เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

เจ้าหน้าที่หมายเลข 155

เจ้าหน้าที่หมายเลข 155

เจ้าหน้าที่หมายเลข 155


ตอนที่ 155

หน่วย ESU!

"ขอความช่วยเหลือ?"

กรมตำรวจนิวยอร์กมีสาขามากกว่าเจ็ดสิบเจ็ดสาขา การขนส่งสิบสองแห่ง และที่พักอาศัยอีกเก้าแห่งทั่วนิวยอร์ก ทำให้ในนิวยอร์กมีตำรวจมากถึง 35,000 คนอาศัยอยู่ที่นี่!

ซึ่งไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจากสาขาย่อยหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้การดูแลของชายวัยกลางคนผมบลอนด์สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและเนคไทที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขา!

ในขณะเดียวกันตั้งแต่วินาทีแรกที่ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเดินเข้ามาจอร์จก็รู้สึกแล้วว่ามันมีความรู้สึกแปลก ๆ แพร่กระจายออกมาจากตัวของชายหนุ่มคนนี้

แถมตอนนี้มันยิ่งรู้สึกผิดปกติมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ

‘เสือสองตัวไม่สามารถอยู่ถ้ำเดียวกันได้’[1] เจ้าหน้าที่ FBI ที่มีความสัมพันธ์ตึงเครียดกับตำรวจนิวยอร์กมาโดยตลอดจะมีเรื่องอะไรที่จะต้องมาขอความช่วยจากเขาด้วย?

เรื่องนี้มันแปลกมาก . . .

เมื่อสังเกตเห็นว่าจอร์จกำลังมองมาที่เขาด้วยสีหน้าแปลก ๆ ลีออนก็รีบอธิบายขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า "ใช่ครับ ขอความช่วยเหลือ! ตอนนี้ผมกำลังตรวจสอบเรื่องคนหายอยู่ และไปเจอข้อมูลหนึ่งเข้า . . ."

ขณะที่พูดลีออนก็หยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาจากกระเป๋าในชุดสูทมอบมันให้กับจอร์จ

เมื่อเห็นแฟลชไดรฟ์ที่ลีออนยื่นให้จอร์จก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "นี่คือ?"

"หลังจากอ่านมันคุณจะเข้าใจมันเอง"

จอร์จที่มึนงงเล็กน้อยรีบสั่งลูกน้องของเขาให้เอาแล็ปท็อบมาวางบนโต๊ะและเสียบแฟลชไดรฟ์ของลีออนเข้าไป ก่อนที่จะกดเปิดคลิปวิดีที่ยังติดตาของลีออนอยู่จนถึงตอนนี้ขึ้นมา

แม้แต่ลีออนที่เคยเห็นภาพที่โหดร้ายกว่านี้มาแล้วมากมายก็ยังไม่สามารถทนต่อความโกรธภายในจิตใจของตัวเองได้เมื่อเห็นคลิปการเจาะเลือดอันนี้ นับประสาอะไรกับจอร์จที่ไม่ค่อยจะลงมือปฏิบัติภารกิจภาคสนามด้วยตัวเองสักเท่าไหร่?

สีหน้าของจอร์จเริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจัง เขาในตอนนี้กำลังดูคลิปของชายหนุ่มสองคนที่ถูกดูดเลือดจนร่างของพวกเขาซีดลงจนเห็นกระดูก ก่อนที่พวกเขาจะถูกพาตัวออกไปในที่สุด ซึ่งเป็นตายร้ายดีหรือไม่นั้นไม่มีใครรู้

หลังจากคลิปวิดีโอจบห้องสำนักงานก็ตกลงสู่ความเงียบและความหดหู่ที่อธิบายไม่ถูก

"นี่เป็นหนึ่งในหลักฐานชิ้นสำคัญที่ผมเก็บรวบรวมมาได้ ซึ่งตอนแรกผมคิดว่าที่นี่เป็นเพียงแค่ชุมชนที่อยู่อาศัยธรรมดา แต่ใครจะคิดว่าเบื้องหลังของมันจะเป็นฐานของแก๊งอาชญากรที่ลักพาตัวและทำการทดลองกับมนุษย์!"

"ผมหวังว่าคุณจะส่งเจ้าหน้าที่ไปทำลายสถานที่ชั่วร้ายแห่งนี้ทันทีและช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์ที่ถูกหลอกโดยเร็วที่สุด . . ."

คิ้วของจอร์จขมวดเข้าหากันพร้อมกับใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นเยือกเย็น ทันใดนั้นเขาก็ถามขึ้นมาว่า "คุณเอาวิดีโอนี้มาจากไหน?"

"ทำไมคุณถึงไม่รายงานเรื่องนี้กับหัวหน้าของคุณ แต่เลือกที่จะมาหาผม?"

ในฐานะหัวหน้ากรมตำรวจนิวยอร์ก ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นตำรวจน้ำดี แต่มันก็ไม่ได้ความว่าเขาจะเป็นคนโง่

ด้วยคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดของลีออนมันยังไม่สามารถทำให้เขาเชื่อคำพูดของลีออนได้ในทันที

เขาต้องการถามให้ชัดเจนว่าลีออนมีอะไรแอบแฝงอยู่ข้างในอีกหรือไม่?

เมื่อเห็นสายตาที่กำลังจ้องมองมาด้วยความระมัดระวังของจอร์จ สมองของลีออนก็เริ่มทำงานอย่างรวดเร็วคิดหาคำพูดที่มันมีความน่าเชื่อถือสูงที่สุด

ท้ายที่สุดแล้วตอนนี้ในมือของเขาก็มีผู้นำระดับสูงของเดอะแฮนด์คนหนึ่งในสถาบันฝึกสอนเดอะแฮนด์อยู่ในกำมือของเขา!

ทันใดนั้นเรื่องราวสุดแสนบรรเจิดก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในหัวของเขา . . .

"อันที่จริงแล้วเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพราะลูกสาวของเพื่อนของผม . . ."

หลังจากนั้นลีออนก็เริ่มเล่าเรื่องขึ้นมาว่า "ลูกสาวของเพื่อนผมหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ดังนั้นผมจึงช่วยตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ทำให้หลังจากตามหาเบาะแสมาเรื่อย ๆ จนถึงมาสถาบันฝึกสอนแห่งนี้ผมก็เลยแอบเข้าไปด้านใน และได้พบหลักฐานชิ้นมาจากกล้องวงจรปิดของอีกฝ่ายในที่สุด"

คำพูดของลีออนนั้นรวบรัดและชัดเจน

"เป็นอย่างนี้นี่เอง . . ."

เมื่อฟังแวบแรกเรื่องราวของลีออนมันฟังดูน่าเชื่อถือมาก ซึ่งจอร์จก็ได้พยักหน้าให้กับลีออนเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นความสงสัยภายในใจของเขาก็ยังไม่ได้หายไป

เมื่อเห็นว่าเรื่องราวของตัวเองยังไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายเชื่อใจได้อย่างสมบูรณ์ ลีออนจึงหยิบรูปถ่ายของยามที่เดินลาดตระเวนไปรอบ ๆ ด้วยปืนไรเฟิลจู่โจมออกมาจากในชุดสูทและวางมันลงบนโต๊ะ!

แน่นอนว่าภาพถ่ายพวกนี้เป็นภาพที่ลีออนถ่ายเอาไว้ตอนที่เขาใช้โดรนตรวจสอบสถานที่ . . .

เมื่อมองไปที่หลักฐานชิ้นแล้วชิ้นเหล่าจอร์จก็ตัดสินใจขึ้นมาได้ทันที . . .

นี่จะต้องเป็นคดีใหญ่อย่างแน่นอน!!

จอร์จก้มหน้าลงมองไปที่นาฬิกาบนข้อมือและพบว่ามันยังไม่สายเกินไป ดังนั้นจอร์จจึงแทบจะสั่งเรียกประชุมด่วนทันทีและเตรียมพร้อมสำหรับปฏิการช่วยเหลือ!

ตอนนี้จอร์จแทบจะรอไม่ไหวแล้วที่จะจับตัวพวกที่ใช้พลเรือนผู้บริสุทธิ์มาทำการทดลองและพาพวกมันเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมทันที!

"ในกรณีนี้ผมจะเรียกหน่วย ESU (หน่วยบริการฉุกเฉิน) และเจ้าหน้าที่ตำรวจจากสำนักงานใหญ่ทั้งหมดทันที โดยเราจะโจมตีพวกมันทีเผลอแบบไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้พวกมันคงจะประหลาดใจมากแน่นอน!"

ESU แตกต่างจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษทั่วไปเล็กน้อย เพราะนอกเหนือจากการปฏิบัติการต่อต้านการร้ายแล้ว ทีมนี้ยังให้บริการช่วยเหลือตัวประกัน การช่วยชีวิตฉุกเฉิน และการปฐมพยาบาลต่าง ๆ เรียกได้ว่าเป็นกองกำลังชั้นยอดที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีพร้อมสำหรับการยืนอยู่ในแนวหน้า

เมื่อได้ยินว่าจอร์จจะใช้ไพ่เด็ดอย่าง ESU ลีออนก็รู้สึกว่าการโจมตีสถาบันฝึกสอนเดอะแฮนด์คราวนี้มันคงง่ายดายพอสมควร!

"ว่าแต่คุณกับผมจะอยู่แนวหลัง หรือว่า . . ."

ลีออนที่ต้องการไปตรวจสอบดูว่ามีอะไรอยู่ในตู้เซฟของบากูโตะเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ตอบขึ้นมาว่า "แนวหน้า . . ."

เมื่อได้ยินคำตอบของลีออนจอร์จที่คิดว่าเขาเป็นห่วงลูกของเพื่อนที่หายตัวไป ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะตบไหล่เบา ๆ เพื่อเป็นการปลอบโยน "ไม่ต้องกังวล เราจะช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นด้วยกัน . . ."

ลีออนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

. . . . . .

ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท แสงจันทร์ที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่เมฆทำให้เกิดแสงสว่างขึ้นมาเป็นครั้งคราว

ตอนนี้กรมตำรวจนิวยอร์กได้รวบรวมกองกำลังทั้งหมดอย่างเร่งด่วน ส่วนทางด้านสถาบันฝึกสอนเดอะแฮนด์นั้นยังคงเงียบสนิทเหมือนเช่นเดิม

ภายในห้องหนึ่งที่ดูเรียบง่าย คอลลีน วิง นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเนื่องจากนอนไม่หลับ ทันใดนั้นเธอก็ลืมตาขึ้นและลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างเงียบ ๆ ห่อตัวเองเอาไว้กับผ้าห่ม

ใบหน้าของหญิงสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและวิตกกังวล

วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่เธอถูกลักพาตัวมาอยู่ที่นี่!

เมื่อสามวันก่อนคอลลีนเพิ่งเดินกลับมาที่นิวยอร์กจากการไปร่วมงานศพพ่อของเธอที่ญี่ปุ่น ทำให้ตอนที่เธอกลับมาถึงนิวยอร์กเธอจึงรู้สึกเคว้งคว้างเป็นอย่างมากจากการเสียบุคคลอันเป็นที่รักไป ทำให้เธอได้แต่เดินไปอย่างไร้จุดหมายก่อนที่จะถูกพบตัวโดยบากูโตะและพาตัวเธอมาที่นี่

เธอไม่รู้เลยว่าผู้ชายที่มีชื่อเหมือนคนญี่ปุ่นคนนี้เป็นคนแบบไหน แต่ถ้าดูจากลักษณะหน้าตาของเขาแล้วเธอคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนดี?

ส่วนเหตุผลที่เธอตามบากูโตะมาอย่างง่ายดายนั้นเป็นเพราะว่าตอนนั้นมีความรู้สึกว่าไม่อยากอยู่คนเดียว . . .

ซึ่งตอนนี้เธอมีอายุได้เพียงแค่ 16 ปีเท่านั้น!

การไม่มีเงินในนิวยอร์กที่เต็มไปด้วยคนขี้เมามากมายและชอบทำอะไรโดยไม่สนกฎหมายเธอจะอยู่รอดได้อย่างไร?

ถึงแม้ว่าเธอจะได้เรียนศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่นมาจากปู่ของเธอ แต่เธอก็สามารถใช้มันเพื่อปกป้องตัวเองเท่านั้น ส่วนหัวใจที่ว่างเปล่าและสับสนนั้นศิลปะการต่อสู้มันไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้เลย

เมื่อมองเหม่อมองไปที่แสงจันทร์ที่ส่องผ่านเข้ามาผ่านทางหน้าต่างคอลลีนก็พึมพำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวว่า "คิดถึงจังเลยนะคะ คุณแม่ . . ."

โปรดติดตามตอนต่อไป …

[1] เสือสองตัวไม่สามารถอยู่ถ้ำเดียวกันได้ หมายถึง คนมีอำนาจ บารมี อิทธิพลพอ ๆ กัน ย่อมอยู่ร่วมกันไม่ได้

จบบทที่ เจ้าหน้าที่หมายเลข 155

คัดลอกลิงก์แล้ว