เจ้าหน้าที่หมายเลข 160

ตอนที่ 160

ซามูไรสาวที่เต็มไปด้วยความยุติธรรม!

หลังจากพูดคุยกับคอลลีนได้สองสามประโยคลีออนก็สังเกตเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอ ทำให้เขาพูดขึ้นมาว่า "คืนนี้เธอคงเจอเรื่องราวมามากมายจนเริ่มเหนื่อยแล้วใช่ไหม? ให้ฉันพาไปยังห้องพักของเธอเลยดีไหม?"

เปลือกตาของคอลลีนขยับเล็กน้อยและพยักหน้าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว "อืม"

ลีออนลุกขึ้นหยิบกระเป๋าพาคอลลีนไปยังห้องพักที่ยังว่างอยู่และหยุดยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับชี้นิ้วไปยังห้องนอนของตัวเองและพูดขึ้นมาว่า "นั่นคือห้องของฉัน ถ้าหากเธอต้องการอะไรก็มาบอกได้เลยนะ"

"โอเคค่ะ"

"รีบพักผ่อนเถอะ"

หลังจากพูดจบลีออนก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง

คอลลีนมองไปที่แผ่นหลังของลีออนอย่างไม่ว่างตาจนกระทั่งลีออนเข้าไปในห้องและปิดประตูพร้อมกับเสียงดัง ‘คลิก’ ที่เป็นสัญญาณบอกว่าประตูห้องได้ถูกล็อคเรียบร้อยแล้วดังขึ้น

ขณะเดียวกันทางด้านของลีออนหลังจากเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองมุมปากของเขาก็เผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กน้อย "เด็กคนนี้ค่อนข้างระมัดระวังตัวเองใช้ได้เลย . . . "

ส่วนทางด้านของคอลลีนนั้นหลังจากเข้าไปในห้องของเธอ และปีนขึ้นไปบนเตียงทันใดนั้นความเหนื่อยล้าก็ถาโถมใส่เธออย่างกะทันหันทำให้เธอผล็อยหลับไปทันที

ค่ำคืนนี้เธอเหนื่อยมากเกินไป . . .

. . .

เช้าวันรุ่งขึ้น

ลีออนลืมตาตื่นขึ้นมาตอนหกโมงเช้าเหมือนทุกครั้ง

ตั้งแต่ที่เขาได้ฝึกฝนพลัง ‘ชี่’ จากคุนหลุนการนอนหลับพักผ่อนในแต่ละวันของเขาก็ลดน้อยลงด้วยการช่วยเหลือจากพลัง ‘ชี่’

ซึ่งทันทีที่หัวของเขาแตะหมอนเขาก็หลับสนิททันที การนอนหลับเพียงสี่ชั่วโมงต่อวันมันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ร่างกายของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงาน

ลีออนลุกขึ้นจากเตียงนุ่ม ๆ เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อย ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้า

ชี ซี่ ชี . . .

บนกระทะตรงหน้าของลีออนกำลังมีไข่ลวกสุกกำลังพอดีอยู่สองใบ ก่อนที่ลีออนจะใช้ตะหลิวตักมันขึ้นมาใส่จานและเหลือบมองนาฬิกาบนผนังเล็กน้อย

เธอน่าจะตื่นแล้วใชไหมนะ . . .

เมื่อคิดได้ดังนี้ลีออนจึงเดินไปที่ประตูห้องของคอลลีนและเคาะสองครั้ง "คอลลีน ตื่นหรือยัง?"

ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก . . .

ในขณะที่ลีออนคิดว่าคอลลีนยังไม่ตื่น เขาก็เตรียมตัวจะเคาะประตูอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงที่ฟังดูนุ่มนวลดังขึ้นมาจากด้านในห้องว่า "ตื่นแล้วค่ะ . . . "

"อืม รีบล้างหน้าล้างตาและออกมากินอาหารเช้าด้วยกัน"

"ค่ะ"

ลีออนเดินกลับไปที่ห้องครัวอีกครั้ง และใช้เวลาไม่นานที่คอลลีนที่มีผมกระเซอะกระเซิง ปากหาวเล็กน้อยพร้อมกับชุดนอนสีชมพูจะเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง

ดูเหมือนว่าเธอจะชอบสีชมพูสินะ . . .

เมื่อเห็นคอลลีนลีออนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มทักทายขึ้นมา "อรุณสวัสดิ์คอลลีน! เมื่อคืนหลับสบายไหม?"

"อืม" คอลลีนพยักหน้าด้วยความลังเลเล็กน้อย

อันที่จริงแล้วเธอผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้แล้ว ทั้ง ๆ ที่มันเป็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่เต็มใจที่จะแสดงด้านที่อ่อนแอ่ของตัวเองออกมาต่อหน้าของลีออน

อย่างไรก็ตามเมื่อเธอเห็นอาหารเช้าที่วางอยู่บนโต๊ะ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันทีพร้อมกับหัวใจของเธอที่สั่นไหว

อาหารเช้าที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ใช่อาหารที่หรูหราอะไร แต่เป็นเพียงแค่อาหารเช้าแบบอเมริกันที่เรียบง่ายมาก

ไข่ลวก เบคอน ขนมปังปิ้ง . . .

อาหารพวกนี้ทำให้หัวใจของคอลลีนสามารถสัมผัสได้ถึงทัศนคติของลีออนที่มีต่อเธอ

มีอาหารเช้าเอาไว้ให้เธอกินหลังจากที่เธอตื่นนอน เรื่องธรรมดาเหล่านี้เป็นสิ่งที่คอลลีนที่เป็นคนลูกคนเดียวไม่เคยสัมผัสมาก่อน

เธอไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่แสนธรรมดาแบบนี้มาก่อนเลย ซึ่งทำให้คอลลีนประทับใจมันเล็กน้อย ลีออนเอื้อมมือไปดึงเก้าอี้อีกตัวตรงโต๊ะอาหารออกและพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า "คอลลีน นั่งลงได้แล้ว"

"ค่ะ"

ขณะที่รับประทานอาหารเช้าที่ลีออนทำ คอลลีนก็มีเหลือบมองลีออนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ ๆ

เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาของคอลลีน ลีออนก็คิดว่าเธอยังกลัวเขาอยู่และยังไม่สามารถปรับตัวกับบ้านหลังใหม่ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ถามอะไรมากมาย

ไม่นานหลังจากนั้นลีออนและคอลลีนก็กินอาหารเช้าเสร็จ ก่อนที่พวกเขาจะเดินมาที่ห้องนั่งเล่นและนั่งลงบนโซฟาแบบตรงข้ามกัน

"คอลลีน ฉันมีเรื่องจะพูดคุยกับเธอสักหน่อย"

เมื่อมองไปที่ลีออนที่จู่ ๆ ก็ทำสีหน้าจริงจัง คอลลีนก็นั่งตัวตรงทันทีและตั้งใจฟังลีออนอย่างเงียบ ๆ

"ก่อนอื่นฉันจะบอกความจริงเรื่องหนึ่งกับเธอก่อน . . . "

"ความจริงแล้วฉันไม่ใช่เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ แต่เป็นเจ้าหน้าที่ของชีลด์!"

คอลลีนเอียงหัวของเธอเล็กน้อยด้วยความสงสัย "ชีลด์? มันคืออะไรหรอคะ?"

การที่คอลลีนจะไม่เคยได้ยินชื่อของชีลด์มาก่อนมันเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นเพื่อให้คอลลีนเข้าใจง่ายที่สุด ลีออนจึงสรุปตามความเข้าใจของตัวเองและเรียบเรียงเป็นภาษาง่าย ๆ ว่า "อืม . . . พูดง่าย ๆ ก็คือ เป็นหน่วยข่าวกรองที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและปกป้องสันติภาพของโลกโดยไม่มีใครรู้"

"คล้ายกับ 007 ไหมคะ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของคอลลีน ลีออนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า "จะว่าแบบนั้นก็ได้ แต่ชีลด์ไม่ได้เท่เหมือนกับ 007 หรอกนะ"

"การเป็นสายลับจริง ๆ มันอันตรายกว่าในหนังมาก . . . "

"เข้าใจแล้วค่ะ" คอลลีนพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

ในความคิดของเธอเจ้าหน้าที่เอฟบีไอก็ไม่ต่างจากชีลด์สักเท่าไหร่!

นอกจากนี้ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าลีออนบอกเรื่องนี้กับเธอ เธอก็คงไม่มีวันรู้ว่ามันยังมีผู้พิทักษ์โลกแบบนี้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด . . .

"แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับฉันหรอคะ?" คอลลีนถามขึ้นมาอีกครั้ง

"เอ่อ . . . "

"ถึงแม้ว่าฉันจะสัญญากับพ่อของเธอว่าจะช่วยดูแลเธอให้ แต่ถึงอย่างนั้นด้วยอาชีพของฉันทำให้ฉันไม่สามารถดูแลเธอได้ตลอดเวลา"

"ดังนั้นหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ฉันจึงต้องการถามความเห็นของเธอก่อน"

คอลลีนขมวดคิ้วและถามขึ้นมาว่า "คุณหมายความว่ายังไงหรอคะ?"

"เธอยังเด็ก และมีอายุเพียง 16 ปีเท่านั้น ฉันคิดว่าการเรียนสูง ๆ จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่ออนาคตของเธอ และชีวิตต่อจากนี้" ลีออนเงียบไปครู่หนึ่งและมองไปที่คอลลีนด้วยสีหน้าจริงจัง "ดังนั้นถ้าหากเธอต้องการฉันสามารถส่งเธอเข้าโรงเรียนมัธยมมิดทาวน์ในนิวยอร์กเพื่อเรียนต่อได้ . . . "

ก่อนที่ลีออนจะพูดจบ คอลลีนก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาทันทีว่า "ฉันไม่ต้องการ!"

ลีออนรู้สึกว่าน้ำเสียงของคอลลีนดูตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนที่ทันใดนั้นคอลลีนจะรีบอธิบายขึ้นมาอย่างรวดเร็วอีกครั้งว่า "ฉันเรียนจบมัธยมปลายที่ญี่ปุ่นแล้ว และไม่อยากเรียนต่อ . . . "

ลีออนไม่สนใจใบหน้าที่เขินอายของคอลลีน และถามขึ้นมาด้วยความสนใจว่า "แล้วเธออยากทำอะไร?"

ดวงตาสีดำของคอลลีนกลอกไปมาอยู่สองสามครั้ง และตัดสินใจอย่างรวดเร็วว่า "ฉันอยากเป็นเจ้าหน้าที่เหมือนคุณ คนที่คอยช่วยเหลือผู้อื่นยามที่พวกเขายากลำบาก!"

คำพูดของเด็กสาวตรงหน้าทำให้ลีออนตกใจมาก ทำให้เขาถึงกับชะงักไปสักพักใหญ่ ๆ เลยทีเดียว

เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกลายเป็นแบบอย่างให้กับคอลลีน . . .

"ตอนที่ฉันอยู่ที่ญี่ปุ่น คุณปู่ของฉันมักจะบอกฉันเสมอว่านอกจากปกป้องตัวเองแล้ว ซามูไรที่แท้จริงจะต้องปกป้องคนอ่อนแอรอบตัวของเขาให้ได้มากที่สุด"

"เพราะความยุติธรรมคือวิถีซามูไรแห่งบูชิโด!"

เมื่อมองไปที่ซามูไรสาวที่เต็มไปด้วยความยุติธรรมตรงหน้าของเขา ลีออนก็รู้สึกว่าถ้าหากเธอเข้าร่วมกับชีลด์มันอาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีสักเท่าไหร่ . . . "

โปรดติดตามตอนต่อไป …