เจ้าหน้าที่หมายเลข 159

ตอนที่ 159

คำโกหกสีขาว!

"ฉัน?"

น้ำเสียงของคอลลีนค่อนข้างประหลาดใจ และเต็มไปด้วยความสงสัย

"ใช่ เขาฝากให้ฉันช่วยดูแลลูกสาวของเขาเป็นอย่างดี และลูกสาวของเขามีชื่อว่า คอลลีน วิง . . . "

"ซึ่งมันก็คือเธอ!"

หลังจากพูดจบลีออนก็จ้องมองไปที่ใบหน้าที่สับสันของเด็กสาวและพูดการโกหกสีขาวขึ้นมาด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติที่สุดว่า "แต่ก่อนที่ฉันจะพบเธอ เธอก็ได้หายตัวไปซะก่อน!"

"ทำให้หลังจากที่ฉันพยายามตามหาในที่สุดฉันก็ได้ข่าวเกี่ยวกับเธอ . . . "

หลังจากอธิบายให้คอลลีนฟังสั้น ๆ ลีออนก็เริ่มเล่าเรื่องตั้งแต่ที่แอบเข้าไปในสถาบันฝึกสอนเพื่อค้นหาหลักฐานและร่วมมือกับตำรวจจัดการแก๊งอาชญากรด้วยกัน และในที่สุดก็สามารถช่วยลูกสาวของเพื่อนออกมาได้ในที่สุด

คอลลีนผู้ซึ่งยังไม่ได้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนทำให้เธอถูกดึงดูดด้วยเรื่องราวอันน่าประทับใจของลีออนทันที และเชื่อว่าคำพูดของลีออนส่วนใหญ่มันเป็นความจริงโดยไม่รู้ตัว

ในความคิดของคอลลีนเธอในตอนนี้ไม่มีผลประโยชน์อะไรที่อีกฝ่ายจะพยายามเข้าหาตัวของเธอเลย

นอกจากนี้ตอนนี้เธอกำลังเป็นคนเร่ร่อน แต่สิ่งที่เธอได้รับการชายหนุ่มผมสีน้ำตาลตรงหน้ากับเป็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มและไม่มีความรังเกียจเธอเลย . . .

ในขณะที่คอลลีนกำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ทันใดนั้นเสียงของลีออนก็ดังทำลายความเงียบขึ้นมาว่า "คอลลีน . . . ฉันสามารถเรียกเธอว่าคอลลีนได้ไหม?"

คอลลีนผงะเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้าอย่างเชื่องช้า "ค่ะ"

"ตอนนี้มันดึกมากแล้ว รีบไปเก็บของที่จำเป็นและกลับไปที่บ้านพร้อมกับฉัน"

ครอบครัว!

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่คอลลีนได้เห็นผ่านดวงตาสีฟ้าของลีออน

ด้วยสายตานี้เธอมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความจริงใจและความเป็นมิตรที่มอบให้กับเธอ

"อืม"

เมื่อเห็นคอลลีนพยักหน้าลีออนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแย้มขึ้นมาทันที

"คุณตำรวจ!"

ลีออนโบกมือเรียกตำรวจหญิงคนที่พาคอลลีนมาเมื่อกี้และวานให้เธอช่วยพาคอลลีนไปเก็บของของเธอให้เรียบร้อย ในขณะที่ลีออนจะยืนรออยู่ตรงนี้

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของคอลลีนที่ค่อย ๆ เดินจากไปลีออนก็สูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ และพึมพำขึ้นมาว่า "ผ่านพ้นไปด้วยดี . . . "

สำหรับเจ้าหน้าที่ที่จะต้องเก็บความลับเอาไว้มากมาย การโกหกเป็นสกิลพื้นที่ฐานที่จะต้องมีทุกคน

บางครั้งเพื่อจัดการกับศัตรู

บางครั้งเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ฟังกังวลมากเกินไป

คำโกหกพวกนี้มีความเป็นคำโกหกที่มีหวังดีต่ออีกฝ่าย ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะถูกเรียกว่า ‘คำโกหกสีขาว’

อย่างไรก็ตาม ‘คำโกหกสีขาว’ พวกนี้สำหรับลีออนที่ต้องใช้มันกับเด็กสาวตัวน้อย ๆ อย่างคอลลีนแล้วมันก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดเล็กน้อย

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่ใช่ตาลุงอ้วนที่ชอบล่อลวงโลลิคอนตัวน้อย ๆ . . .

หลังจากลบความคิดที่ผสมปนเปในหัวไปจนหมด ไม่นานหลังจากนั้นลีออนมองเห็นคอลลีนที่เดินกลับมาที่จัตรัสกลางพร้อมกับตำรวจหญิงคนเดิม

ตอนนี้เธอกำลังสะพายกระเป๋าใบเล็กสีชมพูดและดาบคาตานะสีขาวนวลทั้งเล่ม . . .

นี่คือข้าวของทั้งหมดของ ‘ซามูไรสาว’ คอลลีน วิง!

"หืม? ดาบเล่มนี้คือ?" ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอเป็นเด็กสาวที่เคยเรียนเคนโด้และศิลปะการต่อสู้มาจากปู่ของเธอ แต่ลีออนก็ยังแสร้งทำเป็นประหลาดใจเล็กน้อยและชี้ไปที่ดาบคาตานะด้วยความสงสัย

"นี่คือดาบที่สืบทอดมาจากตระกูลของคุณปู่!"

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ภูมิใจเล็กน้อยของเด็กสาวลีออนก็ไม่ได้ถามอะไรมากนักและพยักหน้าเล็กน้อย "ทางนี้ . . . "

"พวกเราไปกันเถอะ!"

หลังจากหยิบกระเป๋าของคอลลีนมาถือเอาไว้ ลีออนก็เดินนำเด็กสาวไปพาเธอออกจากสถานที่แห่งนี้ที่เธออยู่อาศัยมาได้สามวัน . . .

ลีออนและคอลลีนนั่งรถแท็กซี่ผ่านถนนที่พลุกพล่านด้วยผู้คนมายังอพาร์ตเมนต์อย่างรวดเร็ว

"ที่นี่แหละ!"

ทันทีที่สิ้นเสียงลีออนก็ถือกระเป๋าของคอลลีนเดินนำขึ้นไปด้านบนของอพาร์ตเมนต์

คอลลีนเงยหน้าขึ้นมองอพาร์ตเมนต์เดี่ยวสองชั้นด้วยความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเดินตามหลังลีออนเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ตรงหน้า

เอี๊ยด! อ๊าด! . . .

เมื่อเดินผ่านบันไดไม้ลีออนและคอลลีนก็มาถึงหน้าประตูห้องอพาร์ตเมนต์

"รอแปปหนึ่ง"

หลังจากพูดจบลีออนก็นั่งลงยอง ๆ ภายใต้สายตาประหลาดใจของเด็กสาวและเปิดพรมหน้าประตูขึ้นหยิบกุญแจทองเหลืองออกมาไขประตูของอพาร์ตเมนต์

หลังจากผลักประตูเข้าไปด้านใน ลีออนก็สามารถสังเกตเห็นสีหน้าประหลาดใจของคอลลีนได้อย่างชัดเจน ทำให้เขายิ้มขึ้นมาและอธิบายขึ้นมาว่า "ฉันไม่ค่อยชอบพกกุญแจออกไปไหนด้วย . . . "

ไม่มีใครรู้ว่าลีออนต้องใจทำแบบนี้หรือไม่ตั้งใจกันแน่ เพราะเมื่อกี้นี้ลีออนเพิ่งบอกตำแหน่งที่ซ่อนกุญแจอพาร์ตเมนต์ให้กับคอลลีนที่เพิ่งเคยพบกันครั้งแรกรู้เรียบร้อยแล้ว

ซึ่งสิ่งนี้มันก็ทำให้คอลลีนรู้สึกอบอุ่นอยู่ในหัวใจเช่นกัน

การได้รับความไว้วางใจจากใครสักคนมันเป็นความรู้สึกที่ดีมาก . . .

ลีออนเดินเข้าไปเปิดไฟในห้องนั่งเล่นและวางกระเป๋าเอาไว้ข้าง ๆ ก่อนที่จะเดินตรงไปที่ห้องครัว ทำให้มีเพียงแค่คอลลีนเท่านั้นที่กำลังยืนอยู่กับที่ด้วยความมึนงงและหันไปมองรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไม่นานหลังจากนั้นลีออนก็ถือแก้วที่ใส่น้ำส้มสองแก้วเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น

"เธอจะยืนอยู่ตรงนั้นทำไมเล่า? รีบนั่งลงเร็วเข้า ตอนนี้ที่นี่คือว่าเป็นบ้านของเธอแล้ว" ขณะที่พูดลีออนก็สั่งแก้วน้ำส้มในมือให้กับคอลลีน "ตอนนี้ฉันมีแค่น้ำส้ม ไม่รู้ว่าเธอจะชอบมันหรือเปล่า . . . "

เมื่อมองไปที่แก้วน้ำส้มในมือคอลลีนก็เหลือบมองไปที่ลีออนที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามและพยักหน้าเล็กน้อย "ฉันกินได้ค่ะ"

คอลลีนจิบน้ำส้มในแก้วเล็กน้อยและวางมันลงบนโต๊ะ

ทันใดนั้นบรรยากาศก็ตกลงสู่ความเงียบอีกครั้ง . . .

ถึงแม้ว่าลีออนจะผ่านประสบการณ์วันไนท์สแตนด์กับผู้หญิงมามากมาย หรือประสบการณ์อื่น ๆ นอกเหนือจากนี้ เขาก็สามารถทำให้สถานการณ์มันผ่อนคลายได้อย่างไหลลื่น

อย่างไรก็ตามเมื่อเขาต้องมาเผชิญหน้ากับเด็กสาวคนนี้ที่ค่อนข้างคล้ายกับน้องสาวของเขา ลีออนก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี . . .

ทันใดนั้นบรรยากาศอึมครึ้มก็ถูกทำลายด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวลของเด็กสาวขึ้นมาว่า "ฉันอยากรู้ว่า คุณเจอพ่อของฉันได้ยังไง?"

ดูเหมือนว่าเด็กสาวยังคงสงสัยในตัวของลีออนอยู่ . . .

โชคดีที่ลีออนเตรียมพร้อมสำหรับการตอบคำถามพวกนี้เอาไว้แล้ว!

"ตอนนั้นมันมีภารกิจหนึ่งที่ฉันจะต้องไปปรึกษาศาสตราจารย์ทางด้านประวัติศาสตร์ของเอเชีย ซึ่งพ่อของเธอก็เป็นศาสตรจารย์ทางด้านประวัติศาสตร์เอเชียอยู่ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียในตอนนั้น . . . "

การโกหกจะต้องใช้คำโกหกมากมายเพื่อทำให้อีกฝ่ายเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่ตราบใดที่มันคุ้มค่าไม่ว่าจะเป็นการโกหกหลายพันครั้งหรือหลายหมื่นครั้งลีออนก็จะพูดมัน!

บางทีอาจจะเป็นความสดชื่นของน้ำส้มหรือทัศนคติที่อ่อนโยนของลีออนที่ทำให้หัวใจที่ปิดสนิทของคอลลีนค่อย ๆ ถูกเปิดออกมา ดังนั้นเมื่อเทียบกับการเงียบใส่กันตอนที่พบกันครั้งแรกแล้ว ตอนนี้มันย่อมดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด

"คุณอยู่ที่นี่คนเดียวหรอ?"

"เอ๊ะ?" ลีออนชะงักเล็กน้อยและพยักหน้าเบา ๆ "ใช่ ฉันอยู่ที่นี่คนเดียว มีอะไรอย่างนั้นหรอ?"

"คุณไม่รู้สึกวังเวงบ้างหรอที่จะต้องอยู่บ้านหลังใหญ่แบบนี้คนเดียว?"

อันที่จริงคอลลีนต้องการจะใช้คำว่า ‘เหงา’ มากกว่าแต่เธอก็ไม่ได้พูดมันขึ้นมา

"ตั้งแต่ที่พ่อแม่ของฉันเสีย ฉันก็ชินกับการอยู่คนเดียวมาตั้งนานแล้ว"

เมื่อได้ยินลีออนพูดถึงพ่อแม่ของตัวเอง คอลลีนก็รีบพูดขอโทษขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ . . . "

"ไม่เป็นไร มันผ่านมานานแล้ว"

ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นเหมือนกับเธอ . . .

ก่อนที่เธอจะรู้สึกตัวตอนนี้เธอรู้สึกว่าการจ้องมองของลีออนมันทำให้คอลลีนผ่อนคลายขึ้นมาก

โปรดติดตามตอนต่อไป …