นตอนนี้เขาต้องหาทางเอาตัวรอดให้ได้เสียก่อน!

แต่สำหรับเจ้าชายผู้สิ้นแผ่นดินที่ต้องระหกระเหินอยู่ในต่างแดนนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะละทิ้งตัวตนนี้ไปเสียด้วยซ้ำจะได้ไม่ต้องมาใช้ชีวิตแบบนี้ และไม่ต้องเผชิญกับการถูกลอบสังหารอยู่เรื่อย ๆ

โดยความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของเขาคือ ‘กลับไปทำอาชีพเดิม’ แต่ด้วยสภาพร่างกายแบบนี้อย่าว่าแต่ไปรบเลยแค่ปีนขึ้นเตียงยังลำบาก!

ดังนั้นสิ่งแรกที่ต้องทำคือฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรงขึ้น แต่การจะทำเช่นนั้นได้ก็ต้องมีอาหารที่ดี และปัญหาที่กลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้งก็คือ . . . เขาไม่มีเงิน!

ขณะที่วิเซริสกำลังคิดหาทางหาเงิน จู่ ๆ หน้าจอแสงสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

“โอ้ จริงสิ! ยังมีสิ่งนี้อยู่นี่หน่า!”

โปรดติดตามตอนต่อไป …