เจ้าหน้าที่หมายเลข 178

ตอนที่ 178

กัปตันอเมริกากับอาชีพคู่ซ้อมนักมวย!

ปัง ปัง ปัง!

บนสังเวียนมวยมีชายสองคนสวมอุปกรณ์ป้องกันกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด

ซึ่งดูเผิน ๆ แล้วมันอาจจะดูเหมือนการต่อสู้ที่กำลังฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง แต่ถ้าหากเป็นผู้ชมที่ฉลาดสักหน่อยจะสังเกตเห็นว่าชายผมบลอนด์ไม่ได้โจมตีหรือตอบโต้ เขาทำแค่เพียงป้องกันหมัดที่โจมตีใส่เขารัว ๆ จากคู่ต่อสู้ จนกระทั่งคู่ต่อสู้ของเขาเริ่มหายใจและหอบอย่างรุนแรง

ในขณะเดียวกันมันก็มีเสียงตะโกนสั่งการดังมาจากโค้ชที่ยืนอยู่ข้างสังเวียน

"แจ็ค! ยกมือขวาขึ้น อย่าต่อยที่เดิม!"

"อย่าเข้าไปใกล้ ระวังเขาโจมตีกลับ!"

"เดินเรื่อย ๆ อย่าหยุดนิ่ง!"

. . .

ถึงแม้ว่าจะมีโค้ชคอยตะโกนสั่งการอยู่ข้างสังเวียน ชายผมดำที่พยายามรุกโจมตีอยู่ตลอดเวลาก็ไม่สามารถเจาะแนวป้องกันของชายผมบลอนด์ได้

หมัดของเขาไม่เคยต่อยโดนส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายคู่ต่อสู้เลย . . .

ทำให้หลังจากนั้นไม่นานการรุกอย่างดุเดือดในตอนแรกก็เริ่มช้าลงพร้อมกับเรี่ยวแรงที่ค่อย ๆ หมดแรงลง

ทำให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าหมัดของเขามันช้าลงมาก!

เมื่อเห็นเช่นนี้โค้ชหัวล้านวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างสังเวียนก็โบกมือสั่ง "โอเคแจ็ค ลงมาได้แล้ว!"

หลังจากโค้ชพูดจบเขาก็หันไปมองนักมวยผิวดำที่ยืนรออยู่ด้านข้างมานานแล้วในกลุ่มผู้ชม และพูดว่า "มอร์แกน ขึ้นไป!"

"ครับโค้ช!"

ชายผิวดำตอบขึ้นมาด้วยความกระตือรือร้น ก่อนที่จะหันไปพูดกับนักมวยผมดำที่กำลังเดินลงจากเวทีว่า "ค่อยดูฉันให้ดี!"

จากนั้นเขาดึงเชือกและขึ้นไปบนสังเวียนอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย! แกยืนเฉย ๆ ให้ฉันต่อยได้! แต่หมัดของฉันมันไม่ช้าเหมือนกับไอ้ไก่อ่อนคนเมื่อกี้หรอกนะ ระวังตัวเอาไว้ให้ดี!"

เมื่อเผชิญกับคำท้าทายของคู่ต่อสู้คนใหม่ สตีฟ โรเจอร์สก็ไม่มีอาการหวั่นไหวใด ๆ พร้อมกับชกหมัดออกไปข้างหน้าจนเกิดเสียงดัง ‘ปัง’ ออกมา

จากนั้นเขาก็โบกมือให้กับนักมวยผิวดำ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า "เข้ามาเลย!"

ถึงแม้ว่าจะเปลี่ยนคู่ต่อสู้ แต่รูปแบบการต่อสู้ก็ยังเหมือนเดิม ฝ่ายหนึ่งรุก อีกฝ่ายหนึ่งป้องกัน

อย่างไรก็ตามถ้าหากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าแววตาของสตีฟนั้นดู ‘สงบ’ มากจนน่ากลัว

บางทีอาจจะเป็นเพราะเขากำลังเผชิญหน้ากับการต่อสู้อยู่ ทำให้หัวใจของเขาสงบลงโดยไม่รู้ตัว และเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ตลอดเวลา . . .

หรือบางทีอาจจะเป็นวิธีการรับมือเหตุการณ์เฉพาะหน้าของเขาก็ได้!

ปัง!

หมัดตรงที่หนักหน่วงพยายามโจมตีใส่ใบหน้าของสตีฟอีกครั้ง แต่มันก็ยังไม่สำเร็จตามเคย!

"ไอ้เวรเอ้ย! แกไม่เหนื่อยเลยเหรอวะ!"

มุมปากของสตีฟยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย และหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ "ฮ่าฮ่า! ผมสามารถสู้กับคุณได้ทั้งวัน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้นักมวยผิวดำก็พึมพำสองสามคำด้วยเสียงเบา ๆ ว่า "ฉันรู้แล้วว่าทำไมเพื่อนของฉันถึงได้ดูเหนื่อยมากขนาดนั้น"

ในขณะที่สตีฟและนักมวยผิวดำยังคงต่อสู้บนเวที ลีออนในชุดสูทสีดำเรียบหรูก็มาถึงโรงยิมแห่งนี้แล้วด้วยเช่นกัน

ตอนนี้เขากำลังหยุดยืนอยู่ไม่ไกลจากสังเวียนมองดูการต่อสู้ของพวกเขาทั้งสองคนด้วยความสนใจ

นี่เป็นเวลาสามสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่ที่กัปตันอเมริกาลืมตาตื่นขึ้นมา!

หลังจากรับช่วงต่อภารกิจจากฟิวรี่ ลีออนก็พาสตีฟที่เปรียบเสมือนกับคุณปู่ในร่างหนุ่ม เข้าไปในสวนแกรนด์วิว ไปยังบ้านเกิดของเขาที่บรู๊คลิน และเช่าอพาร์ทเมนต์เพื่อเป็นบ้านให้เขาและปรับตัวเข้ากับโลกได้โดยเร็วที่สุด

ไม่เพียงเท่านั้นลีออนยังหางานที่ยุติธรรมและเหมาะสมให้เขาทำเพื่อให้เขามีรายได้เลี้ยงดูตัวเองได้

ท้ายที่สุดแล้วการใช้ชีวิตนั้นยากลำบากมาก แม้แต่ซูเปอร์ฮีโร่อย่างกัปตันอเมริกา สไปเดอร์แมน และคนอื่นๆ ก็ต้องทำงานหาเงิน

ไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่ทุกคนที่รวยเหมือนโทนี่ สตาร์ค . . .

ในมุมมองของลีออนการมีอาชีพที่ถูกกฎหมายยังช่วยให้สตีฟปรับตัวเข้ากับสังคมนี้ได้อย่างช้า ๆ

สำหรับสถานที่ทำงานที่ลีออนจัดาหาให้ก็คือ "เมเยอร์บ็อกซิ่งคลับ" ที่เปิดโดยเพื่อนของ ฮอว์กอาย!

ลักษณะของงานนั้นง่ายมาก นั่นก็คือการเป็นคู่ซ้อมให้นักมวย!

พูดตามตรงตอนที่ลีออนแนะนำงานนี้ให้สตีฟ เขาได้พยายามคิดมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว และสุดท้ายก็ตัดสินใจเลือกงานที่ไม่ต้องใช้ทักษะพิเศษมากนัก และเหมาะกับสตีฟที่สุดงานนี้ให้กับเขา

สตีฟหลับไปเจ็ดสิบปีแล้ว และหลังจากตื่นขึ้นมา เขาก็ไม่สามารถใช้ข้อมูลประจำตัวและข้อมูลอื่น ๆ ก่อนหน้านี้ของเขาได้อีกต่อไป ประกอบกับรูปร่างหน้าตาของเขา คงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับตัวตนของเขา ถ้าหากเขาเปิดเผยใบหน้าของตัวเองต่อสาธารณะ

ท้ายที่สุดแล้วข่าวการตื่นขึ้นของกัปตันอเมริกายังคงถูกจัดเป็นความลับระดับสูงโดยชีลด์ และมีเพียงเจ้าหน้าที่และผู้บริหารระดับสูงไม่กี่คนเท่านั้นที่ทราบเรื่องนี้

สำหรับกัปตันอเมริกาที่แทบจะไม่รู้อะไรนอกเหนือจากการต่อสู้ การหางานง่าย ๆ ให้เขาเพื่อจ่ายค่าเช่าบ้านและค่าใช้จ่ายประจำวันได้มันก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว

ทำให้ลีออนที่เห็นว่าสตีฟสามารถปรับตัวให้เข้ากับงานใหม่ได้เป็นอย่างดี ลีออนจึงรู้สึกพอใจมาก

ในขณะเดียวกันทันใดนั้นมันก็มีที่ฟังดูประหลาดใจดังขึ้นมาจากด้านหลังของลีออนว่า "ทำไมวันนี้เธอถึงมาอยู่แถวนี้ได้ล่ะ?!"

ลีออนหันหลังกลับไปมอง และพบว่าชายที่ยืนอยู่ข้างหลังของเขาก็คือ ‘บิ๊กเมเยอร์’ เจ้าของคลับแห่งนี้ และเพื่อนของฮอว์กอาย

ซึ่งเขาก็สมควรที่ถูกเรียกว่า ‘บิ๊กเมเยอร’ แล้วเพราะเขาเป็นชายอ้วนร่างใหญ่ที่ดูเป็นมิตรเป็นอย่างมาก

นอกจากนี้เขายังเคยร่วมงานกับฮอว์กอายในคณะกายกรรม และหลังจากที่ฮอว์กอายเข้าร่วมชีลด์พวกเขาทั้งคู่ก็ยังติดต่อกันอยู่ โดยฮอว์กอายมักจะฝึกการต่อสู้ที่นี่เป็นประจำ

ดังนั้นด้วยการแนะนำของฮอว์กอาย ลีออนจึงได้รู้จักกับชายอ้วนร่างใหญ่คนนี้ และแนะนำสตีฟให้มาทำงานที่นี่ได้ . . .

"อ๋อ ผมแวะมาทำธุระแถวนี้ครับ เลยแวะมาดูสักหน่อย"

บิ๊กเมเยอร์เข้าใจดีว่า ‘ดู’ ของลีออนมันหมายถึงอะไร

เมื่อมองไปที่สตีฟที่กำลังหลบเลี่ยงและป้องกันการโจมตีของคู่ต่อสู้บนสังเวียนอย่างคล่องแคล่ว บิ๊กเมเยอร์ยิ้มก็เอามือกอดอกยืนอยู่ข้างลีออน และพูดว่า "ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเธอเลยสินะ สำหรับการหาคู่ซ้อมที่เก่งกาจขนาดนี้มาให้ . . ."

"ด้วยความยินดีครับ และผมก็อยากขอบคุณคุณเช่นกันที่ยอมรับเขาเข้าทำงานด้วย . . ."

ก่อนที่ลีออนจะพูดจบ บิ๊กเมเยอร์ก็ส่ายหัวอย่างรุนแรง และพูดขัดจังหวะลีออนขึ้นมาอย่างตื่นเต้นว่าขัด "เธอกำลังล้อฉันเล่นแล้ว!"

"ฉันจะไปหาคู่ซ้อมแบบนี้ได้ที่ไหนกัน? ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่เต็มใจที่จะลงแข่งชกมวยอาชีพ ฉันคงฝึกเขาให้เป็นแชมป์มวยคนต่อไปแล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของบิ๊กเมเยอร์ ลีออนก็อดกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป และคิดในใจว่า ‘แน่สิ! คุณไม่รู้หรอกว่านั่นคือกัปตันอเมริกาตัวจริงเสียงจริง ที่สามารถต่อสู้กับแชมป์โลกได้อย่างสูสี!’

ถ้าหากให้ประลองฝีมือกันจริง ๆ ลีออนเชื่อว่านักมวยระดับตำนานอย่างโมฮัมหมัด อาลี หรือ ไมค์ ไทสัน คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสตีฟอย่างแน่นอน

"จากที่ฉันดูถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยพูดสักเท่าไหร่ แต่ถ้าหากให้ฉันเดาเขาน่าจะเป็นทหารมาก่อนใช่ไหม?"

ลีออนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และตอบอย่างใจเย็นว่า "เขาไม่ค่อยอยากพูดถึงเรื่องพวกนั้นสักเท่าไหร่"

"ฉันเข้าใจ ทุกคนมีอดีตที่ไม่อยากจดจำ" บิ๊กเมเยอร์ตบไหล่ลีออนเบา ๆ ก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้จากไปไกลนัก และยังคงยืนอยู่แถวสังเวียน ยืนกอดอกมองไปที่กัปตันอเมริกาที่กำลังต่อสู้บนสังเวียนต่อ . . .

ไม่นานนักการต่อสู้บนสังเวียนก็สิ้นสุดลง

นักมวยผิวดำเหนื่อยล้าจากการรุกที่รุนแรงของตัวเอง จนกระทั่งในที่สุดเขาก็แพ้การต่อสู้จากการหมดแรง

"โอเค พักครึ่งชั่วโมง!"

ด้วยคำสั่งของโค้ช สตีฟที่ยังไม่รู้สึกเหนื่อยอะไรถอดอุปกรณ์ป้องกันทั้งหมดออก และเตรียมตัวลงจากสังเวียนเพื่อพักผ่อน

ซึ่งทันทีที่เขาหันหลังกลับมา สตีฟก็เหลือบไปเห็นลีออนที่กำลังยืนอยู่ข้างสังเวียนด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า!

โปรดติดตามตอนต่อไป …