เจ้าหน้าที่หมายเลข 166

ตอนที่ 166

ก่อนสงคราม!

บนโต๊ะยังเต็มไปด้วยอาหารเหมือนเดิม

ความสัมพันธ์ระหว่างลีออนและวิลสันนั้นไม่ได้ตึงเครียดเหมือนเมื่อก่อนตอนที่เพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก . . .

ซึ่งวิลสันก็ได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับข้อมูลและสถานที่ที่ใช้สำหรับการตั้งถิ่นฐานของพวกนักเรียนของเดอะแฮนด์ที่เขาได้ช่วยเหลือออกมาให้เขาฟังอย่างคร่าว ๆ

นอกจากนี้ถ้าหากเขาต้องการควบคุมเดอะแฮนด์ให้ได้อย่างสมบูรณ์ความช่วยเหลือของวิลสันก็นับว่าเป็นส่วนที่สำคัญมากไม่แพ้กัน

ภายใต้การจ้องมองที่สับสนของวิลสัน ลีออนก็กางมือออกและพูดขึ้นมาอย่างช้า ๆ ว่า "ฉันเป็นคนง่าย ๆ คุณปฏิบัติต่อฉันอย่างไร ฉันก็ปฏิบัติกับคุณอย่างนั้น"

"ฉันยอมรับเลยว่าการพบกันครั้งแรกของพวกเรามันค่อยไม่ดีสักเท่าไหร่ อย่างไรก็ตามคุณวิลสัน คุณได้พิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้วว่าพวกเราสามารถเป็นเพื่อนกันได้"

"เพื่อนควรช่วยเหลือกัน คุณไม่คิดอย่างนั้นหรอ?"

วิลสันไม่รู้ว่าลีออนต้องการจะทำอะไรกันแน่ แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็พยักหน้าและพูดขึ้นมาว่า "ใช่ น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ"

"ดังนั้นเพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณช่วยเหลือฉัน ฉันมีของขวัญชิ้นใหญ่จะมอบให้คุณ . . ."

"โอ้? ของขวัญอะไร?!"

ลีออนยิ้มขึ้นมาอย่างลึกลับพร้อมกับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยและพูดกับวิลสันที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างแผ่วเบาว่า "คุณคิดยังไงกับธุรกิจค้ายาของมาดามเกา?"

"?!!"

‘ของขวัญ’ ชิ้นนี้ที่ลีออนต้องการมอบให้เขามันทำให้หัวใจของวิลสันเต้นรัวทันที พร้อมกับสีหน้าของเขาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะใช้มืออีกข้างปลดกระดุมที่แขนเสื้อออกอย่างช้า ๆ

เมื่อเห็นว่าวิลสันนั่งเงียบ ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร ลีออนก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกันพร้อมกับหยิบมีดและส้อมขึ้นมาตัดสเต็กบนจานออกเป็นชิ้น ๆ . . .

หลังจากวิลสันใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ถามขึ้นมาว่า "ของขวัญชิ้นนี้มันมากเกินไปที่จะตอบแทนบุญคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ . . . คุณต้องการให้ฉันทำอะไร?"

"ฉันชอบคุยกับคนฉลาดแบบคุณจริง ๆ . . ." ลีออนวางมีดและส้อมลงบนจาน และใช้ผ้าเช็ดมุมปากเล็กน้อย "ใช่ ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ"

"ให้ฉันช่วยอะไร?"

"ฉันอยากให้คุณบอกที่ตั้งโรงงานผลิตยาทั้งหมดของมาดามเกา และส่งพวกลูกน้องของคุณออกไปโจมตีโรงงานเหล่านี้พร้อมกัน"

เมื่อได้ยินคำขอนี้คิ้วของวิลสันก็ขมวดทันที "มันจะสำเร็จง่ายขนาดนั้นเลยหรอ?"

"ไม่แน่นอน ฉันต้องการให้คุณทำให้มันเอิกเกริกมากที่สุด และให้พวกเดอะแฮนด์ส่งกำลังเสริมมาสนับสนุน"

"ถ้าทำอย่างนั้นพวกตำรวจ . . ."

ก่อนที่วิลสันจะพูดจบ ลีออนก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาว่า "ฉันเชื่อว่าคุณมีวิธีจัดการกับพวกตำรวจจริงไหม?"

ทันทีที่คำพูดของลีออนจบลง ดวงตาของลีออนก็ดูเหมือนมองทะลุเข้าไปในจิตใจของวิลสันได้ ทำให้วิลสันถึงกับขนลุกซู่ทันที!

อย่ามาโกหก!

ฉันรู้นะว่าในตำรวจมีคนของนายอยู่!

อย่ามาแกล้งทำเป็นไขสือ?!

วิลสันที่รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ส่งมาจากดวงตาของลีออน ทำให้คำพูดปฏิเสธที่กำลังจะพูดออกมาต้องถูกกลืนกลับไปทันที

เขาเกือบลืมไปแล้วว่าชายหนุ่มตรงหน้าเขาเป็นยอดมนุษย์ที่ทรงพลังและสามารถฆ่าเขาตายได้ตลอดเวลา!

วิลสันเริ่มรู้สึกเสียเล็กน้อยอยู่ภายในใจ

แต่ไม่ว่าเขาจะเสียใจขนาดไหนเขาก็ไม่สามารถเอาชนะชายหนุ่มตรงหน้าได้อยู่ดี ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถเอาชนะได้!

"เข้าใจแล้ว"

เมื่อเห็นว่าวิลสันเห็นด้วยกับข้อเสนอของตัวเองมุมปากของลีออนก็ยกยิ้มเล็กน้อย

"หลังจากที่เรื่องนี้จบลง คุณจะได้สูตรเฮโรอีนสังเคราะห์ของมาดามเกา และธุรกิจทั้งหมดของเธอ"

สำหรับห่านที่ออกไข่เป็นทองคำอย่างมาดามเกา ลีออนไม่ได้สนใจว่าเธอจะเป็นตายร้ายดีอะไรมากนัก

สิ่งเดียวที่เขากำลังสนใจอยู่ในตอนนี้ก็คือทรัพยากรและขุมกำลังมหาศาลของเดอะแฮนด์ ซึ่งมันไม่เกี่ยวข้องกับผงสีขาวที่ทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนเดือดร้อน!

ในขณะเดียวกันมันก็ค่อนข้างน่าเสียดายเล็กน้อยที่ลีออนอ่อนโยนเกินไปที่จะทำธุรกิจแบบนี้ได้โดยไม่รู้สึกผิดอยู่ในใจ

ดังนั้นเขาจึงเอาธุรกิจนี้ไปแลกกับมิตรภาพของเจ้าพ่อโลกใต้ดินแห่งนิวยอร์กแทน . . .

วิน-วิน ทั้งสองฝ่าย!!

นอกจากนี้ในอนาคตเขาอาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากวิลสันอีกมากมาย ดังนั้นการสร้างความสัมพันธ์เอาไว้ล่วงหน้าจึงไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

ยิ่งไปกว่านั้นด้วยความช่วยเหลือจากวิลสัน แผนการล่อเสือออกจากถ้ำ มันคงดำเนินการได้อย่างราบรื่นอย่างแน่นอน . . .

"เราจะลงมือเมื่อไหร่?"

"อืม . . ." ลีออนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า "อีกสองวัน"

ข่าวการหายตัวไปของบากูโตะน่าจะทำให้เดอะแฮนด์ในตอนนี้ระวังตัวกันมากเป็นพิเศษ

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่เต็มใจ แต่พวกเขาก็ต้องพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่ลีออนจะได้รับตำแหน่งของสำนักงานใหญ่มาจากบากูโตะเอาไว้ก่อน ดังนั้นการที่พวกเขาจะหลีกเลี่ยงการโจมตีของลีออนได้น้ัน พวกเขาจึงจะต้องอพยพไปอยู่ที่อื่นกันก่อน

ในเมื่อเป็นแบบนี้การที่ลีออนจะหาผู้นำระดับสูงสามคนที่เหลือเจอมันจึงเป็นเรื่องยากมาก

ซึ่งถ้าหากมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ มันก็เท่ากับว่าเขาได้เปิดเผยตำแหน่งของตัวเองให้กับศัตรู ‘เขาหาศัตรูไม่พบ แต่ศัตรูกับสามารถโจมตีเขาได้ตลอดเวลา’

ดังนั้นการที่จะจับตัวผู้นำระดับสูงของเดอะแฮนด์อีกสามคนที่เหลือได้ ลีออนจะต้องลงมืออย่างช้า ๆ . . .

คนที่แข็งแกร่งกว่าก็คือ ราชา!

. . .

หลังจากพูดคุยเรื่องธุรกิจกันเสร็จลีออนก็เพลิดเพลินไปกับอาหารฝรั่งเศสแสนอร่อย

สเต็กฟัวกราส์ ไก่ตุ๋นไวน์แดง หอยทากฝรั่งเศส . . .

อาหารฝรั่งเศสที่สั่งทำพิเศษพวกนี้ถูกกลืนเข้าสู่ท้องของลีออนอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเขาเดินออกจากร้านอาหาร และบอกลาวิลสันค่าความชอบบนหัวของวิลสันก็เปลี่ยนกลายเป็น [ปกติ] ทำให้ลีออนที่เห็นเช่นนั้นก็ขับรถกลับบ้านอย่างมีความสุขพร้อมกับอาหารฝรั่งเศสที่ถูกแพ็คใส่กล่องเอาไว้เป็นอย่างดี

แน่นอนว่าเขายังไม่ลืมซามูไรสาวที่กำลังรอทานอาหารเย็นอยู่ที่บ้านของเขาอย่างหิวโหย . . .

ในขณะเดียวกันไม่นานหลังจากที่ลีออนจากไป เวสลีย์ที่สวมแว่นตาขอบดำ ชุดสูท และรองเท้าหนังก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของวิลสันอย่างเงียบ ๆ

"เป็นยังไงบ้างครับ?"

"เวสลีย์ นายคิดว่าถ้าหากเราเอาธุรกิจของมาดามเกามาเป็นของตัวเอง มันจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของเราไหม?"

เวสลีย์ไม่รู้ว่าลีออนได้พูดอะไรกับเจ้านายของตัวเองกันแน่ หลังจากคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งและวิเคราะห์ด้วยเหตุและผล เขาก็พูดขึ้นมาว่า "เอ่อ . . . ถึงแม้ว่ามันจะดึงดูดความสนใจจากพวกตำรวจโโยไม่จำเป็น อย่างไรก็ตามผมคิดว่ามันมีข้อดีมากกว่าข้อเสีย นอกจากมันยังสามารถช่วยเหลือธุรกิจของเราได้อย่างมหาศาล"

ในประเทศที่เต็มไปด้วยยาเสพติดและปืนที่มีกันเกลื่อนกลาด ใครก็ตามที่สามารถควบคุมธุรกิจสองอย่างนี้ได้ มันจะสามารถทำเงินได้อย่างมหาศาล

ซึ่งการค้าขายอาวุธมันดูโจ้งแจ้งมากเกินไปและการขนส่งมันก็ยุ่งยาก ส่วนผงสีขาวนั้นสามารถขายได้ที่ลับและเคลื่อนไหวได้สะดวกมากกว่า . . .

ทันใดนั้นเวสลีย์ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และถามขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า "ท่านครับ เขาพร้อมที่จะจัดการกับเดอะแฮนด์แล้วใช่ไหมครับ?"

"อืม อีกสองวันหลังจากนี้!"

คำพูดของวิลสันมันฟังดูกำกวมเล็กน้อย "เขามาหาเราในครั้งนี้เพื่อขอความช่วยเหลือ โดยให้พวกเราดึงดูดความสนใจจากพวกเดอะแฮนด์ . . ."

"เราจะยืนอยู่ข้างเขาใช่ไหมครับ?"

วิลสันก้มลงมองไปที่จานอาหารว่างเปล่าตรงหน้าราวกับว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดของเวสลีย์ ก่อนที่จะกระตุกปากพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "เมื่อสงครามมาถึง การยืนเคียงข้างผู้ชนะเป็นวิธีที่ฉลาดที่สุด!!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …