เจ้าหน้าที่หมายเลข 162

ตอนที่ 162

0 ไมล์!

หลังจากใช้เวลาอยู่ในห้องขังมาเกือบสิบชั่วโมงความสงสัยมากมายภายในหัวใจของบากูโตะก็เริ่มสงบลงแล้ว อย่างไรก็ตามทันทีที่เขาเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยและเกลียดชังของลีออนอีกครั้งมันก็ทำให้ความโกรธภายในระเบิดออกมาทันที

เหตุการณ์ทุกอย่างมันกะทันหันมากเกินไปเหมือนกับพายุทอร์นาโดที่ปรากฏขึ้นโดยไม่มีการแจ้งเตือนอะไรล่งงหน้าทำลายสิ่งที่เขาพยายามฟูมฟักเลี้ยงดูมาสิบปีเต็มหายไปในพริบตา!

สถาบันฝึกสอนเดอะแฮนด์ เป็นสิ่งที่เดียวที่เขาสามารถควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์ และเป็นกุญแจสำคัญที่เขาใช้สำหรับการมีปากมีเสียงในการประชุมเหล่าผู้นำของเดอะแฮนด์มาโดยตลอด

แต่ตอนนี้เขาได้สูญเสียมันไปทั้งหมดแล้วไม่ว่าจะเป็นสถาบันฝึกสอนเดอะแฮนด์ หรือตำแหน่งของเขาในเดอะแฮนด์ที่จะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งเรื่องทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณใครไปไม่ได้นอกจากชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่กำลังนั่งมองเขาด้วยรอยยิ้มอยู่ตรงหน้า!

ภายในห้องสอบสวนเล็ก ๆ แห่งนี้มีเพียงแค่ลีออนและบากูโตะอยู่เพียงแค่สองคนเท่านั้น

ลีออนนั่งอยู่บนเก้าอี้เอามือกอดอกมองไปยังบากูโตะที่สีหน้าเริ่มหมดหวังขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความสนใจเล็กน้อย "นายคงจะชินกับความรู้สึกที่ต้องถูกทรมาณเพื่อรีดข้อมูลและขังเอาไว้ในห้องมืดเพื่อทดสอบสภาพจิตใจแล้วใช่ไหม?"

ตั้งแต่ราชวงศ์หมิงจนถึงยุคปัจจุบันที่ผ่านมาหลายร้อยปีองค์กรพวกนี้มันจะมีวิธีฝึกฝนคนของตัวเองแบบแปลก ๆ ด้วยเหตุนี้เองลีออนจึงไม่คิดจะใช้วิธีทรมาณเพื่อบังคับให้บากูโตะพูดออกมา เขาต้องการใช้คำพูดและการกระทำของเขาในการทำลายจิตใจของบากูโตะไปทีละเล็กทีละน้อย . . .

เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดที่ฟังดูถากถางของลีออน บากูโตะก็ทำสีหน้าเคร่งขรึมและเมินเฉยต่อมัน

บากูโตะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองไปยังกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่มุมห้อง และคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ ทำให้ลีออนที่เห็นเช่นนั้นก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่จำเป็นต้องมองมันหรอก ฉันขอให้พวกเขาปิดกล้องวงจรปิดไปแล้ว ตอนนี้มีเพียงแค่นายและฉันสองคนเท่านั้นที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่"

"หรือจะพูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ ถึงแม้ว่าฉันจะฆ่านายตอนนี้ ฉันก็สามารถอ้างได้ว่านายเป็นฝ่ายโจมตีฉันก่อน ดังนั้นการฆ่านายจึงเป็นการป้องกันตัว และตำรวจข้างนอกนั่นก็ไม่สามารถทำอะไรกับฉันได้!"

"นอกจากนี้สิ่งที่นายพยายามทำมาหลายร้อยปี . . . " ลีออนอ้าปากเล็กน้อยพร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นมาและเป่าลมใส่นิ้วเบา ๆ "ฟู่ว! มันจะหายไปในพริบตา!"

คำพูดแสนเยือกเย็นนี้ของลีออนทำให้หัวใจของบากูโตะถึงกับสั่นสะท้าน

บากูโตะไม่สงสัยเลยว่าลีออนที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเขาจะกล้าฆ่าเขาอย่างไร้ปราณีอย่างที่เขาพูดแน่นอน

ในขณะเดียวกันเขาก็เข้าใจแล้วว่าสาเหตุที่เขายังไม่ตายและนั่งอยู่ที่นี่ได้เป็นเพราะว่าชีวิตของเขายังมีประโยชน์สำหรับลีออนอยู่ . . .

เมื่อมองไปที่บากูโตะที่ยังนั่งอยู่เงียบ ๆ ลีออนก็เหลือบมองกุญแจมือที่รัดแน่นอยู่ในมือของบากูโตะพร้อมกับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยและพูดขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า "นายเป็นคนฉลาด ดังนั้นนายควรจะรู้ว่าสิ่งที่นายกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้เป็นโอกาสเดียวที่จะช่วยชีวิตน้อย ๆ ของนายเอาไว้ได้"

"สารภาพออกมาให้หมด!"

ทันทีที่คำพูดจบลงลีออนก็กางมือออกเล็กน้อยและเอามือกอดอกตามเดิม

"ถ้าพูดถึงเรื่องนี้ฉันก็ต้องบอกเลยว่านายโชคดีมาก ถ้าหากไม่ใช่เพราะฉันหลักฐานจากคดีนี้ทั้งหมดจะชี้มาที่ตัวนาย และนายคงถูกตำรวจโยนเข้าไปในซังเตไปนานแล้ว และมีความสุขกับการกินข้าวแดงไปหลายสิบปี . . . "

"แน่นอนว่านี่ยังไม่ใช่จุดประสงค์ที่ฉันยอมช่วยเหลือนาย"

ทันใดนั้นคิ้วของลีออนก็ขมวดเข้าหากัน และพูดขึ้นมาว่า "จำครั้งสุดท้ายที่เราคุยกันได้ไหม? ตอนนั้นนายไม่ถามฉันหรอว่าฉันต้องการอะไร?"

"ตอนนี้ฉันจะบอกนายเอง!"

หลังจากพูดจบดวงตาของลีออนก็เปลี่ยนเป็นแหลมคมเหมือนกับเหยี่ยวจ้องมองไปที่บากูโตะ และถามขึ้นมาอย่างช้า ๆ ว่า "ฉันอยากรู้ว่าใครเป็นคนบอกข้อมูลของฉันให้กับนาย!"

ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาเผชิญหน้ากับการลอบสังหารของกองทัพนินจา ถ้าหากไม่ใช่เพราะเวสลีย์เป็นคนคาบข่าวเรื่องนี้มาบอกเขา เรื่องราวมันคงแย่กว่านี้สักเล็กน้อย ทำให้ลีออนมีคำถามอยู่ในใจว่าเดอะแฮนดร์รู้ตัวตนและที่อยู่ของเขาได้อย่างไร?

เพราะคนเดียวของเดอะแฮนด์ที่เคยพบกับเขาจริง ๆ มีเพียงแค่มาดามเกาเท่านั้น!

ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีภาพเหมือนของเขาอยู่ในเมือ และพยายามตามหาตัวของเขาอย่างสุดกำลังในนิวยอร์กที่กว้างใหญ่ . . .

แต่มันก็ไม่ง่ายอยู่ดีที่จะตามหาตัวของเขาเจอ!

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นเจ้าหน้าที่ของชีลด์ที่มีฐานะเป็นเจ้าหน้าที่ของหน่วยข่าวกรองลับ ทำให้ข้อมูลของเขาถูกเก็บเอาไว้เป็นความลับและทำให้อีกฝ่ายที่ต้องการตามหาเขาจะยากขึ้นไปอีก

ดังนั้นหลังจากลองคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ลีออนก็ได้ข้อสรุปว่ามันมีสองทางเท่านั้นที่สามารถเป็นไปได้

อันแรก มาดามเกาที่เคยใบหน้าที่จริงของเขาเพียงคนเดียวได้บังเอิญเจอกับลีออนอีกครั้งในนิวยอร์ก จากนั้นเธอก็สะกดรอยตามลีออนมาจนถึงที่บ้าน!

ซึ่งความเป็นไปได้ในข้อนี้มันน้อยมาก ยิ่งไปกว่านั้นด้วยทักษะ [สัญชาตญาณของเจ้าหน้าที่] ของลีออนมันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่มาดามเกาจะแอบสะกดรอยตามเขามาอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ถูกพบตัว

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมีโอกาสที่พอจะเป็นไปได้อยู่!

ส่วนอันที่สองนั้น . . .

มีใครบางคนในชีลด์ทรยศขายข้อมูลของเขาและที่อยู่ของเขาให้กับเดอะแฮนด์!

อพาร์ตเมนต์ของเขาเป็นสิ่งที่ชีลด์จัดเตรียมเอาไว้ให้สำหรับเจ้าหน้าที่ภาคสนามทุกคน ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยในการใช้ชีวิตของเจ้าหน้าที่ มันจึงมีแค่ชีลด์เท่านั้นที่มีข้อมูลที่อยู่อาศัยของเขา . . .

ถ้าหากเทียบกับความเป็นไปได้ทั้งสองอันนี้ลีออนคิดว่าอันที่สองเป็นไปได้มากกว่า!

ซึ่งลีออนคิดว่าคนที่ขายข้อมูลของเขาให้กับเดอะแฮนด์อาจจะเป็นไฮดราที่แทรกซึมอยู่ในชีลด์ และกลัวว่าเขาจะเป็นตัวอันตรายในอนาคตดังนั้นไฮดราจึงขายข้อมูลของเขาให้กับเดอะแฮนด์ และต้องการใช้โอกาสนี้ในการยืมมีดฆ่าคน!

อย่างไรก็ตามตอนนี้มันยังเป็นแค่ความสงสัยเท่านั้น ส่วนความจริงนั้นจะต้องรอฟังจากปากของบากูโตะอีกที!

นอกจากนี้การเผชิญหน้ากับลีออนถึงสองครั้งมันก็ทำให้หัวใจของเขาบากูโตะเริ่มหวาดกลัวลีออนขึ้นมาอย่างช้า ๆ

ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถเอาชนะได้ ขนาดจะหนีก็ยังทำไม่ได้ . . .

ต้องรู้ก่อนว่าบากูโตะเป็นคนที่ขี้ขลาดและกลัวตายเป็นอย่างมาก ดังนั้นเมื่อเขาต้องเผชิญหน้ากับความตายที่ไม่อาจต้านทานได้ความจงรักภักดีและศักดิ์ศรีจึงไม่ใช่สิ่งที่ควรนึกถึงอีกต่อไป . . .

"ถ้าหากฉันพูด นายจะปล่อยฉันไปไหม?"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ลีออนก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับมุมปากที่ปรากฏรอยยิ้ม "ต้องดูก่อนว่าข้อมูลของนายมันคุ้มค่าไหม . . . "

บากูโตะมองไปที่สีหน้าเรียบเฉยของลีออนเล็กน้อย และเดาไม่ออกเลยว่าตอนนี้ลีออนกำลังคิดอะไรอยู่

ไม่ว่าจะเป็นการทรยศต่อองค์กร หรือตัดสินใจสู้ตายกับคนตรงหน้า มันก็มีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่ . . .

"คนที่เปิดบอกข้อมูลของนายและที่อยู่ให้กับพวกเราเป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง" บากูโตะมองไปที่ลีออนและพูดขึ้นมาอย่างช้า ๆ

"พวกเราไม่รู้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน รู้เพียงแค่ว่าเขาเป็นคนจากองค์กรที่ใหญ่มากแห่งหนึ่ง . . . "

ลีออนเคาะนิ้วลงบนโต๊ะส่งเสียงดัง ‘ตึก’ และ ‘ตึก’ ก่อนที่จะพูดแทรกบากูโตะขึ้นมาว่า "ชื่อ! ฉันต้องการชื่อของเขา!

"เขาไม่ได้บอกชื่อของตัวเองเอาไว้ แต่ฉันได้ยินลูกน้องเรียกเขาว่า . . . "

"เครวอยาน (Clairvoyant)!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …