เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

เจ้าหน้าที่หมายเลข 175

เจ้าหน้าที่หมายเลข 175

เจ้าหน้าที่หมายเลข 175


ตอนที่ 175

กัปตันอเมริกา!

"เอ่อ . . .?"

ลีออนมองไปที่โคลสันด้วยสีหน้างุนงงและสับสน เพราะเขาไม่เข้าใจว่าทำไมโคลสันจู่ ๆ ถึงดูตื่นเต้นดีใจขึ้นมากขนาดนั้น

ซึ่งท่าทางตื่นเต้นแบบนี้ ลีออนเคยเห็นตอนที่โคลสันกำลังรวบรวมการ์ดสะสมของกัปตันอเมริการุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น

ในขณะเดียวกันโคลสันที่ดูเหมือนจะตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ มันจึงทำให้เขาพูดเร็วกว่าปกติเล็กน้อย "ฉันกำลังตามหาเธออยู่พอดี เอาล่ะ! พวกเรารีบไปกันเถอะ!"

โคลสันพูดจบก็รีบคว้าไปที่แขนลีออนและเดินตรงไปที่ลิฟต์อย่างรวดเร็ว ทำให้ในระหว่างเดินตามลุงของตัวเองไป ลีออนก็พยายามถามกับโคลสันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่โคลสันก็ไม่ตอบ และบอกเขาเพียงแค่ว่า "รอขึ้นเครื่องบินก่อนแล้วจะเล่าให้ฟัง"

ลีออนที่ถูกโคลสันที่เงียบตลอดทางพาไปยังโรงเก็บเครื่องบินใต้ดิน และขึ้นเครื่องบินควินเจ็ทที่จอดรออยู่อย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ลีออนจึงอดทนไม่ไหวอีกต่อไป และถามกับโคลสันด้วยรอยยิ้มว่า "ตอนนี้ลุงคงบอกผมได้แล้วใช่ไหมว่ามีเรื่องดีอะไรที่ทำให้ลุงมีความสุขขนาดนี้?"

"เอ๊ะ? ทำไมเธอถึงรู้ล่ะว่ามันเป็นเรื่องดี?!" โคลสันถามกลับ

ลีออนยิ้มพร้อมกับยักไหล่เล็กน้อย "ผมรู้จักลุงดีหน่า แถมบนใบหน้าของลุงยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มแบบนั้นอีก"

โคลสันหัวเราะและชี้นิ้วไปที่ลีออน "ไอ้หลานชาย เธอนี่มันเซ้นส์ดีจริง ๆ! ดูเหมือนว่าจะมีเพียงแค่หลายชายของฉันเท่านั้นที่เข้าใจลุงของตัวเองดีที่สุด"

บางครั้งโคลสันก็อดสงสัยไม่ได้ว่าหลานชายคนนี้ของเขาหลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์สมองของเขามันสั่งการกลับด้านหรือเปล่า? เพราะบุคลิกของลีออนนั้นต่างจากพี่ชายของเขาที่จริงจังและเย็นชาอยู่เสมออย่างสิ้นเชิง และมันก็มีบางครั้งที่โคลสันรู้สึกว่าลีออนนั้นไม่เหมือนหลานชาย แต่เหมือนเพื่อนที่มีอายุใกล้เคียงกับเขามากกว่า

แน่นอนว่าความสัมพันธ์แบบนี้ สำหรับโคลสันที่ไม่มีลูกนั้นเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ง่ายมาก!

โคลสันเก็บความคิดของเขาไว้ และนั่งลงข้าง ๆ ลีออนด้วยสีหน้าลึกลับพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า "เธอรู้ไหมว่าใครคือผู้ก่อตั้งชีลด์ และหน่วยกองงานยุทธศาสตร์และวิทยาศาสตร์ (SSR) ขึ้นมา . . ."

ลีออนเข้าใจทันทีว่าโคลสันกำลังจะพูดอะไรต่อจากนี้ ดังนั้นเขาจึงรีบตอบคำถามของโคลสันโดยความร่วมมือเป็นอย่างดี "แน่นอนครับ ผู้พันฟิลิป คาร์เตอร์ และพ่อของโทนี่ สตาร์ค คุณฮาวเวิร์ด"

"แล้วเธอรู้ไหมว่าอาวุธไฮเทคที่เกิดขึ้นในหน่วยยุทธศาสตร์และวิทยาศาสตร์ในเวลานั้น มีอะไรอย่างอื่นนอกจากอุปกรณ์ป้องกันแรงโน้มถ่วงไหม?"

เมื่อจ้องมองไปที่สีหน้าลึกลับของโคลสัน ลีออนก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

"เรื่องพวกนี้ ผมคิดว่าลุงน่าจะรู้ดีกว่าผมนะ" ลีออนยักไหล่พร้อมกับกางมือออกเล็กน้อย "ผมว่าลุงบอกผมมาตรง ๆ เลยดีกว่า ไม่ต้องอ้อมค้อมแบบนี้หรอก . . ."

เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูปวดหัวของหลานชายตัวเอง และเบื่อที่จะเล่นเกมแก้ปริศนาอีกต่อไป มันก็ไม่ได้ทำให้โคลสันอารมณ์เสียเลยแม้แต่น้อย

โคลสันยิ้มอย่างอบอุ่นราวกับคนแก่ที่เอ็นดูหลาน พร้อมกับดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น "พวกเราเจอเขาแล้ว!!"

"เจอใครหรอครับ?"

"กัปตันอเมริกา!"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ ดวงตาของลีออนก็เบิกกว้างขึ้นทันที และเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ทันใดนั้นลีออนก็คิดออกแล้วว่าทำไมโคลสันถึงพูดถึงหน่วยยุทธศาสตร์และวิทยาศาสตร์ขึ้นมา และไหนจะใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหมือนแฟนคลับตัวน้อย ๆ ที่กำลังจะได้ไปคอนเสิร์ตไอดอลของตัวเอง

โคลสันกำลังจะได้พบกับชายผู้มีอิทธิพลต่อชีวิตของเขา ชายที่กระตุ้นให้เขาเข้าร่วมชีลด์เพื่อปกป้องโลกใบนี้ . . .

กัปตันอเมริกา สตีฟ โรเจอร์ส!!!

ในเมื่อโคลสันพูดขึ้นมาแบบนี้แสดงว่ากัปตันอเมริกาน่าจะอยู่ที่นั่น?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ลีออนก็รีบควบคุมอารมณ์ของตัวเองและถามขึ้นมาว่า "ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนหรอครับ?"

"นิวยอร์ก!"

. . .

สองชั่วโมงต่อมา

ลีออนและโคลสันนำเครื่องบินควินเจิทลงจอดที่ชีลด์สาชานิวยอร์กได้สำเร็จ โดยระหว่างทางลีออนได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดจากปากของโคลสันเรียบร้อยแล้ว

ทีมนักสำรวจน้ำมันของรัสเซียค้นพบซากเครื่องบินของไฮดราขนาดใหญ่ใต้ชั้นน้ำแข็งทางตอนเหนือของกรีนแลนด์ ดังนั้นชีลด์สาขาแคนาดาจึงรายงานเรื่องนี้ให้กับฟิวรี่ที่อยู่ในสถานที่ห่างไกลอย่างวอชิงตันทราบทันที ดังนั้นฟิวรี่จึงส่งเจ้าหน้าที่สองคนไปตรวจสอบ และพวกเขาก็พบเข้าร่างของกับกัปตันอเมริกา สตีฟ โรเจอร์ส ที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ในน้ำแข็งภายในเครื่องบินขนาดใหญ่

ดังนั้นภายใต้คำสั่งของฟิวรี่ ชีลด์จึงส่งเจ้าหน้าไปรับร่างของสตีฟ โรเจอร์ส ที่ถูกแช่แข็งกลับมาที่นิวยอร์กทันที พร้อมกับเรียกเจ้าหน้าที่อาวุโสของชีลด์และเหล่าผู้เกี่ยวข้องมาที่นิวยอร์กเพื่อเป็นสักขีพยานในเหตุการณ์ครั้งสำคัญนี้ . . .

ในขณะเดียวกันลีออนก็อดคิดไม่ได้ว่า เขาสนิทกับฟิวรี่มากขนาดนั้นเลยเหรอ? แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงก้าวเท้าเดินตามหลังของโคลสันไปติด ๆ

สำหรับสตีฟ โรเจอร์ส ชายผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ ลีออนชื่นชมเขาในฐานะฮีโร่มาตลอด และรอคอยที่จะได้พบกับเขาอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยตื่นเต้นเท่ากับโคลสันก็ตาม . . .

เมื่อมาถึงสาขานิวยอร์กที่ห่างจากไทม์สแควร์ในแมนฮัตตันสองช่วงตึก ลีออนและโคลสันก็รีบเดินตรงไปยังลิฟต์มุ่งหน้าสู่ห้องทดลองขนาดใหญ่บนชั้นสาม

ห้องทดลองที่กว้างขวางแห่งนี้เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทดลองล้ำสมัยมากมาย ตรงกลางห้องมีก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่สี่เหลี่ยมที่มีร่างของชายผมบลอนด์นอนหลับตาสนิทอยู่ด้านใน

ชายคนนี้ก็คือกัปตันอเมริกา สตีฟ โรเจอร์ส ฮีโร่ที่ลีออนใฝ่ฝันจะได้พบ!

นักวิจัยของชีลด์หลายคนสวมเสื้อกาวน์สีขาวถืออุปกรณ์ทดสอบต่าง ๆ กำลังตรวจสอบร่างของชายที่ถูกแช่แข็งอยู่ในก้อนน้ำแข็งกันอย่างขยันขันแข็ง

ในขณะเดียวกันคนที่มาถึงก่อนพวกเขาและยืนอยู่ด้านข้างก็สังเกตเห็นลีออนและโคลสันแล้วเช่นกัน ก่อนทันใดนั้นฟิวรี่จะพูดขึ้นมาว่า "พวกนายมาถึงกันแล้วหรอ?"

"ครับท่าน!"

ลีออนตอบและเหลือบมองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะพบว่ามีเจ้าหน้าที่ระดับสูงของชีลด์หลายคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่เรียบร้อยแล้ว ยกเว้นฟิวรี่ ฮิลล์ วิคตอเรีย แฮนด์ จอห์น การ์เร็ต และบร็อค รัมโลว์ อดีตสมาชิกของไฮดราแล้วมันยังมี อเล็กซานเดอร์ เพียร์ซ หนึ่งในผู้นำของไฮดราที่แทรกซึมอยู่ในชีลด์ก็ไม่พลาดโอกาสทองแบบนี้เช่นกัน

เมื่อเห็นว่าลีออนชายหนุ่มที่เพิ่งเข้าร่วมกับชีลด์ได้เพียงสองปีปรากฏตัวขึ้นในงานที่สำคัญแบบนี้ ทุกคนก็ไม่ได้แสดงอาการตกใจอะไรมากนัก เพราะพวกเขารู้ดีว่าลีออนคืออนาคตของชีลด์ที่ฟิวรี่ให้ความสำคัญมากที่สุด และเขายังเป็นชายหนุ่มที่มุ่งมั่นฝึกฝนพัฒนาตนเองอยู่เสมอ ดังนั้นเรื่องนี้มันจึงไม่ใช่เรื่องที่ต้องแปลกใจอะไร

ไม่นานนักหลังจากที่เพียร์ซ ฟิวรี่ ฮิลล์ และคนอื่น ๆ เริ่มทยอยกันเดินจากไป ทำให้เหลือเพียงแค่ลีออนและโคลสันที่เพิ่งมาถึง และกำลังยืนมองดูก้อนน้ำแข็งยักษ์ของกัปตันอเมริกาที่ถูกแช่แข็งเอาไว้เป็นเวลา 70 ปีผ่านกระจกใสอยู่ด้านนอก

อย่างไรก็ตามก่อนที่เพียร์ซจะเดินจากไป หนึ่งในผู้นำของไฮดราคนนี้ก็เดินเข้ามาหาลีออนพร้อมกับตบไหล่ของลีออนเล็กน้อยด้วยรอยยิ้ม และพูดขึ้นมาสองสามประโยคว่า "หนุ่มน้อย ฟิวรี่พูดถึงเธอไว้มาก ดังนั้นพยายามทำงานหนักต่อไป ฉันคาดหวังในตัวของเธอเอาไว้สูงมาก . . ."

ซึ่งก่อนที่ลีออนจะได้ตอบโต้ เพียร์ซก็เดินจากไปเรียบร้อยแล้ว ทำให้ลีออนได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ และรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

‘ไฮดรา ถ้าหากว่าพวกแกไม่ได้ทำอะไรลับหลังฉัน ฉันคงตอบรับคำพูดนี้ด้วยรอยยิ้มและมองพวกแกในแง่ดีเหมือนกัน’

ทันใดนั้นลีออนก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นทันที

โปรดติดตามตอนต่อไป …

จบบทที่ เจ้าหน้าที่หมายเลข 175

คัดลอกลิงก์แล้ว