เจ้าหน้าที่หมายเลข 180

ตอนที่ 180

การสร้างความประทับใจของบากูโตะ!

การต่อสู้ระหว่างลีออนและสตีฟได้สร้างความตกตะลึงและความประทับใจให้กับผู้ชมทุกคน!

การปะทะกันของพวกเขาดึงดูดความสนใจของผู้ชม เสียงเชียร์และตะโกนดังก้องไปทั่ว ราวกับว่าทุกคนเป็นคนที่ยืนต่อสู้อยู่บนสังเวียน

อย่างไรก็ตามการต่อสู้ที่ดุเดือดแบบนี้มันย่อมมีจุดสิ้นสุด!

ในที่สุดลีออนและสตีฟก็ถอยออกมาเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างกัน

การกระทำนี้เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าการต่อสู้ครั้วนี้กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว . . .

ลีออนถอดอุปกรณ์ป้องกันใบหน้าออกพร้อมกับยืนหอบหายใจอย่างหนักมองไปที่สตีฟ

หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงเหมือนกับคลื่น เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ไหลย้อยลงมาบนหน้าผาก บ่งบอกถึงความกดดันที่เขาต้องเผชิญจากการต่อสู้ที่รุนแรงนานกว่า 7 นาทีเต็ม

ลีออนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ เขารู้ดีว่าสตีฟเป็นสุดยอดทหารที่มีความอดทนสูงมากกว่าคนทั่วไป

ถึงแม้ตอนต่อสู้ลีออนจะหมุนเวียนพลังชี่ในร่างกายเอาไว้อย่างต่อเนื่อง เพื่อฟื้นฟูความแข็งแกร่งร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง แต่พลังของเขาก็ยังเทียบไม่ได้กับสภาพร่างกายที่เหนือมนุษย์ของกัปตันอเมริกา

สตีฟเอาหมัดชนกับหมัดของลีออนเล็กน้อย และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "สู้ได้ดีมาก!"

"คุณก็เหมือนกัน!" ลีออนตอบกลับ

ผลการต่อสู้ในครั้งนี้ . . . พวกเขาเสมอกัน!!

แต่ลีออนรู้ดีว่าถ้าหากเขาใช้การโจมตีอื่นอย่าง ฝ่ามือพลังชี่โจมตีจุดลมปราณของสตีฟ หรือเสริมพลังชี่เขาไปในการโจมตี ผลการต่อสู้มันจะเปลี่ยนเป็นอีกแบบทันที

อย่างไรก็ตามเขาไม่มีความจำเป็นจะต้องทำเช่นนั้น!

ท้ายที่สุดพวกเขาทั้งคู่ต่อสู้กันเพื่อความสนุกสนาน ไม่ใช่เพื่อเอาชีวิต . . .

นอกจากนี้สตีฟยังมีพลังสำรองอยู่อีกเพียบ พลังของเซรุ่มซูเปอร์โซลเยอร์ในร่างกายของเขาถูกใช้ไปเพียงแค่ประมาณ 60% เท่านั้น

          ดังนั้นการที่ผลออกมาเสมอกันน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาทั้งคู่แล้ว!

เมื่อผู้ตัดสินประกาศผลว่าเสมอกัน ลีออนและสตีฟก็ดึงเชือกขึ้นก้าวออกมาจากสังเวียน และเดินกลับไปที่ม้านั่งตัวเดิม

นักมวยคนอื่น ๆ ต่างมองดูพวกเขาด้วยความประหลาดใจและชื่นชมหลังจากที่ได้เห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและน่าทึ่งขนาดนี้เป็นครั้งแรก

เหตุการณ์ในครั้งนี้น่าจะส่งผลต่อบรรยากาศการทำงานของสตีฟเล็กน้อย . . .

อย่างน้อยการเป็นคู่ซ้อมครั้งต่อไปของสตีฟ ไม่ว่าจะเป็นนักมวยอาชีพหรือนักมวยใต้ดิน พวกเขาทุกคนจะต้องให้ความเคารพต่อชายผมบลอนด์คนนี้อย่างแน่นอน

หลังจากพักบนม้านั่งจนหายเหนื่อย สตีฟก็เอามือประคองศอกที่บาดเจ็บของตัวเองขึ้นมาดู ส่วนลีออนที่เปลี่ยนเป็นชุดสูทเสร็จเรียบร้อย ทันใดนั้นสตีฟก็หันไปถามกับลีออนว่า "นายมีธุระอะไรต่อจากนี้หรือเปล่า?"

"มีอะไรอย่างนั้นหรอ?" ลีออนถามกลับ

"เปล่า แค่อยากจะเลี้ยงอาหารนายสักมื้อ ฉลองเงินเดือนที่เพิ่งได้มา . . ."

สตีฟหยิบซองจดหมายสีขาวที่พองโตออกจากกระเป๋ากางเกงเขย่าไปมาตรงหน้าของลีออน

ถ้าดูจากความหนาของซองขาวเงินเดือนของสตีฟที่ได้จากบิ๊กเมเยอร์สำหรับการเป็นคู่ซ้อมที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้น่าจะไม่ใช่น้อย ๆ!

แต่ลีออนกลับปฏิเสธด้วยสีหน้าขอโทษเล็กน้อย "โทษที! คืนนี้ผมมีนัดแล้ว ไว้เราไปดื่มกันคราวหน้าแทนได้ไหม?"

สตีฟไม่สนใจคำปฏิเสธของลีออน ก่อนที่จะโบกมือไปมาและพูดติดตลกว่า "กับแฟนสินะ?"

ลีออนไม่ตอบ แต่หัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย

นัดของเขาในคืนนี้มันสำคัญกว่าแฟนสาวของเขาเสียอีก

เพราะว่าตอนนี้เขายังไม่มีแฟน!!

. . . . . .

          เมื่อยามค่ำคืนปกคลุมทั่วท้องฟ้า นิวยอร์กซิตี้ก็กลับกลายเป็นดินแดนแห่งแสงสี คึกคักไปด้วยงานเลี้ยงและกิจกรรมต่าง ๆ

แม้ฝนจะเทกระหน่ำลงมา แต่วิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่ทอดยาวออกไปเบื้องล่างของสายตาของลีออนนั้นช่างงดงามเกินกว่าคำบรรยาย แถมฝนที่ตกหนักกลับยิ่งเพิ่มสีสันให้กับเมืองยามค่ำคืนให้ดูมีชีวิตชีวาและน่าค้นหามากยิ่งขึ้น

ลีออนยืนอยู่บนขอบตึกสูง ไม่มีรั้วกั้น สายลมโหมกระหน่ำผ่านเส้นผมของเขา จากจุดนี้เขาสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของนิวยอร์กทั้งเมืองได้อย่างกว้างไกล ทำให้ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมคนรวยหรือเหล่าร้ายถึงชอบอาศัยอยู่ในที่สูง ๆ แบบนี้

สถานที่ที่เขาอยู่คือชั้นบนสุดของอาคารสูงระฟ้าที่ยังสร้างไม่เสร็จ ซึ่งสูงประมาณ 120 เมตร และมีเพียงโครงสร้างของอาคารเปล่า และเศษวัสดุก่อสร้างที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นที่ดูรกและไม่สวยงามเอาซะเลย

ซึ่งวิธีเดียวที่จะขึ้นมาบนชั้นนี้ได้ก็คือลิฟต์ . . .

ทันใดนั้นเสียงเหล็กครูดกันเบา ๆ ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังเขา ลีออนรูดซิปเสื้อกันลมสีดำตัวหนาให้แน่นและหันกลับไปมองทางลิฟต์

ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้นเดินออกมาจากลิฟต์อย่างช้า ๆ

เมื่อเห็นลีออนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า กลมกลืนไปกับความมืด บากูโตะที่เพิ่งขึ้นมาบนลิฟต์ก็ตกใจเล็กน้อย และรีบก้มตัวลงโค้งคำนับ "ขอโทษครับ ผมมาสาย!"

ลีออนเหลือบมองร่างที่โค้งคำนับเก้าสิบองศาของชายตรงหน้าและรู้อยู่แก่ใจดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาสาย แต่เป็นเขาต่างห่างที่มาเร็วกว่าที่นัดหมายเอาไว้

เวลาที่นัดหมายกันคือ 20:00 น. และลีออนก็มาถึงชั้นบนสุดตั้งแต่ 19:30 น. ส่วนบากูโตะมาถึงหลังจากเขาสิบนาทีคือตอน 19:40 น.

ซึ่งเห็นได้ชัดว่าบากูโตะพยายามสร้างความประทับใจให้กับลีออน โดยการมาถึงก่อนเวลานัดหมายยี่สิบนาที

อย่างไรก็ตามบากูโตะไม่คิดว่าลีออนจะมาถึงก่อนเขา!

บากูโตะต้องการมาถึงก่อนลีออนเพื่อแสดงให้ลีออนเห็นว่าเขาได้ยอมจำนนเรียบร้อยแล้วและยอมรับลีออนเป็นหัวหน้าของเขา

ซึ่งลีออนพอใจกับท่าทีของบากูโตะมาก!

นี่เป็นครั้งแรกที่ลีออนได้พบกับบากูโตะ คนที่ได้กลายเป็นผู้นำเพียงคนเดียวของเดอะแฮนด์หลังจากผ่านมาหนึ่งเดือนเต็ม

เมื่อบากูโตะมาพบเขาเรียบร้อย ลีออนก็รีบถามคำถามที่สำคัญที่สุดทันทีว่า "การยึดอำนาจและควบคุมเดอะแฮนด์เป็นไปด้วยดีไหม?"

"ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงครับ ภายหลังจากการเข้ายึดอำนาจของเดอะแฮนด์ได้หนึ่งเดือน ผมก็สามารถควบคุมเดอะแฮนด์ในสหรัฐอเมริกาในนิวยอร์ก ยุโรปในลอนดอน และอเมริกาใต้ในบราซิล เอาไว้ในกำมือได้สำเร็จ เหลือเพียงแค่ญี่ปุ่นที่อาจจะต้องใช้เวลาอีกเล็กน้อย"

ความสามารถของบากูโตะยังควรค่าแก่การใช้งาน

ถึงแม้ว่าความสามารถในการเป็นผู้นำของบากูโตะอาจจะด้อยกว่าอเล็กซานดราบ้างเล็กน้อย แต่สิ่งที่ลีออนต้องการคือผู้นำที่เชื่อฟังคำสั่งของเขามากกว่าผู้นำที่ฉลาดแกมโกง

บากูโตะหยุดพูดมองไปที่ลีออนอย่างเงียบงัน และรายงานต่อขึ้นมาว่า "เดอะแฮนด์ เป็นองค์กรระดับโลกที่ก่อตั้งมายาวนาน อเล็กซานดรา อดีตผู้นำทุ่มเทอย่างหนักในการสร้างความสัมพันธ์กับหัวหน้าแก๊งอาชญากรและพันธมิตรทางธุรกิจ ทำให้เรามีรากฐานที่มั่นคงในหลายภูมิภาคทั่วโลก และวางแผนพัฒนาองค์กรในระยะยาว ถึงแม้ว่าหลังจากการเสียชีวิตของอเล็กซานดรา เราจะสูญเสียทรัพยากรและพันธมิตรไปบางส่วน แต่เราก็ยังคงมีพลังและทรัพยากรที่เหมาะสมในระดับที่องค์กรระดับควรมี ซึ่งพร้อมใช้งานตลอดเวลาครับ"

ทันทีหลังจากรายงานสถานการณ์ของเดอะแฮนด์คร่าว ๆ เกี่ยวกับอุตสาหกรรมที่เขาเป็นเจ้าของในปัจจุบันและเงินสดที่สามารถนำออกมาใช้ได้ บากูโตะก็หยิบซองเอกสารออกมาจากในเสื้อและส่งให้กับลีออน "ตราบใดที่ท่านต้องการ ทุกสิ่งทุกอย่างมันจะกลายเป็นของท่านทันทีครับ!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …