เจ้าหน้าที่หมายเลข 179

ตอนที่ 179

นี่คือการออกกำลังกายเรียกเหงื่อกันธรรมดา ๆ หรือว่าแมตช์ชิงแชมป์โลกกันแน่?!

"ลีออน? นายยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ . . ."

ลีออนยื่นผ้าขนหนูสีขาวให้สตีฟด้วยรอยยิ้มและพูดว่า "ตั้งแต่ตอนที่คุณรังแกพวกเขา . . ."

สตีฟรับผ้าขนหนูมาด้วยยิ้ม และใช้มันเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก "ฮ่าฮ่า ใครบอกให้นายเป็นคนแนะนำงานนี้ให้กับฉันล่ะ"

พูดจบทั้งสองก็มองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม

ด้วยความช่วยเหลือของลีออน ทำให้สตีฟเข้าใจและปรับตัวเข้ากับสังคมสมัยใหม่ได้เร็วขึ้นมาก

อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าประธานาธิบดีคนปัจจุบันชื่ออะไร . . . และ สตีฟ จอบส์ กับ บิล เกตส์ ได้เปลี่ยนแปลงโลกไปมากขนาดไหน . . .

ด้วยความสัมพันธ์ที่จริงใจนี้สตีฟก็รู้สึกขอบคุณลีออนที่คอยช่วยเหลือเขามาตลอดเช่นกัน ทำให้ค่าความชอบที่สตีฟมีต่อลีออนได้เพิ่มเป็น [ค่าความชอบ : ปกติ] เรียบร้อยแล้ว ซึ่งมันสามารถรับรู้ถึงมิตรภาพระหว่างพวกเขาทั้งสองคนได้อย่างชัดเจน

สำหรับสตีฟลีออนเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนแท้เพียงคนเดียวของเขาในตอนนี้!

ท้ายที่สุดหลังจากเวลาผ่านไปเจ็ดสิบปีมันก็ทำให้ทุกอย่างผิดเพี้ยนไปหมด . . .

พวกเขาทั้งสองคนหยิบแก้วน้ำออกมาจากตู้เครื่องดื่มด้านข้าง และเดินไปนั่งบนม้านั่งสีน้ำตาลเพื่อพักผ่อนและพูดคุยกัน

ต้องบอกว่าการนอนหลับไปเจ็ดสิบปี เป็นทั้งโชคดีและโชคร้ายสำหรับสตีฟ

โชคดีก็คือการที่เขาไม่ตายด้วยการระเบิดของเครื่องบินไฮดรา ส่วนโชคร้ายก็คือเขาได้ข้ามมายังอนาคตในอีกเจ็ดสิบปีข้างหน้า กลายเป็นคนหลงยุคอายุเก้าสิบปี!

ชีวิตที่คุ้นเคย เพื่อน คนรัก และแม้แต่ศัตรูที่เลวร้ายที่สุด ล้วนห่างหายกันไปเกือบหมดแล้ว

สิ่งนี้ได้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อศรัทธาที่เขายึดมั่นในหัวใจมาโดยตลอด

เขาต้องการเวลา!

เวลาในการปรับตัว สํารวจตัวเอง ค้นหาตัวเอง และกลับคืนสู่โลกใบนี้ เพื่อดูว่าเขาจะทำอะไรให้กับโลกใบนี้ได้บ้าง . . .

โดยสิ่งที่ลีออนต้องทำมีเพียงแค่การยืนเคียงข้าง สนับสนุน และช่วยเหลือเขาตามความเหมาะสม

"ว่าแต่ ตอนนี้นายมีภารกิจอะไรให้ทำอยู่ไหม?"

"เอ๊ะ?" เมื่อเผชิญกับคำถามนี้ ลีออนก็ไม่สามารถตอบตรง ๆ ได้ว่า ‘คุณคือภารกิจของฉันในตอนนี้’ ออกมาได้ ซึ่งลีออนก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมสตีฟถึงถามขึ้นมาแบบนี้ ทำให้เขาหันไปถามกับสตีฟว่า "เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอ?"

สตีฟยกนิ้วโป้งขึ้นชี้ไปที่สังเวียนด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นมาว่า "ถ้านายมีเวลา พวกเราลองมาสู้กันหน่อยไหม?"

ลีออนเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวเล็กน้อย . . .

เมื่อมองไปที่กัปตันอเมริกาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลีออนก็อยากรู้เช่นกันว่ากัปตันอเมริกาในตำนานนั้นจะทรงพลังแค่ไหน!

ในขณะเดียวกันนี่ก็เป็นโอกาสที่ดีในการตรวจสอบความสามารถในการโจมตีระยะประชิดของเขาว่าอยู่ระดับไหนแล้ว!

สำหรับเจ้าหน้าที่ของชีลด์ทั้งหมดมันคงมีเพียงแค่กัปตันอเมริกาตรงหน้าเท่านั้นที่สามารถทำให้ลีออนทุ่มสุดตัวได้โดยไม่ต้องกังวลอะไร!

ในเมื่อเป็นแบบนี้ . . .

"ได้อยู่แล้ว!"

เมื่อมองไปที่ลีออนที่กางมือออกและรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า สตีฟก็ดื่มน้ำในถ้วยกระดาษรวดเดียว และโยนมันลงถังขยะ ก่อนที่จะลุกขึ้นและพูดว่า "ไปกันเลย!"

เมื่อสวมถุงมือและอุปกรณ์ป้องกันที่ใบหน้า พวกเขาทั้งสองคนก็ดึงเชือกออกจากกัน และก้าวขึ้นไปบนสังเวียนพร้อมกัน

"แซม! ช่วยเป็นผู้ตัดสินให้พวกเราหน่อย ฉันและเพื่อนอยากออกกำลังกายกันสักหน่อย!"

โค้ชหัวล้านที่นั่งอยู่ในผู้ชมเมื่อได้ยินคำขอของสตีฟ เขาก็ยิ้มขึ้นทันทีและตะโกนตอบกลับไปว่า "ไม่มีปัญหา!"

ในขณะเดียวกันภายในคลับนักมวยคนอื่น ๆ ที่กำลังพักผ่อนหรือซ้อมกับกระสอบทรายก็หยุดสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ทันที และทอดสายตามองไปที่คนสองคนบนสังเวียน

หลังจากทำงานในคลับเป็นเวลาสามสัปดาห์ ความอดทนที่น่าทึ่งของสตีฟ และการเอาแต่ป้องกันอย่างเดียวของเขามันทำให้ทุกคนสงสัยว่าหมัดของสตีฟจะรุนแรงมากขนาดไหน?!

คราวนี้ลีออนจะโจมตีโดนสตีฟหรือไม่?

หลังจากผู้ตัดสินชั่วคราวขึ้นมาสังเวียน ลีออนและสตีฟก็สัมผัสถุงมือกันเบาเพื่อเป็นการกล่าวคำทักทายตามมารยาท

หลังจากนั้นพวกเขาก็ทิ้งระยะห่างออกจากกัน ชูกำปั้นไปข้างหน้าเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

ทันใดนั้นแววตาของลีออนก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และจ้องมองไปที่สตีฟอย่างดุดัน

ถ้าหากสังเกตจากสายตาของลีออนในตอนนี้สตีฟสามารถเห็นความหมายที่ลีออนกำลังสื่อให้เขาเห็นได้อย่างชัดเจน "ผมจะไม่ออมมือให้หรอกนะ!"

"แน่นอน ฉันก็เช่นกัน!"

เมื่อดวงตาของพวกเขาทั้งสองคนประสานเข้าหากัน ทันใดนั้นบรรยากาศบนสังเวียนก็เริ่มเปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันที

การต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น!

"ชก!"

เมื่อผู้ตัดสินให้สัญญาณ ลีออนก็เป็นฝ่ายบุกก่อนอย่างรวดเร็ว!

สไตล์การต่อสู้ของเขาคือการลงมือโจมตีก่อนเพื่อสร้างความได้เปรียบให้กับตัวเอง

ลีออนเริ่มด้วยการเตะขาซ้ายทุ่มพลังทั้งหมดของร่างกายไปที่ขาขวา ตามด้วยการเหวี่ยงหมัดขวาตรง รวดเร็วราวปานสายฟ้าโจมตีไปที่ใบหน้าของสตีฟ!

ซึ่งสตีฟก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าลีออนจะบุกอย่างกะทันหันแบบนี้ ทำให้เขาตกใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยกแขนขึ้นป้องกันการโจมตีอันทรงพลังนั้นไว้ได้อย่างทันท่วงที!

ปัง!

สตีฟรู้ดีว่าสภาพร่างกายและความเร็วในการตอบสนองของตัวเองนั้นยังไม่ดีเท่ากับลีออน

เขารู้ดีว่าหากลีออนเป็นฝ่ายบุกก่อนแบบนี้ และเขายังไม่สามารถตามความเร็วการโจมตีของลีออนได้ . . . เขาจะพ่ายแพ้ในที่สุด!

ดังนั้นเขาจึงไม่ปล่อยให้ลีออนโจมตีต่อ และใช้กลยุทธ์โต้กลับอย่างเฉียบพันเพื่อคว้าโอกาสโจมตีใส่ลีออน!

ปัง ปัง ปัง!

หมัดของลีออนพุ่งโจมตีสตีฟรัว ๆ ราวกับสายฝน แต่สตีฟก็สามารถป้องกันการโจมตีส่วนใหญ่ได้ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์

ถึงแม้ว่าเซรุ่มซูเปอร์โซลเยอร์จะช่วยเพิ่มความทนทานของร่างกายและทนต่อการโจมตีได้ แต่การโจมตีที่รุนแรงของลีออนมันก็ทำให้สตีฟเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา เห็นได้ชัดเลยว่าหมัดของลีออนมันรุนแรงมากขนาดไหน . . .

สตีฟที่รู้สึกเจ็บเล็กน้อยที่ซี่โครง ทำให้เขาต้องใช้หมัดปัดป้องการโจมตีของลีออน และผลักดันร่างของลีออนออกไปด้านหลัง!

ลีออนที่มีพละกำลังด้อยกว่าเล็กน้อย ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่ตั้งใจ

ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคนกว้างขึ้นเล็กน้อย

"นี่คือโอกาสของฉัน!"

ทันใดนั้นสตีฟก็รีบใช้โอกาสตอนที่ลีออนหยุดชะงักรีบบุกเข้าใส่ทันที

สตีฟค่อมตัวลงเล็กน้อยและใช้การก้าวเท้าที่ยืดหยุ่นพุ่งเข้าหาลีออนอย่างรวดเร็ว

"เร็วมาก!"

ลีออนไม่มีเวลาตั้งตัวพร้อมกับอัปเปอร์คัตซ้ายของสตีฟที่กระแทกเข้าที่แก้มขวาของเขาอย่างจัง!

ลีออนรีบยกแขนขวาขึ้นมาป้องกันการโจมตีเอาไว้ แรงที่ส่งออกมาจากหมัดของสตีฟมันก็ทำให้ร่างของลีออนเซไปด้านหลังเล็กน้อย

แต่สตีฟไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น!!

เขาไม่รอช้าและพุ่งเข้าหาลีออนอีกครั้งพร้อมกับเพิ่มความเร็วของหมัดมากยิ่งขึ้น

อัปเปอร์คัตซ้าย อัปเปอร์คัตขวา หมัดตรง อัปเปอร์คัต . . .

สตีฟใช้วิธีโจมตีแบบเดียวกับที่ลีออนใช้เมื่อกี้ แต่มันรุนแรงกว่ามาก!

ลีออนต่างจากสตีฟที่สามารถป้องกันการโจมตีส่วนใหญ่ได้ ทำให้ตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับหมัดที่ถาโถมเข้าใส่จนเขาเริ่มเสียหลัก

ด้วยความแข็งแกร่งของร่างกายตัวเอง ลีออนพยายามอดทนต่อการโจมตีอันรุนแรงของสตีฟ และหาโอกาสโต้กลับ

ร่างกายของพวกเขาทั้งสองคนเคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็ว วูบวาบไปมาบนสังเวียนแคบ ๆ

ปัง!

หมัดของพวกเขาปะทะกันส่งเสียงดังก้องไปทั่วคลับ!

ผู้ชมด้านล่างต่างก็มองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน และรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นการต่อสู้ดุเดือดบนสังเวียน

ในขณะเดียวกันนักมวยผิวดำคนหนึ่งที่กำลังจ้องมองการต่อสู้ด้วยความตกตะลึงก็พูดพึมพำขึ้นมากับคนที่อยู่รอบตัวของเขาว่า

"นี่มันคือการออกกำลังกายเรียกเหงื่อกันธรรมดา ๆ หรือว่าแมตช์ชิงแชมป์โลกกันแน่?!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …