เจ้าหน้าที่หมายเลข 158

ตอนที่ 158

 เด็กสาว!

น้ำเสียงของลีออนนั้นฟังดูเฉยเมย ทำให้เวสลีย์เดาไม่ออกเลยว่าลีออนตั้งใจจะทำอะไรกันแน่

อย่างไรก็ตามเมื่อเขานึกถึงความแข็งแกร่งอันน่ากลัวของลีออนที่ยังตราตรึงอยู่ภายในใจของเขา เขาก็ไม่กล้าที่จะปฏิบัติกับลีออนอย่างเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ และพูดกับลีออนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ขึ้นมาว่า "คุณถือสายรอสักครู่ผมจะแจ้งให้เขาทราบทันที" แทนที่เวสลีย์จะพูดว่า "ถ้าหากคุณต้องการอะไรก็บอกผมได้เลย" เหมือนตามปกติทุกครั้ง

หลังจากพูดจบเวสลีย์ก็เดินถือโทรศัพท์ไปด้านหลังของวิลสันอย่างรวดเร็วและพูดกระซิบขึ้นมาว่า "ท่านครับ มีคนอยากคุยด้วย . . . "

วิลสันไม่ได้หันหลังกลับมาและทำราวกับว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดของเวสลีย์ เขายังคงมองภาพวาดตรงหน้าอย่างตั้งใจ

เมื่อเห็นว่าวิลสันไม่หันหลังกลับมาเวสลีย์ก็กัดฟันและตัดสินใจพูดขึ้นมาเบา ๆ อีกครั้งว่า "ท่านครับ คนที่ติดต่อมาคือคุณลีออน"

ชื่อ ‘ลีออน’ ดูเหมือนจะเป็นเวทมนตร์ชนิดหนึ่งที่ทำให้เกิดแรงกระเพื่อมอย่างรุนแรงบนใบหน้าของวิลสันขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ร่างใหญ่โตของวิลสันค่อย ๆ หันหลังกลับมาและหยิบโทรศัพท์มาจากมือของเวสลีย์ "ฉันเอง วิลสัน"

"ไม่เจอกันนานเลยนะคุณวิลสัน"

เสียงยี่ยวนกวนประสาทของลีออนดังขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อได้ยินการเรียกชื่ออย่างสนิทสนมของลีออนและน้ำเสียงของอีกฝ่ายมันก็ทำให้วิลสันเข้าใจทันทีว่าการตัดสินครั้งนั้นของเขามันถูกต้อง . . .

อย่างน้อยเมื่อเขาได้ยินน้ำเสียงของอีกฝ่ายมันก็ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองในตอนนี้อยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างเท่าเทียมกันแล้ว

"ข้อมูลที่คุณส่งมาให้คร่าวก่อนผมยังไม่ได้ขอบคุณเลย"

วิลสันเดินถือโทรศัพท์ไปหาที่นั่งด้านข้างและนั่งลง "ไม่เป็นไร มันก็แค่ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากฉัน . . . "

"อย่างไรก็ตามครั้งนี้ที่ผมโทรมาหาคุณไม่ใช่เพื่อมาขอบคุณ . . . "

วิลสันขมวดคิ้วเล็กน้อย "ฉันกำลังฟังอยู่"

"ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ!"

หลังจากพูดจบลีออนก็เริ่มเล่าสถานการณ์ของหนุ่มสาวภายในสถาบันฝึกสอนโดยหวังว่าอีกฝ่ายจะช่วยเขาหาที่อยู่สักแห่งหนึ่งให้คนพวกนี้ได้ปักหลักอยู่อาศัย

" . . . นี่อาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับคุณใช่ไหม . . . "

เมื่อเผชิญหน้ากับการขอความช่วยเหลือที่คาดเดาไม่ได้ของลีออน วิลสันก็ลังเลเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของลีออนในครั้งนี้คืออะไร และเขาจะทำแบบนี้ไปทำไม?

การหาที่อยู่ให้กับคนจรจัดไม่กี่คนสำหรับราชาโลกใต้ดินแห่งนิวยอร์กแล้วมันเป็นเรื่องง่ายดายมาก

แต่เขาจะจัดการปัญหาต่อจากนี้อย่างไรดี?

ถ้าหากเดอะแฮนด์รู้ว่าเขาเก็บเด็กพวกนี้มาจากสถาบันฝึกสอนเดอะแฮนด์มันอาจจะทำเดอะแฮนด์ไม่พอใจเขาก็ได้

การช่วยเหลือลีออนมันจะคุ้มค่าจริง ๆ หรอ?

"ฉันมองไม่เห็นประโยชน์ของตัวเองเลย การทำแบบนี้มันมีแต่จะสร้างปัญหาให้ฉันซะมากกว่า"

แน่นอนว่าคำตอบของวิลสันเป็นสิ่งที่ลีออนคาดเดาเอาไว้แล้ว

ถ้าหากวิลสันเห็นด้วยกับคำพูดของเขาอย่างง่ายดาย เขาคงไม่สามารถไต่เต้าจนกลายเป็นราชาโลกใต้ดินของนิวยอร์กได้เหมือนในปัจจุบัน

ลีออนรู้สึกว่ามันถึงเวลาแล้วที่เขาจะแสดงความจริงใจของตัวเองออกมา

"ถ้าหากคุณช่วยเหลือคนพวกนี้ ผมจะยอมติดหนี้บุญคุณของคุณหนึ่งครั้ง"

คำพูดของลีออนทำให้วิลสันครุ่นคิดอีกครั้ง . . .

หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาทีวิลสันก็ตัดสินใจได้ . . . ช่วยเหลือลีออน!

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นสัญญาปากเปล่าที่สามารถบิดพลิ้วได้ตลอดเวลา

แต่สำหรับวิลสันแล้วนี่อาจจะเป็นขั้นตอนแรกในการเปลี่ยนศัตรูให้เป็นเพื่อนกับลีออนที่เป็นยอดมนุษย์!

ยิ่งไปกว่านั้นราคาที่ต้องจ่ายมันน้อยนิดซะเหลือเกิน!

คนที่เขาต้องหาที่อยู่ให้มีเพียงแค่เจ็ดสิบถึงแปดสิบคนเท่านั้น และค่าใช้จ่ายในแต่ละวันมันก็เป็นเม็ดฝนที่ตกลงมาปรอย ๆ . . .

หลังจากวิลสันเงียบไปครู่หนึ่งจนลีออนคิดว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว ทันใดนั้นเสียงของวิลสันก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า "ฉันจะให้เวสลีย์เป็นคนดูแลเรื่องนี้"

"ขอบคุณมากคุณวิลสัน! เอาไว้ถ้าผมว่างเมื่อไหร่พวกเราไปดื่มด้วยกัน . . . " หลังจากทิ้งคำพูดเอาไว้ลีออนก็กดวางสายไป ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปที่จัตุรัสกลางและมองไปยังสาวเอเชียที่กำลังถูกตำรวจหญิงคนหนึ่งพามาหาเขา

ทันใดนั้นคิ้วของลีออนก็ขมวดขึ้นมาทันที . . .

เขาจะจัดการเรื่องของคอลลีนยังไง?!

ซึ่งก่อนที่ลีออนจะหาคำตอบสำหรับคำถามอันนี้ได้คอลลีนก็ได้มายืนอยู่ตรงหน้าของเขาเรียบร้อยแล้ว

"หัวหน้านี่คือคนที่คุณกำลังตามหาค่ะ . . . "

สารวัตรโอเว่นพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับโบกมือให้ตำรวจหญิงออกไปได้ และหันไปพูดกับลีออนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า "เจ้าหน้าที่ลีออน ผมขอไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของพวกคุณก็แล้วกัน และขอตัวไปรายงานภารกิจให้กับหัวหน้าทราบก่อน"

"ได้ครับ ขอบคุณมาก"

หลังจากสารวัตรโอเว่นเดินจากไปมันก็ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงแค่ลีออนและคอลลีนที่ยืนอยู่แถวนี้เท่านั้น

ลี วิง พ่อของคอลลีน วิงเป็นศาสตราจารย์วิชาประวัติศาสตร์เอเชียอยู่ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียในนิวยอร์ก และเป็นคนที่อพยพจากจีนมายังอเมริกา ส่วนแม่ของเธอนั้นเป็นคนญี่ปุ่น

ดังนั้นเธอจึงมีลักษณะของชาติตะวันออกเด่นชัดออกมาเป็นพิเศษ และเธอในตอนนี้ก็เหมือนกับฤดูดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

บนใบหน้าของที่ดูบอบบางของเธอไม่ได้มีความสง่างามในแบบของยุโรปและอเมริกามากนัก แต่เป็นความงดงามแบบตะวันออกมากกว่า

ลีออนนั่งลงยอง ๆ เล็กน้อยให้ใบหน้าของเขาอยู่ระดับเดียวกับใบหน้าของคอลลีนและแสดงให้คอลลีนเห็นถึงรอยยิ้มที่เป็นมิตรสำหรับเธอมากที่สุดในชีวิต "สวัสดี พี่ชายชื่อลีออน ส่วนเธอชื่อคอลลีน วิงใช่ไหม?"

เมื่อมองไปที่ดวงตาของลีออนที่ยังคงส่องแสงสว่างในความมืดมิด คอลลีนก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ หัวใจที่กระวนกระวายของเธอมันก็ค่อน ๆ สงบลง

คอลลีนไม่ตอบแต่พยักหน้าเล็กน้อย

นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดี!

อย่างน้อยเด็กสาวตรงหน้าก็ไม่คิดว่าเขาเป็นตาลุงแปลก ๆ ที่พยายามใช้ขนมล่อลวงเด็ก . . .

ลีออนมองไปที่คอลลีนที่ประหม่าและหยิบบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่เอฟบีไอออกมาจากกระเป๋ายื่นให้กับเธอพร้อมกับอธิบายว่า "ไม่ต้องกังวลขนาดนั้น พี่ชายไม่ใช่คนเลว แต่เป็นเจ้าหน้าที่จากเอฟบีไอ"

ชื่อของ ‘เอฟบีไอ’ แม้แต่คอลลีนที่อาศัยอยู่ที่ฮอกไกโดตลอดทั้งปีก็ยังเคยได้ยินชื่อพวกนี้มาก่อนเช่นกัน ก่อนที่จะพยักหน้าอีกครั้งเพื่อบอกว่าเธอเข้าใจแล้ว

ถึงแม้ว่าคอลลีนจะพยายามปกปิดสีหน้าของเธออย่างดี แต่ลีออนก็สามารถสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงจากการหายใจของเด็กสาวตรงหน้าได้

เมื่อมองไปที่คอลลีนที่เหมือนกับแกะน้อยที่กำลังหวาดกลัวหมาป่าลีออนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงน้องสาวของตัวเอง

เธอไม่ได้คล้ายคลึงกับคอลลีนมากนัก . . .

แต่เธอและคอลลีนมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกับไม่มีผิดนั่นก็คือดวงตาที่เหมือนจะมีน้ำตาไหลออกมาได้ตลอดเวลา!

เมื่อมองไปที่ดวงตาที่น่าสงสารของคอลลีน ลีออนก็พูดขึ้นมาว่า "พี่ชายไม่รู้ว่าพ่อของเธอเคยเล่าเรื่องของพี่ชายให้ฟังหรือเปล่า แต่พี่ชายเป็นเพื่อนของพ่อเธอ"

"ก่อนที่เขาจะตายเขาบอกว่าเขามีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง ถ้าหากเจอเธอก็บอกให้ฉันช่วยดูแลเธอด้วย . . ."

เมื่อได้ยินลีออนพูดถึงพ่อของเธอที่เพิ่งเสียชีวิตไปคอลลีนก็เปิดปากพูดขึ้นมาในที่สุดว่า "ฉันไม่เห็นคุณที่งานศพของพ่อ . . . "

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเด็กสาว ลีออนก็ไม่กระพริบตาและตอบขึ้นมาว่า "ตอนนั้นฉันบังเอิญต้องไปทำภารกิจที่ต่างประเทศ ดังนั้นจึงไม่ได้ไปเข้าร่วมงานศพ"

"ซึ่งก่อนที่เขาจะตายนั้นพ่อของเธอได้ฝากให้ฉันช่วยดูแลสิ่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญมาก!"

คอลลีนมึนงงเล็กน้อยและถามว่า "มันคืออะไร?"

"เธอไง!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …