เจ้าหน้าที่หมายเลข 177

ตอนที่ 177

กัปตันอเมริกาลืมตาตื่น!

[ภารกิจ ‘พี่เลี้ยงเด็ก’ ถูกส่งมอบแล้ว โฮสต์โปรดตรวจสอบ!]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนนี้ ลีออนก็ยอมรับภารกิจที่ฟิวรี่มอบหมายให้กับโดยธรรมชาติ เรียกได้ว่างานนี้เขาได้กลายเป็น . . . พี่เลี้ยงของกัปตันอเมริกาเรียบร้อยแล้ว!

ในขณะเดียวกันตอนที่ลีออนยอมรับภารกิจนี้ชายที่หลับใหลมานานกว่า 70 ปีอยู่ในชีลด์สาขานิวยอร์ก ซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปหลายช่วงตึกก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ

. . .

"โอ้ ลูกเคิร์ฟ สูงไป แฉลบออก เสียบอลไปอย่างน่าเสียดายจริง ๆ . . ." เสียงมีดังมาจากวิทยุ

"ทำให้ดอจเจอร์ยังเสมออยู่ที่สี่เท่า . . ." เสียงบรรยายเกมดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ภายในห้องที่มีผนังสีอ่อน เฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายถูกจัดวางอย่างลงตัว พร้อมกับสายลมเย็น ๆ พัดผ่าน

โต๊ะ วิทยุ และ . . .

เตียงเหล็กที่มีชายผมบลอนด์ร่างกำยำกำลังนอนหลับอยู่!

เสียงวิทยุยังคงดังค้างอยู่ในหูของเขาทำให้สตีฟ โรเจอร์สขมวดคิ้วเล็กน้อย และค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เพดานสีขาวราวกับหิมะ พัดลมเพดานหมุนช้า ๆ รูปแบบห้องที่ไม่คุ้นเคย ทุกอย่างสร้างความสับสนให้กับเขา

"ฉันตายแล้วเหรอ? ที่นี่ที่ไหน?" คำถามมากมายผุดขึ้นในใจ เหม่อมองเพดานสีขาวด้วยความรู้สึกสับสนปนเปท่ามกลางเสียงบรรยายเกมกาแข่งขันที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อสังเกตรายละเอียดต่าง ๆ ในห้อง ดวงตาสีฟ้าของสตีฟ โรเจอร์สก็เต็มไปด้วยความสงสัยและความอยากรู้อยากเห็นอยู่ภายในใจ เพราะทุกอย่างที่เขาเห็นมันราวกับไม่ใช่ความจริง ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งขับเครื่องบินชนธารน้ำแข็งไปเมื่อวินาทีที่แล้วไม่ใช่หรอ?

แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาก็ยังดูแข็งแรงสมบูรณ์ ทำให้สตีฟตั้งสติขึ้นมาได้และรู้ว่านี่คือโลกแห่งความเป็นจริง . . . เขายังไม่ตาย แต่รอดชีวิตมาได้!!

คำถามที่เหลืออยู่ก็คือ . . . ที่นีมันที่ไหน?

เมื่อเขาหันศีรษะมองออกไปด้านนอกหน้าต่างที่มีแสงแดดส่องมาถึงเขา ทันใดนั้นเสียงจากวิทยุก็ดึงดูดความสนใจของเขาอีกครั้ง

"ไรเซอร์ทำประตูได้! ไรเซอร์กำลังวิ่งไปที่เบสที่สาม เดโรชเชอร์เรียกเข้าโฮม . . ."

ซึ่งก่อนที่สตีฟจะฟังได้ฟังคำบรรยายสดของเกมการแข่งขันจบ ทันใดนั้นผู้หญิงผมสีน้ำตาลสวมชุดเครื่องแบบทหารหญิงคนหนึ่งก็ผลักประตูเดินเข้ามา

. . .

ในเวลาเดียวกันขบวนรถที่ฟิวรี่ ลีออน และคนอื่น ๆ นั่งอยู่ก็กำลังเข้าใกล้ชีลด์สาขานิวยอร์กมากขึ้นเรื่อย ๆ

ภายในรถฟิวรี่ยังคงอธิบายรายละเอียดของภารกิจให้กับลีออนฟังอย่างตั้งใจ

"ฉันหวังว่านายจะช่วยเขาได้ . . ."

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะคำพูดของฟิวรี่!

          ฟิวรี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนที่จะยกมือบอกให้ลีออนเงียบก่อน และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย "ใคร?"

ปลายสายของฟิวรี่ก็คือเจ้าหน้าที่รับผิดชอบทีมที่ดูแลกัปตันอเมริกา ซึ่งน้ำเสียงของเขาในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความกังวลเป็นอย่างมาก "ท่านครับ กัปตันโรเจอร์สตื่นแล้ว! และเขากำลังหลบหนีออกไปด้านนอกมุ่งหน้าไปทางทางไทม์สแควร์ครับ!"

ข่าวนี้ไม่ได้ทำให้สีหน้าอันมืดมนของฟิวรี่เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย เพราะมันช่างบังเอิญเหลือเกินที่ตอนนี้ ฟิวรี่ ลีออน และคนอื่นๆ ก็กำลังมุ่งหน้าไปยังไทม์สแควร์เช่นกันเดียวกัน!

"ท่านครับ! เขาอยู่นั่น!"

ทันใดนั้นสายตาของทุกคนบนรถก็มองผ่านกระจก และเห็นชายผมสีบลอนด์สวมเสื้อยืดสีขาวกำลังยืนอยู่กลางไทม์สแควร์อย่างโดดเดี่ยว

"ท่านต้องการให้ผมใช้วิธีรุนแรงเพื่อหยุดเขาหรือไม่ครับ?" เจ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่เบาะหน้าหันมาถามกับฟิวรี่

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ลีออนก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่พี่ชายผู้กล้าหาญที่นั่งอยู่เบาะหน้า พร้อมกับยิ้มมุมปากเล็กน้อย ‘พี่ชายจะลงไปใส่เดี่ยวกับกัปตันอเมริกา? พี่ชายเล่นไม่ดูรุ่นซะแล้ว . . .’

"ไม่ต้อง! ลงจากรถไปหาเขา!"

ทันทีที่ฟิวรี่ออกคำสั่ง รถเชฟโรเลตซับเออร์บันสีดำหลายคันก็เบรกกะทันหันขวางทางของ สตีฟ โรเจอร์สเอาไว้

"ตามสบาย ทหาร!"

มีเสียงตะโกนมาจากทางด้านหลังทำให้สตีฟหันกลับมาทันที ซึ่งสิ่งที่เขาเห็นก็คือชายผิวดำสวมเสื้อสเวตเตอร์คอเต่า เสื้อเทรนช์โค้ท และมีตาเพียงข้างเดียว

ส่วนอีกคนหนึ่งที่อยู่ทางด้านข้างของชายผิวดำก็คือชายหนุ่มผมสีน้ำตาลสูงชะลูด สวมสูทสีดำที่ดูเรียบหรู

สองคนนี้คือฟิวรี่และลีออนที่ลงจากรถเพื่อมาพบกับกัปตันอเมริกาที่กำลังอยู่ในอาการตื่นตระหนก

ในขณะที่เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ กำลังควบคุมสถานการณ์โดยรอบ ฟิวรี่ก็ก้าวไปข้างหน้าเดินเข้าไปหากัปตันอเมริกาที่กำลังสับสน โดยมีลีออนที่เดินตามมาติด

"เราต้องขอโทษด้วยเรื่องที่เราจัดฉากเมื่อกี้ แต่ . . ." หลังจากฟิวรี่เริ่มพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง เขาก็หยุดไปชั่วคราวเพื่อให้อีกฝ่ายสามารถปรับตัวได้ทัน ก่อนที่จะพูดต่อว่า "เราคิดว่ามันคงดีกว่าถ้าหากให้คุณรู้ไปทีละน้อย . . ."

"รู้อะไร?"

ฟิวรี่มองไปที่ใบหน้าของสตีฟด้วยสีหน้าจริงจังและพูดความจริงอันโหดร้ายขึ้นมาว่า "คุณหลับไปนาน กัปตัน . . ."

"เกือบเจ็ดสิบปีเลยทีเดียว!"

. . .

ลีออนปล่อยให้ฟิวรี่และกัปตันอเมริกาพูดคุยกันไปส่วนเขานั้นยืนมองสำรวจสตีฟ โรเจอร์สอย่างใกล้ชิด

ใบหน้าของกัปตันอเมริกานั้นดูไร้เดียงสา มีความเป็นผู้นำที่เต็มเปี่ยม และดูค่อนข้างมั่นใจในตัวเอง ทำให้ลีออนค่อนข้างสนใจในตัวของเขา

ผมสีบลอนด์ที่ตัดสั้นเรียบร้อย ใบหน้าเด็ดเดี่ยว และกล้าหาญ ทำให้ทุกคนรู้สึกว่านี่คือผู้ชายที่สามารถฝากชีวิตเอาไว้ได้!

ในขณะเดียวกันกัปตันอเมริกาที่เพิ่งพูดจบประโยคสุดคลาสสิกของเขาอย่าง ‘ผมผิดนัด’ ก็หันมองไปรอบ ๆ และเห็นเจ้าหน้าที่ชุดดำมากมายและชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังฟิวรี่ที่ให้ความรู้สึกกดดันแปลก ๆ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาว่า "คุณเป็นใครกันแน่?!"

ฟิวรี่ไม่ได้ตอบ แต่ชี้ไปที่รถที่จอดอยู่ข้างหลังและพูดว่า "ขึ้นรถก่อน"

สตีฟที่เต็มไปด้วยความสงสัยเกี่ยวกับโลกใหม่ที่อยู่ตรงหน้าเขา ดังนั้นเขาจึงเห็นว่าฟิวรี่เป็นเหมือนกับฟางที่ช่วยชีวิตคนจมน้ำ หลังจากคิดอยู่นานเขาก็ตัดสินใจขึ้นไปบนรถเชฟโรเลต

เมื่อเห็นคนอื่น ๆ ทยอยกันขึ้นรถลีออนก็เดินตามไปเช่นกันโดยไปนั่งเบาะหน้าแทนเจ้าหน้าที่คนก่อนหน้านี้

การจราจรที่ติดขัดเล็กน้อยเนื่องจากความวุ่นวายที่กัปตันอเมริกาสร้างขึ้นก็คลี่คลายลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับฝูงชนที่เริ่มสลายตัว

อย่างไรก็ตามมันกับไม่มีใครคิดเลยว่าชายหนุ่มผมบลอนด์คนนี้จะคือทหารในตำนานที่เสียสละชีวิตจัดการกับวายร้ายเมื่อ 70 ปีก่อน . . .

ขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งภายในรถ สตีฟที่ได้ฟังคำอธิบายของฟิวรี่ เขาก็เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่าง ชีลด์และกองยุทธศาสตร์และวิทยาศาสตร์ที่เขาเคยสังกัดอยู่อย่างรวดเร็ว

นอกจากนี้ฟิวรี่ยังบอกสตีฟด้วยว่าโลกมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่มาหลายครั้งแล้วไม่ว่าจะเป็น การสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเย็น และอื่น ๆ

หลังจากอธิบายอะไรเสร็จสิ้นฟิวรี่ก็ไม่รอให้สตีฟตั้งคำถาม และชี้นิ้วไปที่ลีออนที่นั่งอยู่เบาะด้านหน้าและพูดว่า "เขาคือเจ้าหน้าที่ลีออน และจะเป็นคนที่คอยช่วยเหลือคุณให้ปรับตัวเข้ากับปัจจุบันโดยเร็วที่สุด ถ้าหากคุณมีคำถามหรือต้องการอะไร คุณก็สามารถพูดคุยกับเขาได้เลย"

ทันทีที่พูดจบฟิวรี่ก็พูดเน้นย้ำขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้งว่า "อะไรก็ได้! ไม่ต้องเกรงใจ!"

ในขณะเดียวกันลีออนที่ทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดและคนคุ้มกันอยู่ข้างหลังมาตลอดหลายนาทีก่อนหน้านี้ ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้พูดคุยกับกับกัปตันอเมริกาอย่างเป็นทางการ ก่อนที่จะเหยียดมือขวาออกไปข้างหน้าและจับมือกับกัปตันอเมริกา และพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มจริงใจว่า "สวัสดีครับกัปตัน ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณ"

โปรดติดตามตอนต่อไป …