เจ้าหน้าที่หมายเลข 161

ตอนที่ 161

ไง! กินข้างแดงอร่อยไหมบากูโตะ!

เมื่อพูดถึงคําว่า "บูชิโด" และ "ความยุติธรรม" ลีออนก็รู้สึกว่าคำพวกนี้มันไม่ค่อยเหมาะสำหรับผู้หญิงสักเท่าไหร่

ดูเหมือนว่าเธอจะยังคิดมากเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนนี้อยู่ . . .

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของคอลลีน ลีออนก็ถามเพื่อยืนยันความคิดของเธอขึ้นมาอีกครั้งว่า "นี่เป็นความตั้งใจจริง ๆ ของเธอใช่ไหม?"

"อืม!" คอลลีนพยักหน้าด้วยความมั่นใจและมุ่งมั่น "ฉันโตมากับคุณปู่ . . . "

"คุณปู่ไม่เพียงแต่จะสอนศิลปะการต่อสู้ แต่ยังรวมถึงจุดประสงค์ที่เรียนศิลปะการต่อสู้ด้วย"

"จุดประสงค์?"

"ใช่ค่ะ การเรียนศิลปะการต่อสู้ไม่ใช่เพื่อให้ร่างกายแข็งแรง หรือกลั่นแกล้งคนอ่อนแอ แต่เพื่อให้สามารถปกป้องสิ่งสำคัญของตัวเองได้ และใช้ความยุติธรรมในหัวใจกำจัดความชั่วร้าย!"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ใบหน้าของคอลลีนก็แสดงให้เห็นถึงความปรารถนาอันแรงกล้า

"คุณลีออน ฉันได้ยินเจ้าหน้าที่เอมี่บอกว่าคุณได้วางแผนทุกอย่างเมื่อคืนนี้ด้วยตัวเองและแจ้งตำรวจนิวยอร์กให้ทำลายองค์กรชั่วร้าย"

"ถึงแม้ว่าคุณจะดูไม่เหมือนกับคนที่มีอำนาจมากมายมหาศาล อย่างไรก็ตามการกระทำของคุณมันเหมือนกับซามูไรตัวจริงอย่างไม่มีผิด!"

ความตื่นเต้นภายในดวงตาของคอลลีนทำให้ลีออนได้แต่ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ . . . เธอยังเด็กอยู่!

ลีออนรู้สึกว่าถ้าหากเขาส่งคอลลีนไปให้โคลสันสอนด้วยตัวเอง เด็กสาวที่มีความยุติธรรมอยู่ในใจอย่างเต็มเปี่ยมคนนี้คงกลายเป็นทายาทรุ่นใหม่ของชีลด์ในอนาคตอย่างแน่นอน ‘ผู้พิทักษ์’

‘ผู้พิทักษ์’ ที่มีความเชื่ออย่างแรงกล้าในคำมั่นของตัวเองและมีแสงสว่างอยู่ในใจเสมอเมื่อความมืดในครอบงำโลก!

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็สามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าคอลลีนยังไม่รักชาติอยู่ในระดับเดียวกับกัปตันอเมริกา

อย่างไรก็ตามตราบใดที่เธอยังมีศรัทธาอยู่ในหัวใจ เธอจะไม่หวั่นไหวง่าย ๆ ต่อสิ่งเร้าต่าง ๆ และจะไม่สูญเสียตัวตนของตัวเองไปจากความพ่ายแพ้และความยากลำบากในอนาคต!

บุคคลเช่นนี้ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือที่ไหนเขาจะกลายเป็นศูนย์รวมจิตใจของทุกคนและทำให้ทุกคนพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน!

ลีออนรู้ดีว่าถ้าหากเขาต้องการเอาชีวิตรอดในโลกมาร์เวลที่อันตรายนี้และปกป้องทุกสิ่งที่เขารัก ด้วยพลังของคน ๆ เดียวมันยังไม่เพียงพอ . . .

บางทีคอลลีนในอนาคตอาจจะเป็นตัวช่วยสำคัญของเขา!

ดังนั้นในเมื่อนี่เป็นสิ่งที่เธอต้องการด้วยตัวเองลีออนก็จะไม่หยุดเธอ แต่จะช่วยเธอให้ถึงที่สุด

ใครบอกให้เธอมีดวงตาเหมือนกับน้องสาวของเขากันล่ะ . . .

ลีออนนั่งตัวตรงใช้ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองคอลลีนด้วยสีหน้าจริงจังและพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า "ชีวิตของเธอมีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร . . . "

"ในเมื่อเธอต้องการแบบนี้ งั้นฉันก็จะไม่ห้ามเธอ!"

ซึ่งก่อนที่คอลลีนจะได้ยิ้มขึ้นมาด้วยความดีใจ คำพูดต่อไปของลีออนมันก็ทำให้แทบจะเป็นลมทันที

"แต่ว่า . . . "

"ถ้าหากเธอต้องการเป็นเจ้าหน้าที่ของชีลด์ เธอจะต้องผ่านการทดสอบและการฝึกอบรมหลายชุด ถนนเส้นนี้มันไม่ง่ายนักที่จะเดิน ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจมันด้วย"

คอลลีนขมวดคิ้วเล็ก ๆ ของเธอเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะแสดงร่องรอยของความแน่วแน่ให้กับลีออนเห็น "ฉันจะพยายามให้ดีที่สุด!"

ตอนแรกลีออนวางแผนที่จะคุยกับคอลลีนเกี่ยวกับแผนการในอนาคต แต่ใครจะคิดว่าหลังจากที่พูดคุยกันแล้วมันจะจบลงเหมือนกับสถานการณ์ในปัจจุบัน

ถ้ายืนยันที่จะเข้าร่วมกับชีลด์แล้วแผนการนี้มันจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อีก!

ถึงแม้ว่าคอลลีนจะต้องการเป็นเจ้าหน้าที่ของชีลด์ แต่ตอนนี้เธอเพิ่งมีอายุเพียงแค่ 16 ปีเท่านั้น ดังนั้นหนทางข้างหน้าของเธอมันยังอีกยาวไกล

นอกจากนี้ถึงแม้ว่าเธอจะเรียนศิลปะการต่อสู้และวิถีแห่งซามูไรมา ทำให้หนุ่มใหญ่หลายคนไม่สามารถแตะเนื้อต้องตัวของเธอได้ อย่างไรก็ตามนี่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะสามารถออกไปทำภารกิจและจัดการกับเหล่าร้ายได้ทันที

อย่างน้อยที่สุดเธอจะต้องเรียนที่สถาบันฝึกสอนชีลด์เป็นเวลาหลายปีก่อนที่เธอจะพร้อมสำหรับการทำภารกิจอันตรายต่าง ๆ ในฐานะเจ้าหน้าที่ของชีลด์

ซึ่งตอนนี้ลีออนก็นึกถึงใครคนหนึ่งที่สามารถช่วยเขาลดขั้นตอนที่ซับซ้อนและส่งคอลลีนเข้าเรียนที่สถาบันฝึกสอนชีลด์ได้อย่างง่ายดาย

ลุงโคลสันสุดที่รักของเขายังไงล่ะ!

หลังจากกินอาหารกลางวันด้วยกันเสร็จ ลีออนก็โทรสายตรงไปหาโคลสันและอธิบายสถานการณ์ของคอลลีนให้ฟังอย่างละเอียด และหวังว่าโคลสันจะช่วยพาคอลลีนเข้าเรียนที่สถาบันฝึกสอนชีลด์

เมื่อเผชิญหน้ากับคำขอนี้จากหลานชายของตัวเองโคลสันก็ไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่เขารู้สึกว่าเขาจะต้องพบหน้าของคอลลีนก่อนและค่อยตัดสินใจอีกที

ท้ายที่สุดแล้วการหาเจ้าหน้าที่หน้าใหม่มันไม่ใช่งานของเขา!

แม้ว่าผู้อาวุโสโคลสันหัวหน้าระดับบิ๊กบอสของเหล่าเจ้าหน้าที่จะมีอำนาจในการตรวจสอบและประเมินผลเพื่อนำแนะบุคคลภายนอกเข้าสู่สถาบันฝึกสอนชีลด์ได้

แต่ถึงอย่างนั้นสถาบันฝึกสอนชีลด์ก็ไม่ได้เป็นเหมือนกับโรงเรียนทั่วไปที่สามารถเข้าออกได้ตามต้องการ . . .

หลังจากทิ้งคอลลีนเอาไว้ที่อพาร์ตเมนต์รอการมาถึงของโคลสัน ลีออนก็ใช้ช่วงเวลาในตอนนี้ขับรถไปที่สำนักงานใหญ่ของกรมตำรวจนิวยอร์กที่แมนฮัตตัน

หลังจากมาถึงและจอดรถให้เข้าที่เข้าทางลีออนก็จัดชุดให้ดูเรียบร้อยเล็กน้อยก่อนที่จะเดินตรงเข้าไปในกรมตำรวจนิวยอรืก

เมื่อเดินมาถึงแผนกต้อนรับเจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงผมบลอนด์ที่สวมชุดเครื่องแบบก็มองไปที่ใบหน้าของลีออนที่เพิ่งเคยพบกันเมื่อไม่กี่วันก่อนและเธอก็ค่อนข้างประทับใจในตัวเขา ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นมาด้วยความตกใจเล็กน้อยว่า "อ๊ะ! เจ้าหน้าที่ลีออน?!"

"สวัสดีครับคุณเอมี่ ผมขอเข้าพบผู้กำกับจอร์จได้ไหมครับ? เขาอยู่ที่นี่ไหมครับ?"

"เอ่อ . . . เขาเพิ่งออกไปประชุมกับนายกเทศมนตรีเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของตำรวจสาวตรงหน้าลีออนก็เลิกคิ้วขึ้นและถามว่า "ถ้าอย่างนั้นสารวัตรโอเว่นอยู่ไหมครับ?"

"สารวัตรโอเว่น? เขาน่าจะอยู่นะคะ . . . เดี๋ยวฉันตรวจสอบให้ค่ะ"

หลังจากตำรวจสาวผมบลอนด์พูดจบเธอก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อไปยังสำนักงานของสารวัตรโอเว่น "ท่านค่ะ มีคนต้องการพบท่านค่ะ . . . "

"เขาคือเจ้าหน้าที่ลีออน . . . "

"ค่ะ ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ . . . "

ตำรวจหญิงผมบลอนด์ที่ชื่อ ‘เอมี่’ วางหูโทรศัพท์กลับเข้าที่เดิมและหันไปพูดกับลีออนว่า "สารวัตรโอเว่นกำลังรอคุณอยู่ที่สำนักงานทางตะวันออกของชั้นที่สี่ คุณต้องการให้ฉันช่วยนำทางไหมคะ?"

เมื่อเผชิญหน้ากับความกระตือรือร้นตำรวจสาวผมบลอนด์ลีออนก็ยิ้มเล็กน้อยและปฏิเสธความปรารถนาดีของเธอด้วยรอยยิ้ม "ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ"

หลังจากพูดจบลีออนก็หันหลังเดินตรงไปยังลิฟต์อย่างรวดเร็ว

ก่อนที่เขาจะเดินตรงมาที่สำนักงานบนชั้นสี่และได้พบกับ ‘คนรู้จักเก่า’ สารวัตรโอเว่นกำลังนั่งรออยู่ หลังจากพูดคุยกันสองสามคำลีออนก็เดินตรงไปยังห้องสอบสวนชั้นใต้ดินภายใต้การนำทางของตำรวจสายสืบผิวดำ

ห้านาทีต่อมา . . .

ชายผมดำที่ถูกควบคุมตัวอยู่ในห้องขังเดี่ยวในชั้นใต้ดินก็ถูกตำรวจสองนายนำตัวไปยังห้องสอบสวนก่อนที่พวกเขาจะได้ตอบสนอง

ทันทีที่พวกเขาถูกผลักเข้าไปในห้องสอบสวนชายคนนั้นก็มองเห็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่กำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา

ทันใดนั้นความโกรธ เกลียดชัง และอารมณ์อื่น ๆ อีกมากมายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาผสมปนเปกันเต็มไปหมดจนทำให้อดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นมาว่า "แกนี่เอง!!"

เมื่อมองไปที่บากูโตะที่ถูกใส่กุญแจมืออย่างแน่นหนา ลีออนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มขึ้นมาที่มุมปากของเขา ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้เอามือวางลงบนโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเหมือนกับเสือที่กำลังลงจากภูเขาจ้องมองไปที่บากูโตะอย่างใกล้ชิดและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ไง! ข้าวแดงอร่อยไหมบากูโตะ?"

โปรดติดตามตอนต่อไป …