เจ้าหน้าที่หมายเลข 157

ตอนที่ 157

คอลลีน วิง!

"พวกเราพบพวกเขาที่ห้องใต้ดิน . . ."

ด้วยคำอธิบายของเจ้าหน้าที่ตำรวจและคำพูดจากปากของเจ้าตัวทั้งสองคนอย่างจอห์นและเอ็ดเวิร์ด ทำให้หัวหน้าทีมเข้าใจเรื่องทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้น

ชายหนุ่มสองคนนี้มาอยู่ที่นี่เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว โดยในตอนนั้นพวกเขาคิดว่าในที่สุดตัวเองก็มีบ้านให้อยู่อาศัย แต่ใครจะคิดว่าเมื่อเขาปฏิเสธคำสั่งของบากูโตะพวกเขาจะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นนักโทษทันที . . .

เมื่อได้ยินเรื่องราวที่เล่าจากปากของทั้งสองคนนี้สีหน้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น

พวกเขาไม่คิดเลยว่าสถานที่ที่พวกเขาคิดว่าจะเป็น ‘บ้าน’ หลังใหม่ของพวกเขามันจะกลายเป็นหุบเหวลึกที่กลืนกินลูกแกะหายไปทีละตัว!

"ถ้าอย่างนั้น . . . คนก่อนหน้านี้ที่ออกไปจากที่นี่ทั้งหมด . . . พวกเขา . . . " สาวผมบลอนด์พึมพำขึ้นมาด้วยสีหน้าหวาดกลัว

ในขณะเดียวกันหญิงสาวคนอื่น ๆ ที่ขี้ขลาดเมื่อได้รับรู้ความจริงอันโหดร้ายนี้พวกเธอก็เริ่มร้องไห้กันออกมาทันที

ส่วนชายหนุ่มคนอื่น ๆ นั้นใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวไม่มากก็น้อย

ถ้าหากตำรวจมาช่วยเหลือพวกเขาไม่ทันชะตากรรมของพวกเขาอาจจะกลายเป็นเครื่องผลิตเลือดเหมือนกับจอห์นและเอ็ดเวิร์ดที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาอย่างแน่นอน

คอลลีนที่มีรูปร่างผอมเพรียวและยืนอยู่ในฝูงชนใบหน้าที่งดงามของเธอก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเช่นกัน

เธอไม่ได้กลัวแค่สับสนเล็กน้อย . . .

ท้ายที่สุดแล้วเธอก็อยู่ที่นี่ได้เพียงแค่สามวันเท่านั้น!

ซึ่งแตกต่างจากคนอื่น ๆ ที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้มานานถึงหนึ่งปีหรือหลายเดือนแล้ว ทำให้พวกเขาย่อมมีความผูกพันกับสถานที่แห่งนี้เป็นธรรมดา

อย่างไรก็ตามเมื่อเธอรู้ว่าที่นี่เป็นลัทธิแปลกประหลาด ถ้าหากไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งจะถูกดูดเลือดออกมาและปล่อยทิ้งเอาไว้ให้ตายอย่างเจ็บปวด . . .

โลกใบใหม่อันงดงามของเธอมันก็พังลงอย่างกะทันหัน

ความรู้สึกแบบนี้เป็นสิ่งที่คอลลีนยังไม่เข้าใจมันอย่างสมบูรณ์ ทำให้ตอนนี้เธอมีเพียงความรู้สึกเสียใจเล็กน้อยเท่านั้น

ถ้าหากสถานที่แห่งนี้มันไม่ใช่สถานที่แบบนั้น เธออาจจะอาศัยอยู่ที่นี่ไปตลอดและถือว่ามันเป็นบ้านใหม่ของเธอ . . .

ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนเลยจริง ๆ!

ลีออนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องสำนักงานของบากูโตะและเดินมาที่จัตุรัสกลางก็กำลังคิดแบบนี้อยู่เหมือนกัน

ถ้าหากเขาไม่ถูกลอบสังหารเขาก็คงไม่พบตำแหน่งของเดอะแฮนด์และสถาบันฝึกสอนแห่งนี้ ถ้าหากเขาไม่แจ้งตำรวจนิวยอร์กหนุ่มสาวเหล่านี้ก็คงกลายเป็นเครื่องมือของเดอะแฮนด์หรือบางคนที่ถูกดูดเลือดออกจนตาย . . .

ทางเลือกที่แตกต่าง เส้นทางก็แตกต่างกัน!

ลีออนรู้สึกว่าตราบใดที่เขาไม่เสียใจกับสิ่งที่ลงมือทำลงไป ไม่ว่าในอนาคตเขาจะเจอเรื่องยากลำบากหรือขวากหนามมากแค่ไหนเขาก็สามารถก้าวต่อไปข้างหน้าได้ด้วยความเชื่อมั่นของตัวเอง!

สำหรับการตัดสินใจเรื่องลงมือกับสถาบันฝึกสอนของเดอะแฮนด์ในครั้งนี้ลีออนเชื่อว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของเขามันถูกต้อง

เมื่อเห็นร่างของลีออนที่กำลังเดินมายังจัตุรัสกลางหัวหน้าทีมโอเว่นก็รีบเดินเข้าไปหาทันทีและยื่นเอกสารในมือของเขาให้กับลีออน "เจ้าหน้าที่ลีออน นี่คือรายชื่อของคนที่พักอาศัยอยู่ในหอพักทั้งหมด คุณลองดูว่ามีชื่อลูกสาวของเพื่อนคุณอยู่ในนั้นไหม"

น้ำเสียงของโอเว่นฟังดูประจบสอพลอเล็กน้อย

ตราบใดที่คดีนี้สำเร็จการจะได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นเดือนมันจะไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

ซึ่งเหตุผลที่หัวหน้าทีมโอเว่นถูกส่งออกมาเป็นผู้นำภารกิจในครั้งนี้เป็นเพราะว่าเขาเป็นลูกน้องที่จอร์จไว้ใช้มากที่สุดคนหนึ่ง

โดยธรรมชาติโอเว่นเชื่อว่าถ้าหากไม่ใช่เพราะข้อมูลและหลักฐานที่เชื่อถือได้ของเจ้าหน้าที่เอฟบีไอลีออนตรงหน้าขนมหวานชิ้นนี้คงมาไม่ถึงมือของเขา

ดังนั้นทัศคติของเขาที่มีต่อลีออนจึงเป็นมิตรมากและความเคารพในตัวของลีออนมาก

"ขอบคุณครับ"

หลังจากเอาเอกสารมาเปิดผลิกดูไปมาลีออนก็พบเข้ากับชื่อหนึ่งที่คุ้นเคยทันที - คอลลีน วิง

เธออยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย!

ลีออนชี้ไปที่ชื่อ ‘คอลลีน วิง’ บนกระดาษและพูดอย่างมีความสุขว่า "นี่ชื่อของเธอ! เธออยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย!"

ใช่แล้ว ‘ลูกสาวของเพื่อน’ ในคำพูดของลีออนคือแฟนสาวในอนาคตของไอรอนฟิทซ์ . . . คอลลีน วิง!

ในความทรงจำของเขาหลังจากที่คอลลีนกลับมาที่นิวยอร์กจากการเดินทางไปที่ญี่ปุ่นเธอได้กลายเป็นนักเรียนของบากูโตะและอาศัยอยู่ในสถาบันฝึกสอนเดอะแฮนด์

ต่อมาหลังจากไอรอนฟิทซ์ลงมาจากภูเขาและเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของบากูโตะ คอลลีนก็ได้สติและเข้าร่วมกับไอรอนฟิทซ์เพื่อต่อสู้กับเหล่าร้ายด้วยกัน

เธอเป็นหนึ่งในซูเปอร์ฮีโร่หญิงที่มีความยุติธรรมสูงมาก ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีพลังพิเศษ แต่เธอก็ยังใช้พลังของตัวเองเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นให้ได้มากที่สุดเท่าที่เธอจะสามารถทำได้

ซึ่งคอลลีนเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ลีออนตัดสินใจทำลายเดอะแฮนด์และสถาบันฝึกสอนแห่งนี้!

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่ต้องการเห็นคอลลีน หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความยุติธรรมเสียความเยาว์วัยของเธอไปด้วยน้ำมือของสารเลวบากูโตะ

"คอลลีน วิง? เดี๋ยวผมจะส่งคนไปพาเธอมาให้"

ลีออนพยักหน้าเล็กน้อย "ขอโทษที่รบกวนครับ"

หลังจากนั้นลีออนก็ส่งเอกสารในมือคืนให้กับโอเว่นและถามขึ้นมาว่า "ว่าแต่สารวัตรโอเว่น หนุ่มสาวพวกนี้คุณจะจัดการกับพวกเขายังไงต่อหรอครับ?"

"อ๋อ เดี๋ยวเราจะพาพวกเขากลับไปที่สถานีตำรวจเพื่อทำการสอบสวนก่อน ถ้าหากแน่ใจแล้วว่าพวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกับเรื่องนี้เราจะตัวปล่อยตัวพวกเขาไป"

"หรือไม่ก็ติดต่อพวกสถานสงเคราะห์และส่งตัวของพวกเขาไปที่นั่น ผมคิดว่าพวกเขาน่าจะได้รับการดูแลดีกว่าที่นี่ . . . "

สถานสงเคราะห์?

เมื่อได้ยินชื่อนี้ลีออนก็พูดไม่ออกทันที

พวกเขามาอยู่ที่นี่เพราะไม่อยากไปที่สถานสงเคราะห์!

ดังนั้นการที่คุณจะส่งพวกเขาไปที่นั่นพวกเขาจะไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอย่างนั้นหรอ?

บางทีทันทีที่พวกเขาก้าวขาออกจากสถานีตำรวจพวกเขาก็กลายเป็นคนจรจัดอีกครั้ง . . .

เมี่อมองไปที่หนุ่มสาวที่กำลังลงทะเบียนข้อมูลประจำตัวกับตำรวจอยู่ ลีออนก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมา คนที่มีอำนาจอย่างมหาศาลในนิวยอร์กและสามารถช่วยเหลือหนุ่มสาวเหล่านี้ได้อย่างแน่นอน "สารวัตรโอเว่นคุณช่วยรอผมตรงนี้แปปหนึ่ง . . . "

หลังจากพูดจบลีออนก็แยกตัวเดินออกมาด้านข้างและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกไปยังเบอร์หนึ่ง

"ตู๊ด . . . "

หลังจากไม่นานสายก็เชื่อมต่อพร้อมกับเสียงสุภาพบุรุษที่ดังขึ้นมาว่า "เวสลีย์พูดสาย คุณคือ?"

"ฉันเอง ลีออน!"

เมื่อเจมส์ เวสลีย์ได้ยินชื่อของอีกฝ่ายโทรศัพท์ที่แนบอยู่ที่หูล่วงหล่นลงกับพื้นทันที ก่อนที่ทันใดนั้นเขาจะรีบเก็บโทรศัพท์ขึ้นมาและเหลือบมองไปที่วิลสันที่กำลังยืนชมภาพวาดของ ‘มาร์ก รอทโท’ บนผนังอยู่ไม่ไกล พร้อมกับมือปล้องปากและพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า "ขอโทษนะ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับคุณหรือเปล่า?"

"ฉันมีบางอย่างที่อยากพูดกับลูกพี่ของนาย"

โปรดติดตามตอนต่อไป …