เจ้าหน้าที่หมายเลข 151

ตอนที่ 151

เหวี่ยงเบ็ดเพื่อจับปลาตัวใหญ่! (2)

การกระทำของบากูโตะทำให้ลีออนคาดไม่ถึงเล็กน้อย แต่มันก็เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดเช่นกัน

บากูโตะนั้นเป็นเหมือนกับมาดามเกาที่ยิ่งมีอายุยืนยาวมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งกลัวตายมากขึ้นเท่านั้น

การคุกเข่าลงกับพื้นและขอความเมตตาจากศัตรูมันอาจจะฟังดูไร้เกียรติ อย่างไรก็ตามหลังจากมีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปีและผ่านประสบการณ์มากมายพวกเขาก็ได้เรียนรู้สิ่งหนึ่งที่เรียกว่า . . .ตราบใดขุนเขายังเขียวขจี อย่ากลัวว่าจะไม่มีฟืนเผา[1]

ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่เขาก็กล้าที่จะยอมแลกทุกสิ่ง!

ลีออนก้มหน้าลงไปมองบากูโตะที่กำลังคุกเข่าอยู่และเริ่มครุ่นคิด

การเหวี่ยงเบ็ดในครั้งนี้ยังไม่ได้ปลาตัวใหญ่ตามที่เขาต้องการ ดังนั้นถ้าหากเขาอยากจะจับปลาตัวใหญ่เขาจะต้องไว้ชีวิตปลาตัวเล็กตรงหน้า

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ลีออนก็ตัดสินใจทันที

"ไม่ต้องห่วง ฉันจะยังไม่ฆ่านายตอนนี้!"

"หืม?!"

เมื่อบากูโตะได้ยินคำพูดของลีออนมันก็ทำให้เขาอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ว่าทำไมลีออนถึงยอมปล่อยเขาไปง่ายดายขนาดนี้ และถามขึ้นมาทันทีว่า "ทำไม . . . "

"ฉันต้องการให้นายกลับไปหาหัวหน้าและฝากข้อความไปถึงเขา"

ขณะที่พูดลีออนก็เดินไปหาบากูโตะและเอามือตบลงที่ไหล่ของเขาเบา ๆ พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ถ้าหากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก องค์กรเดอะแฮนด์ของพวกนายจะไม่มีอยู่อีกต่อไป!"

"และฉันก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยทำลายขวากหนามให้กับคุนหลุน!"

"ฉันหวังว่านายจะทำตามคำพูดของฉันนะ!"

เห็นได้ชัดว่าคำพูดของลีออนมันแฝงไปด้วยการข่มขู่และจิตสังหารที่บังคับให้บากูโตะที่คุกเข่าอยู่บนพื้นได้แต่เชื่อฟังคำสั่งของเขาเท่านั้น

เนื้ออยู่บนเขียงแล้วจะไม่เชื่อฟังคำสั่งของมีดที่กำลังสับลงมาได้อย่างไร . . .

"ถ้าหากเข้าใจแล้วก็รีบออกไปจากที่นี่ซะ!"

หลังจากนั้นลีออนก็โบกมือเหมือนกับกำลังไล่แมลงวันที่น่ารำคาญให้ออกไป

บากูโตะที่ได้รับอนุญาตก็รีบลุกขึ้นมาจากพื้นและหันหลังวิ่งออกจากโกดังอย่างรวดเร็ว . . .

เขาไม่ต้องการหายใจร่วมกับชายที่โหดเหี้ยมคนนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว!

อย่างไรก็ตามบากูโตที่วิ่งหนีออกมาไม่ได้รู้เลยว่าตอนนี้ลีออนที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังของเขากำลังแสดงรอยยิ้มลึกลับขึ้นมา

. . .

หลังจากนั้นไม่นานรถตำรวจหลายคันที่มีสติ๊กเกอร์ ‘NYPD’ ติดอยู่ที่รถพร้อมกับเสียงไซเรนก็หยุดอยู่ที่หน้าประตูโกดัง

หลังจากรถจากรถพวกเขาก็หยิบปืนพกออกมาจากเอวเดินเข้าไปในโกดังอย่างช้า ๆ ส่วนลีออนนั้นตอนนี้เขากำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืด ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินหายไปในความมืดอย่างไร้ร่องรอย

ในขณะเดียวกันตำรวจที่เดินเข้าไปในด้านในและเห็นโศกนาฎกรรมด้านในพวกเขาก็รีบกดวิทยุสื่อสารบนบ่าทันทีเพื่อขอกำลังเสริมจากสถานี

หลังจากผ่านไปไม่นานโกดังแห่งนี้ก็ถูกปิดตาย

เจ้าหน้าที่นิติเวชและแพทย์นิติเวชหลายคนกำลังเดินตรวจสอบกันทั่วโกดังแห่งนี้ อย่างไรก็ตามการตรวจสอบของพวกเขาก็ไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากนัก

แถวนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่รอบ ๆ โกดัง ทำให้พวกเขาไม่สามารถตรวจสอบคนที่เข้าและออกโกดังได้ และศพทั้งหมดมันก็พูดไม่ได้ ทำให้ตอนนี้พวกเขาไม่มีพยานเลยสักคน

นอกจากรู้ว่าผู้ตายเจ็ดคนสวมชุดนินจาสีดำและถูกยิงเสียชีวิตคาทีด้วยกระสุนชนิดเดียวกัน มันก็ยังมีชิ้นส่วนศพที่กระจัดกระจายไปทั่ว และนินจาชุดแดงที่คอถูกบิดอย่างน่ากลัว

เบาะแสเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ทำให้คดีฆาตกรรมครั้งใหญ่ที่คร่าชีวิตผู้คนไปมากมายถึงเก้าศพยังเต็มไปด้วยปริศนามากมาย!

ขนาดหัวหน้ากรมตำรวจของบรู๊คลินยังไม่กล้าที่จะเข้ามาตรวจสอบคดีใหญ่นี้ด้วยตัวเอง ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะรายงานผู้บังคับบัญชาของเขาเท่านั้น

ทำให้หลังจากนั้นไม่นานข่าวนี้ก็ไปถึงหูของ จอร์จ สเตซี่ หัวหน้ากรมตำรวจของนิวยอร์ก . . .

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง

ตอนนี้ลีออนได้กลับมาที่อพาร์ตเมนต์ของตัวเองเรียบร้อยแล้วหลงัจากขับรถออกมาจากสถานที่เกิดเหตุ ลีออนผลักประตูที่พังของเขาเข้าไปด้านใน ก่อนที่ทันใดนั้นดวงตาของเขาจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อมองเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของตัวเอง

อพาร์ตเมนต์ของเขาดูเหมือนถูกรีโนเวทใหม่ทั้งหมด!

ศพ คราบเลือด กลิ่นเลือด ฯลฯ ที่เต็มอพาร์ตเมนต์ของเขาไปหมดก่อนหน้านี้ได้หายไปหมดแล้ว!

แม้แต่คราบกาแฟเล็ก ๆ บนโซฟาก็ถูกเช็คทำความสะอาดโดย ‘น้ำยาทำความสะอาด’ อย่างสะอาดหมดจด

ลีออนมองไปรอบ ๆ ด้วยรอยยิ้มและพูดชมขึ้นมาว่า "มืออาชีพจริง ๆ . . . "

ในขณะเดียวกันทันใดนั้นโคลสันก็เดินออกมาจากห้องครัวมองไปที่ลีออนและถามขึ้นมาว่า "กลับมาแล้วหรอ?"

"ครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบของลีออนโคลสันก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองร่างกายของลีออนขึ้นลงเพื่อตรวจสอบว่าหลานของตัวเองได้รับบาดเจ็บหรือไม่

ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าของลีออนจะสกปรกเล็กน้อยและเต็มไปด้วยเศษขี้เลื่อย แต่โดยรวมแล้วก็ยังโอเคอยู่

อย่างน้อยก็ไม่แขนขาดหรือขาขาดกลับมา . . .

โคลสันที่ตรวจร่างกายจนโล่งใจแล้วก็พูดขึ้นมาต่อว่า "ลุงสั่งพิซซ่ามาให้แล้ว เพราะกลัวว่าเธอจะหิวหลังจากออกไปทำธุระมา . . . "

เมื่อได้ยินคำพูดของโคลสันแววตาของลีออนก็ประหลาดใจเล็กน้อยและถามขึ้นมาว่า "พิซซ่าของโจ?!"

เมื่อเห็นสีหน้าของลีออน โคลสันก็ยิ้มเล็กน้อย "แน่นอน! พิซซ่าที่ดีที่สุดในนิวยอร์ก!"

เมื่อเดินมาที่โต๊ะอาหารลีออนก็เห็นถาดพิซซ่าที่วางอยู่บนโต๊ะ

"ว้าว! รสไส้กรอกเผ็ดเบคอนและชีสของโปรดของผม!!"

ทันทีที่ลีออนนั่งลงเก้าอี้และเตรียมตัวจะเอื้อมมือไปหยิบพิซซ่าขึ้นมากิน ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินโคลสันถามขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า "นินจาพวกนั้นทำไมถึงลอบสังหารเธอ? และเมื่อกี้เธอไปไหนมา?"

ในฐานะญาติเพียงคนเดียวของลีออนโคลสันรู้สึกว่าเขามีสิทธิ์ที่จะถามคำถามพวกนี้กับลีออนให้ชัดเจน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสิ่งเหล่านี้มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยและชีวิตของหลานชายตัวเอง ทำให้เขาไม่สามารถปล่อยปละละเลยมันได้

เมื่อเห็นความกังวลบนใบหน้าของโคลสัน ลีออนก็ใช้มือตบหน้าอกของตัวเองด้วยความมั่นใจว่าตัวเองสามารถจัดการเรื่องนี้ได้และให้สัญญาว่า "ไม่ต้องกังวลครับ ผมสามารถจัดการได้ตอนนี้ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม"

โคลสันมองไปที่หลานชายของตัวเองที่พยายามทำตัวลึกลับและเริ่มรู้สึกว่าลีออนเปลี่ยนไปมากเลย

อย่างไรก็ตามความเปลี่ยนแปลงนี้จะดีหรือไม่ต้องรอดูกันต่อไป . . .

หลังจากกินพิซซ่าเสร็จและยังเห็นว่าโคลสันยังกงวลเรื่องของเขาไม่เลิก ลีออนก็ปลีกตัวออกมาและเดินไปที่ห้องนอนของเขาและเปิดคลังอาวุธหลังตู้หยิบเครื่องตรวจจับดาวเทียมออกมา

"มาดูกันว่าฉันจะสามารถจับปลาตัวใหญ่ได้หรือไม่ . . . "

ลีออนพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มและเปิดใช้งานเครื่องตรวจจับดาวเทียวในมือของเขาทันที

การที่เขาปล่อยบากูโตะไปมันเป็นส่วนหนึ่งในแผนการของเขา!

เขาต้องการรวบหัวรวบหางผู้นำระดับสูงของเดอะแฮนด์ทั้งหมดผ่านบากูโตะและทำลายล้างพวกเขาในคราวเดียว!

ลีออนเป็นคนง่าย ๆ . . .

ใครที่ทำดีต่อเขาเขาจะตอบแทนอีกฝ่ายเป็นทวีคูณ แต่ใครที่กล้าคิดร้ายกับเขาเขาจะให้อีกฝ่ายชดใช้เป็นสิบเท่า!

การที่จู่ ๆ จะต้องมาโดนเดอะแฮนด์ส่งคนมาสังหาร ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่ามีคนที่บอกข่าวเรื่องนี้กับเขา บางทีลีออนอาจจะต้องประสบพบเจอกับประสบการณ์อันแสนมืดมนจริง ๆ เข้าซะแล้ว

ดังนั้นเพื่อกำจัดปัญหาทั้งหมดให้หมดไปเขารู้สึกว่าการฆ่าทิ้งทั้งหมดเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหา!

ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงปล่อยตัวของบากูโตะไปและติดเครื่องติดตามขนาดเล็กเอาไว้บนไหล่ของอีกฝ่าย เพื่อเหวี่ยงเบ็ดออกไปจับปลาที่ตัวใหญ่กว่านี้เหมือนกับของโนบุ

ดังนั้นลีออนจึงให้ชื่อแผนการนี้ว่า ‘ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!’

โปรดติดตามตอนต่อไป …

[1] ตราบใดขุนเขายังเขียวขจี อย่ากลัวว่าจะไม่มีฟืนเผา หมายถึง ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ย่อมต้องมีหวัง