เจ้าหน้าที่หมายเลข 156

ตอนที่ 156

การโจมตีสายฟ้าแลบ!

ท้องฟ้ามืดสนิท

เวลาห้าทุ่มเป็นเวลาที่นิวยอร์กซึ่งเป็นมหานครหลวงจะสว่างไสวขึ้นมาและเต็มไปด้วยสถานบันเทิงมากมาย

แต่ถึงอย่างนั้นที่สถาบันฝึกสอนของเดอะแฮนด์ในบรู๊คลินก็ยังคงเงียบสนิท เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงเวลาเคอร์ฟิวทำให้นักเรียนทั้งหมดได้กลับไปที่หอพักของตัวเองกันหมดแล้ว

ภายในสถาบันนั้นเงียบมาก มีเพียงแค่เสียงฝีเท้าเพียงเล็กน้อยของยามที่กำลังเดินลาดตระเวนไปมาเป็นครั้งคราว

แต่ถึงอย่างนั้นห้องสำนักงานของผู้ก่อตั้งสถาบันก็ยังคงสว่างไสว

ภายในห้องสำนักงานที่เต็มไปด้วยของเก่ามากมายบากูโตะกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยคิ้วขมวดเข้าหากันพร้อมกับไขว้มือเข้าหากันวางอยู่บนโต๊ะ

ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าตำแหน่งของตัวเองถูกเปิดเผยแล้ว และไม่รู้ว่าตอนนี้ลีออนกำลังพาตำรวจนิวยอร์กมากมายมาถล่มที่นี่ให้ราบคาบ

ซึ่งตอนนี้บากูโตะกำลังนั่งกังวลอยู่ว่าเขาจะอธิบายให้กับผู้นำเดอะแฮนด์อีกสามคนที่เหลืออย่างไรดี

บอกตามคำพูดของลีออนหรือบอกตามความจริงดี?

การลอบสังหารลีออนล้มเหลวมูราคามิถูกลีออนฆ่าตาย ส่วนเขาต้องคุกเข่าขอความเมตตาเพื่อให้ลีออนปล่อยชีวิตดวงน้อย ๆ ของเขาไป?

ใครจะกล้าพูดแบบนี้!

ถ้าหากเขาพูดไปแบบนี้หน้าตาของเขาคงไม่เหลือและคงไม่สามารถมองหน้าคนอื่น ๆ ได้เหมือนเดิมอย่างแน่นอน

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้บากูโตะก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งมาดามเกาและอเล็กซานดร้าอยู่ในใจ . . .

ถ้าหากไม่ใช่เพราะยัยผู้หญิงสองคนนี้ยั่วยุคนที่ไม่ควรยั่วยุเรื่องแบบนี้มันก็คงจะไม่เกิดขึ้น!

ถ้าหากอเล็กซานด้าไม่ได้สังให้เขากับมูราคามิไปฆ่าลีออน ลีออนก็คงจะลืมเรื่องของพวกเขาไปแล้ว และมูราคามิก็คงไม่ต้องมาตายแบบนี้ . . .

ปัง!

ทันใดนั้นมันก็มีเสียงปืนดังขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้ความเงียบสงบของสถาบันแห่งนี้ทันที!

เมื่อได้ยินเสียงปืนบากูโตะก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีและรีบเดินมาที่หน้าต่างด้วยสีหน้าจริงจังพยายามมองหาต้นเหตุของเสียงปืน

ทันใดนั้นประตูห้องสำนักงานก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับชายร่างท้วมที่มีหนวดเคราที่รีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและพูดขึ้นมาว่า "ท่านครับ ตำรวจบุกมาที่นี่!"

"อะไรนะ?!"

ซึ่งก่อนที่สีหน้าของบากูโตะจะแสดงความตกใจออกมา ทันใดนั้นชายร่างท้วมก็ส่งเสียงคร่ำครวญออกมาเบา ๆ และล้มลงกับพื้น

ทันใดนั้นมันก็มีร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของชายร่างท้วม

เมื่อบากูโตะเห็นใบหน้าของคนที่ปรากฏตัวขึ้นสีหน้าของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันทีราวกับเห็นผี "นายนี่เอง!"

"ไง! พบกันอีกครั้งแล้วนะ!"

เป็นอย่างที่ทุกคนคิด! คนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของบากูโตะก็คือลีออนที่สวมชุดสูทสีดำ!

ลีออนเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเดินเข้าไปในห้องสำนักงานด้วยท่าทางสบาย ๆ และนั่งลงบนเก้าอี้ ในขณะเดียวกันตอนนี้บากูโตะก็เริ่มไม่เข้าใจความคิดของลีออนอีกต่อไป . . .

"นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของนาย?!"

เมื่อได้ยินคำถามของบากูโตะลีออนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็ยักไหล่พร้อมกับกางมือออกเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "นี่คือสิ่งที่นายต้องการไม่ใช่หรอ . . . "

"ฉันขอบอกนายเอาไว้ก่อนว่าสถานที่แห่งนี้ได้ถูกล้อมเอาไว้ด้วยตำรวจนิวยอร์กหมดแล้ว"

ความหมายที่ลีออนต้องการบอกบากูโตะก็คือ ‘นายมันยังเด็กเกินไปที่จะบินด้วยปีก’[1]

บากูโตะยืนมองลีออนอย่างเงียบ ๆ

ตั้งแต่ที่เขาเจอลีออนอีกครั้งเขาก็รู้แล้วว่าตัวเองหมดหนทางที่จะหนีและสิ้นหวังเหมือนกับเหตุการณ์ที่โกดังก่อนหน้านี้

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองช่างไร้อำนาจซะเหลือเกิน . . .

ถึงแม้ว่าเขาจะรู้อยู่แก่ใจว่าสาเหตุที่เขายังไม่ตายเป็นเพราะว่าเขายังมีประโยชน์อยู่!

ลีออนยังต้องการอะไรบางอย่างจากตัวของเขา!!

"นายต้องการอะไรกันแน่?"

"ฉันต้องการอะไร?" ลีออนพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้มองไปที่บากูโตะและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "อีกเดี๋ยวนายก็รู้เอง . . . "

หลังจากลีออนพูดจบสมาชิกหน่วย ESU สองสามคนที่สวมเครื่องแบบสีดำเต็มยศก็เดินเข้ามาในห้องสำนักงานด้วยอาวุธครบมือ

"นี่คือตัวหัวหน้า พาตัวเขาออกไป!"

"ครับท่าน!"

ภายใต้การจ้องมองอย่างเย็นชาของลีออนทำให้บากูโตะได้แต่ยอมให้จับอย่างเชื่อฟังเท่านั้น ทำให้ตอนนี้ภายในห้องสำนักงานเหลือเพียงแค่ลีออนคนเดียวเท่านั้น

ทันใดนั้นสายตาของลีออนก็จ้องมองไปที่ตู้เซฟสีขาวที่ถูกติดเอาไว้บนผนังและเผลอยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

. . .

ในขณะเดียวการโจมตีสายฟ้าแลบของตำรวจด้านนอกก็กำลังจะจบลงแล้วเช่นกัน

ภายใต้หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่แข็งแกร่งหลายร้อยคน ทำให้ตอนนี้สถาบันทั้งหมดถูกล้มด้วยตำรวจนิวยอร์ก แม้แต่แมลงวันสักตัวก็ยังไม่สามารถบินผ่านออกไป

ในฐานะหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่ยอดเยี่ยมที่สุดของนิวยอร์กทำให้การโจมตีของพวกเขารวดเร็วมากและเข้าควบคุมสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ยกเว้นยามเพียงไม่กี่คนที่พยายามขัดขืนจนถูกยิงตาย ยามคนอื่น ๆ ล้วนถูกตำรวจทั้งหมดควบคุมตัวเอาไว้ ซึ่งมันใช้เวลาทั้งหมดเพียงแค่ห้านาทีเท่านั้น ก่อนที่ตำรวจที่เหลือจะเริ่มตรวจสอบตามอาคารทั้งหมดอย่างละเอียด

ถึงแม้ว่ายามส่วนใหญ่จะถูกจับตัวเอาไว้หมดแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นจอร์จก็ยังไม่ว่างใจ และรอจนกว่าจะตรวจสอบทุกซอกทุกมุมและได้รับยืนยันว่าปลอดภัยจริง ๆ เขาถึงจะโล่งใจได้ . . .

ด้วยข้อมูลจากลีออนทำให้หลังจากนั้นไม่นานเจ้าหน้าที่ตำรวจก็พบห้องใต้ดินในคลิปวิดีโออย่างรวดเร็ว และเริ่มทำการเก็บหลักฐานรวมถึงเลือดที่อยู่ตามจุดต่าง ๆ

ในขณะเดียวกันหลังจากนั้นไม่นานยามทั้งหมดที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็ถูกจับตัวทั้งหมด!

นอกจากยามอีกยี่สิบคนที่ถูกปลดอาวุธและใส่กุญแจมือ นักเรียนที่ซ่อนตัวอยู่ในหอพักหลังจากได้ยินเสียงปืนก็ถูกตำรวจพาไปรวมตัวกันที่จัตุรัสกลางขนาดใหญ่ทั้งหมด

คอลลีน วิงก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน!

ตอนแรกเธอนอนไม่หลับและเตรียมตัวที่จะข่มตานอนลง ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นมาจนทำให้เธอสะดุ้งกระโดดขึ้นมาจากเตียงทันที

ตอนนี้ใบหน้าของเธอก็เป็นเหมือนกับนักเรียนคนอื่น ๆ ที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลและหวาดกลัว

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!

นี่อาจจะเป็นความคิดเดียวที่อยู่ในหัวของนักเรียนทุกคนที่ยังไม่ถูกพาไปล้างสมอง

เมื่อมองไปที่รถตำรวจที่ส่องแสงสีแดงสลับน้ำเงินอยู่ตลอดเวลา และตำรวจที่ถือปืนอยู่ในมือกันทุกคน พวกนักเรียนก็ได้แต่เหลือบมองกันเองและไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองพวกตำรวจ

ดูเหมือนว่าการทำแบบนี้จะทำให้ความกังวลภายในใจของทุกคนลดลงได้เล็กน้อย . . .

ในขณะเดียวกันเจ้าหน้าที่ตำรวจอาวุโสโอเว่นซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบการบุกโจมตีคืนนี้ก็โบกมือและตะโกนขึ้นมาว่า "พาพวกเขาขึ้นรถ!"

ด้วยคำสั่งของผู้บังคับบัญชาเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนก็ช่วยกันพยุงร่างของชายหนุ่มร่างผมสองคนที่ตัวซีดราวกำลังจะตายและตัวสั่นตลอดเวลามาที่ฝูงชน

"พวกนั้นมัน?!"

"จอห์น?! เอ็ดเวิร์ด?!"

"พวกเขาไม่ได้ออกไปจากที่นี่แล้วหรอ? ทำไมพวกเขาถึงได้กลายเป็นแบบนั้น!!"

ทันใดนั้นเสียงตะโกนก็เริ่มดังขึ้นมาจากฝูงชน

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มร่างผอมสองคนนี้ก็เคยเป็นหนึ่งในกลุ่มนักเรียนพวกนี้ . . .

โปรดติดตามตอนต่อไป …

[1] เด็กเกินไปที่จะบินด้วยปีก หมายถึง คนที่ยังมีประสบการณ์น้อยไม่เหมาะสำหรับการเผชิญหน้ากับโลกความเป็นจริง