เจ้าหน้าที่หมายเลข 165

ตอนที่ 165

ชดใช้หนี้บุญคุณ!

เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ . . .

ต้องบอกเลยว่าความสามารถของซิมมอนส์นั้นคู่ควรกับปริญญาเอกสองใบด้านชีววิทยาและเคมีเป็นอย่างมาก

เพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้นเธอก็สามารถทำการวิเคราะห์และทดสอบตัวยาจนเสร็จสิ้น!

ซิมมอนส์เรียกลีออนและฟิตซ์ให้เดินมาตรงคอมพิวเตอร์ของเธอและคลิกเปิดภาพตัวอย่างข้อมูลบนหน้าจอให้ดูพร้อมกับอธิบายให้ฟังว่า "นี่เป็นยาที่สามารถทำให้คนเลิกติดยาเสพติดได้จริง ๆ แต่ตัวยานี้มันยังพัฒนาไม่เสร็จสมบูรณ์ ซึ่งถ้าหากมันเสร็จสมบูรณ์เมื่อไหร่ มันจะสามารถช่วยเหลือชีวิตผู้คนหลายพันคนที่ทุกข์ทรมาณจากยาเสพติดได้ ช่วยพวกเขาออกจากทะเลแห่งความทุกข์!"

"มันจะกลายเป็นยาแห่งปาฎิหาริย์ที่สามารถเข้าชิงรางวัลโนเนลสาขาการแพทย์ได้อย่างง่ายดาย!"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ลีออนก็สามารถสัมผัสได้ถึงร่องรอยความตื่นเต้นภายในดวงตาของซิมมอนส์ได้อย่างชัดเจน ราวกับว่าเธอกำลังมองเห็นการถือกำเนิดของประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของโลก

"นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่!

ทันใดนั้นลีออนก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับวางมือลงบนไหล่ของซิมมอนส์และพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ฉันเชื่อว่าเธอเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะทำให้ยาตัวนี้มันสมบูรณ์แบบได้!!"

เมื่อมองไปที่ดวงตาสีฟ้าของลีออนที่แสดงให้เห็นถึงความเชื่อใจและมุ่งมั่น ซิมมอนส์ก็รู้สึกได้ถึงความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่เธอกำลังแบกรับและความเชื่อใจที่ลีออนมีให้กับเธอ

อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้เกลียดความรู้สึกแบบนี้ แถมเธอยังชอบมันด้วย!

ซิมมอนส์พยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจังและพูดขึ้นมาว่า "ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด!"

ในขณะเดียวกันฟิตซ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พูดเสริมขึ้นมาว่า "ถ้าหากเธอต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉันได้ . . ."

ลีออนและซิมมอนส์มองไปที่ฟิตซ์พร้อมกับด้วยรอยยิ้ม

"แน่นอน พวกเราเป็นทีมเดียวกันนิใช่ไหม?"

เมื่อไดยินคำพูดของลีออน ฟิตซ์ก็กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเขินอายเล็กน้อย

มิตรภาพที่ดีมักจะเกิดขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว . . .

. . . . . .

ใต้เงามืดของท้องฟ้าไร้ดาว แสงจันทร์สีนวลนวลสาดส่องลงมายังถนนรกร้าง ดั่งแสงเทียนส่องนำทางในความเงียบงัน

ขบวนรถคาดิลแลคสีดำสนิท ขับเคลื่อนผ่านความมืดมิดของค่ำคืน ดั่งสายน้ำสีดำที่เคลื่อนไหวไปอย่างเงียบสงัด

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง . . .

ภายในรถเอสยูวีที่ถูกป้องกันอย่างแน่นหนาและรายล้อมไปด้วยรถคาดิลแลคสีดำจู่ ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำให้ความเงียบในรถหายไปทันที!

เวสลีย์เหลือบมองหัวหน้าของตัวเองที่กำลังนั่งมองไปนอกหน้าต่างและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดรับสาย "ใคร?"

"ฉันเอง"

เสียงของอีกฝ่ายทำให้ดวงตาของเวสลีย์ประหลาดใจขึ้นมาทันที "คุณลีออน?!"

ภายในรถถึงแม้ว่าเวสลีย์จะพูดเสียงเบามาก แต่มันก็ยังไม่สามารถรอดพ้นจากหูของวิลสันได้

นอกจากนี้เขายังได้ยินเสียงอุทานด้วยความตกใจเล็กน้อยของเวสลีย์ . . .

วิลสันหันไปมองเวสลีย์และส่งสายตาเพื่อบอกให้เวสลีย์ส่งโทรศัพท์มาให้เขา เวสลีย์ที่ไม่กล้าขัดคำสั่งของหัวหน้าตัวเองก็รีบส่งโทรศัพท์ให้กับวิลสันทันที

"ไง?!"

ลีออนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงแหบแห้งของวิลสันเขาก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คุณวิลสัน สวัสดีตอนเย็น"

"..."

มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่ดังมาจากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ลีออนยิ้มและเปลี่ยนมือโทรศัพท์ไปอีกข้างพร้อมกับพูดเข้าเรื่องทันทีว่า "ฉันอยากเจอคุณ"

"หืม?! ตอนนี้?"

"ใช่ พบกันที่ร้านอาหารที่เราพบกันครั้งแรก"

". . . โอเค . . ."

"เจอกัน . . ."

หลังจากที่สายถูกตัดไปเวสลีย์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปถามกับหัวหน้าของตัวเองว่า "ท่านครับ เขาต้องการทำอะไรกันแน่?"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องของเดอะแฮนด์"

"ว่าแต่เรื่องที่ฉันให้ไปตรวจสอบเป็นยังไงบ้าง?"

เมื่อได้ยินคำถามนี้เวสลีย์ก็อดไม่ได้ที่จะเอามือดันแว่นเล็กน้อยและพูดว่า "ผมได้รับข่าวที่น่าสนใจจากคนของเราในกรมตำรวจมาหนึ่งข่าวครับ"

"ชุมชนที่ถูกตำรวจเข้าไปควบคุม    เป็นหนึ่งในทรัพย์สินของเดอะแฮนด์อย่างที่ท่านเดาเอาไว้เลยครับ"

"อย่างนั้นหรอ?" วิลสันพึมพำกับตัวเอง

"มันยังไม่หมดเพียงแค่นั้นครับ ลีออนยังมีบทบาทสำคัญมากในการบุกโจมตีครั้งนี้ ผมได้ยินมาว่าเขาแทรกซึมเข้าไปในชุมชนแห่งนี้และพบหลักฐานชิ้นสำคัญเข้า ทำให้ตำรวจสามารถบุกเข้าไปโจมตีได้อย่างถูกกฎหมาย . . ."

หลังจากพูดจบเวสลีย์ก็จ้องมองไปที่วิลสันด้วยความชื่นชมเล็กน้อย และพูดสรรเสริญขึ้นมาว่า "ท่านครับ แผนการของท่านประสบความสำเร็จอย่างสูง ผมขอแสดงความยินดีด้วยครับ "

ถึงแม้ว่าใบหน้าของฟิสก์จะเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ แต่ภายในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เขาไม่คิดเลยว่าลีออนจะลงมือเร็วขนาดนี้ และการลงมือของเขายังเด็ดขาดและรุนแรงมาก!

ด้วยความเด็ดเดี่ยวและกล้าหาญ เขาเอาชนะภูเขามหึมาที่ขวางหน้าของเขา และเผยให้เห็นเส้นทางสู่จุดหมายปลายทางที่รออยู่เบื้องหน้า!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้วิลสันก็รู้สึกขอบคุณตัวเองในตอนนั้นเล็กน้อยที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของมาดามเกาและลงมือแก้แค้นกับลีออน แต่เลือกที่จะแสดงความจริงใจต่อลีออนแทน

ผู้ชายคนนี้น่ากลัวยิ่งกว่าเดอะแฮนด์หลายเท่า!

ซึ่งคราวนี้ที่จู่ ๆ ลีออนก็เรียกเขาไปพบ เขาพยายามคิดจนปวดหัวแล้ว แต่เขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไร

ซึ่งการที่จู่ ๆ ลีออนก็เรียกตัวเขาไปพบโดยไม่บอกกล่าว ย่อมสร้างความสงสัยและกังวลให้กับเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าลีออนต้องการจะทำอะไรกันแน่

เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับลีออนเลย!

อย่างไรก็ตามเมื่อเขานึกถึงคำพูดของลีออนเมื่อสองวันก่อน ในความคิดของเขาลีออนในตอนนี้ก็เป็นเหมือนกับมังกรหลับ และคนที่มีเหตุผลเช่นนี้จะไม่ใช่ใช้วิธีรุนแรงอย่างการฆ่าคนโดยไม่มีเหตุผลอย่างแน่นอน

มังกรตัวนี้จะตื่นขึ้นมาก็ต่อเมื่อมีภัยคุกคามและกำจัดศัตรูจนกว่าจะสิ้นซาก!

ในขณะที่วิลสันกำลังอะไรเรื่อยเปื่อย ทันใดนั้นมันก็มีแสงสว่างวาบเข้ามาในดวงตาของเขา "บางทีจุดประสงค์ของเขาอาจจะเป็นคนพวกนั้น . . ."

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ภายในร้านอาหารที่ว่างเปล่ามีแขกพิเศษสองท่านนั่งอยู่โต๊ะตรงกลางร้าน

คนแรกคือเจ้าของร้านอาหารฝรั่งเศษแห่งนี้ วิลสัน ฟิกส์ เจ้าพ่อโลกใต้ดินแห่งนิวยอร์ก!

ส่วนอีกคนหนึ่งก็คือ . . .

เมื่อผู้จัดการร้านอาหารที่ยืนอยู่ตรงมุมร้านมองเห็นใบหน้าที่หล่อเหลากำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเจ้าของร้านเขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าหวาดกลัว

ชายหนุ่มคนนั้น!

เมื่อเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของอีกฝ่ายผู้จัดการร้านก็นึกถึงภาพอันโหดร้ายเมื่อไม่กี่เดือนก่อนขึ้นมาอีกครั้ง . . .

แน่นอนว่าลีออนไม่ทราบว่าการปรากฏตัวของเขามันทำให้ชายวัยกลางคนผู้จัดการร้านอาหารฝรั่งเศสแห่งนี้กลัวเขามากขนาดไหน ลีออนมองไปที่วิลสันที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเขาอย่างเงียบ ๆ และพูดขึ้นมาอย่างช้า ๆ ว่า "ไม่เจอกันนานเลยนะคุณวิลสัน"

"คุณก็เช่นกัน คุณลีออน"

ลีออนหันไปมองรอบ ๆ เล็กน้อย และพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "การตกแต่งที่นี่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมากเลยจากตอนที่ฉันมาที่นี่ครั้งแรกเมื่อไม่กี่เดือนก่อน . . ."

"ขอบคุณสำหรับคำชม ฉันได้ตกแต่งที่นี่ใหม่ทั้งหมด . . . คุณชอบมันไหม?" วิลสันถามขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

ลีออนพยักหน้าเล็กน้อยและพูดชมเชยขึ้นมาว่า "ชอบมาก"

หลังจากพูดจบสีหน้าของลีออนก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง และพูดขึ้นมาว่า "อันที่จริงแล้วฉันเป็นคนที่ไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใครสักเท่าไหร่ . . ."

"ดังนั้น ฉันมาที่นี่เพื่อชดใช้หนี้บุญคุณในตอนนั้น"

โปรดติดตามตอนต่อไป …