เจ้าหน้าที่หมายเลข 149

ตอนที่ 149

ตั๊กแตกจับจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ด้านหลัง!

แกรก!

ลีออนถอดแมกกาซีนออกจากปืนโยนลงกับพื้นและหยิบแมกกาซีนอันใหม่ใส่เข้าไปเพื่อโหลดกระสุน ก่อนที่จะยกปืนเล็งไปที่กล่องไม้ที่อยู่ทางด้านซ้ายและเหนี่ยวไกอย่างต่อเนื่องอีกครั้ง!

ปัง ปัง ปัง . . .

กระสุนกับกล่องไม้จนเศษมีเศษขี้เลี่อยนับไม่ถ้วนกระเด็นออกมา แต่หลังจากผ่านไปไม่นานลีออนก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยและค่อย ๆ ลดปืนในมือลง

"กล่องไม้หนากว่าที่คิดแฮะ . . . "

พลังทำลายล้างของปืนพกธรรมดาไม่สามารถเจาะทะลุกล่องไม้ดัง ดังนั้นการยิงต่อไปมันจึงไม่มีประโยชน์เลย แถมมันยังเป็นการเปลื้องกระสุนเล่นอีกด้วย

พวกนั้นบังคับให้เขาใช้วิธีสุดท้ายเองนะ . . .

ในขณะเดียวกันสามหน่อที่ซ่อนตัวอยู่หลังกล่องไม้เมื่อเห็นว่าเสียงปืนเงียบหายไป มูราคามิและบากูโตะก็แลกเปลี่ยนความคิดกันทางสายตาเล็กน้อยและตะโกนขึ้นมาว่า "ถ้าเก่งจริงก็อย่าใช้ปืนสิวะ! ออกมาต่อสู้กันตัวต่อตัว!!"

‘หืม? พยายามยั่วโมโหฉันสินะ . . .’ ลีออนที่ไม่ได้คล้อยตามคำพูดของสามหน่อ แต่ทำตรงกันข้ามโดยพูดยั่วยุขึ้นมาแทนว่า "ถ้าพวกนายเก่งจริงก็เอาปืนออกมาไล่ยิงฉันสิ!"

มูราคามิตะโกนกลับมาแทบทันทีว่า "แกคิดว่าพวกเราโง่หรือไง?!"

"แล้วพวกนายคิดว่าฉันโง่หรือไง!!"

. . .

ตอนนี้ลีออนกำลังควบคุมความได้เปรียบอยู่ ดังนั้นคำพูดของสามคนนั้นจึงไม่มีอะไรเลย และก่อนเข้ามาลีออนก็ได้สำรวจรอบ ๆ เอาไว้หมดแล้ว

โกดังแห่งนี้มีทางเข้าและออกทางเดียวเท่านั้น ยกเว้นหน้าต่างของโกดัง และตอนนี้ลีออนกำลังยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าและออกเพียงทางเดียว ดังนั้นถ้าหากสามหน่อพวกนั้นอยากจะหลบหนีออกไปจากที่นี่พวกเขาจะต้องข้ามศพของลีออนไปก่อน!

ตอนนี้สิ่งที่ลีออนควรทำก็คือไล่ต้อนพวกเขาไปอย่างช้า ๆ เพราะพวกเขาคงไม่สามารถซ่อนตัวไปได้ตลอดหรอก!

อย่างไรก็ตามหลังจากผ่านไปไม่นานลีออนก็เพิ่งนึกเรื่องสำคัญหนึ่งขึ้นมาได้ . . . เสียงปืน!

เสียงปืนที่ดังขึ้นก่อนหน้านี้จะต้องดึงดูดความสนใจจากผู้อาศัยที่อยู่บริเวณโดยรอบอย่างแน่นอน ดังนั้นอีกไม่นานรถตำรวจคงมาถึงที่นี่อย่างรวดเร็ว . . .

การเข้ามาแทรกแซงของตำรวจจะทำให้เรื่องนี้มันยุ่งยากขึ้นไปอีก และเขาก็ไม่อยากให้ชีลด์รู้เรื่องนี้!

ด้วยเหตุนี้เองลีออนจึงรู้สึกว่าการต่อสู้ที่น่าเบื่อนี้ควรจบลงได้แล้ว!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ลีออนก็เอามือลูบคางเล็กน้อยเพื่อคิดหาวิธี ก่อนทันใดนั้นเขาจะพูดขึ้นมาเป็นภาษาจีนกลางว่า "ฉันเคยได้ยินลุ่ยกงพูดว่า เดอะแฮนด์ถูกจัดตั้งขึ้นโดยผู้เฒ่าจากคุนหลุนทั้งห้าที่มีความบกพร่อง ดังนั้นศิลปะการต่อสู้ของพวกนายน่าจะเรียนมาจากคุนหลุนใช่ไหม?"

ทันใดนั้นสามหน่อที่ซ่อนตัวอยู่หลังกล่องไม้ก็เหลือบมองหน้ากันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ

ชายคนนี้เคยไปที่คุนหลุน!

"ฉันอยู่ที่คุนหลุนสามเดือนและได้เรียนรู้อะไรมามากมาย ต้องบอกเลยว่าศิลปะการต่อสู้นั้นกว้างใหญ่มากและถูกสร้างขึ้นมาจากความยากลำบากของบรรพบุรุษ"

"เอาล่ะ! ฉันจะให้โอกาสพวกนายครั้งสุดท้าย ครั้งนี้ฉันจะไม่ใช้ปืนและต่อสู้กับพวกนายอย่างยุติธรรม"

เมื่อได้ยินคำพูดของลีออนสามหน่อที่ซ่อนตัวอยู่หลังกล่องไม้ก็เหลือบมองหน้ากันเล็กน้อย แต่ถึงอย่างอันตรายจากอาวุธปืนก็ยังไม่สามารถมองข้ามได้อยู่ดี

"พวกเราจะรู้ได้ยังไงว่าแกจะไม่ยิงพวกเราตอนที่โผล่หัวออกไป"

บากูโตะค่อนข้างระวังตัวสูงมาก

ลีออนบ่นพึมพำเล็กน้อยและเก็บปืนสอดเข้าไปที่เอวพร้อมกับยกมือเปล่าทั้งสองข้างขึ้นและพูดว่า "เห็นไหม? ฉันเก็บปืนไปแล้ว พวกนายออกมาได้แล้ว"

บากูโตะโผล่หัวออกมาเล็กน้อยมองไปยังลีออน และเมื่อเห็นวี่ลออนเก็บปืนไปแล้วพวกเขาทั้งสามคนก็หันไปยิ้มให้กันอย่างรู้ใจ และหยิบปืนพกออกมาจากเอวกันอย่างพร้อมเพียง!

ตั๊กแตนจับจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ด้านหลัง[1]

ใครคือนักล่าและใครคือเหยื่อมันยากที่จะบอกจนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย . . .

มูราคามิ บากูโตะ หันไปขยิบตาให้กับโนบุเล็กน้อย ก่อนที่โนบุจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากกล่องไม้อย่างช้า ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีเสียงปืนดังขึ้นมูราคามิและบากูโตะที่ซ่อนตัวอยู่หลังกล่องไม้ก็โล่งใจอย่างสมบูรณ์

ในเมื่อแกไม่ยิงงั้นฉันยิงเอง!!

มูราคามิและบากูโตะยืนขึ้นพร้อมกันโดยมีปืนอยู่ในมือ และเล็งไปที่ลีออนที่กำลังทำสีหน้าประหลาดใจอยู่

"ไปลงนรกซะไอ้เวร!!"

เสียงคำรามด้วยความโกรธของพวกเขาทั้งสองคนดังขึ้นพร้อมกับลั่นไกทันที!

ปัง ปัง ปัง . . .

ระหว่างความเป็นความตายทันใดนั้นปฏิกิริยาตอบสนองของลีออนก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วช่วยชีวิตของลีออนเอาไว้อย่างหวุดหวิด!

เท้าซ้ายของลีออนออกแรงส่งกระโดดไปทางขวาสุดอย่างรวดเร็วหลบไปด้านหลังกล่องไม้ที่อยู่ใกล้เคียง ก่อนที่จะหยิบปืนพกออกมาจากเอวเตรียมพร้อมยิงทุกเมื่อและเอนหลังพิงกับกล่องไม้เอาด้วยความเสียใจ

ประมาทเกินไป!

ไม่คิดเลยว่าสองคนนี้จะซ่อนปืนเอาไว้!!

ถ้าหากไม่ใช่เพราะปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วของเขาและหลบกระสุนของอีกฝ่ายได้ทันร่างของเขาคงกลายเป็นรังแตนด้วยกระสุนอดาแมนเทียม!

แต่ถึงจะหลบทันเขาก็ยังถูกกระสุนแฉลบมาโดนที่เอว

"ซีด . . . " ลีออนถกเสื้อขึ้นมองไปยังบาดแผลจากกระสุนปืนที่ท้องด้านซ้ายของเขา และถอนหายใจออกมา

มันเจ็บมาก!

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาถูกยิงด้วยปืนหลังจากได้รับทักษะผิวหนังคงกระพันมา!

แถมสิ่งที่เขาเดาเอาไว้ก่อนหน้านี้มันก็ถูกต้อง กระสุนอดาแมนเทียมสามารถคุกคามชีวิตของเขาได้ ด้วยเหตุนี้เองลีออนจึงไม่สามารถใช้ร่างกายรับกระสุนสุ่มสี่สุ่มห้าได้อีกต่อไป . . .

เขาเกือบตายจากความประมาทของตัวเองแล้ว ทำให้ตอนนี้ลีออนโกรธมาก และความโกรธนี้มันจะต้องระบายออก!

"ในเมื่อการล้อเล่นกับความใจดีของฉัน งั้นฉันจะไม่ปราณีอีกต่อไป" ลีออนพึมพำขึ้นมาเบา ๆ และหยิบแผ่นวงกลมสีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกง

ใช่แล้วนี่คืออาวุธสุดโปรดของลีออน – ‘ระเบิดบอมบอยด์’

"ฉันจะให้พวกนายได้รู้สิ่งที่เรียกว่า ศิลปะคือการระเบิด!!"

ลีออนยื่นปากกระบอกปืนออกมาจากบังเกอร์สาดกระสุนออกไปมั่ว ๆ

ปัง ปัง ปัง . . .

ทันใดนั้นสามหน่อที่ยืนอยู่ในตอนแรกก็เริ่มซ่อนตัวอยู่หลังกล่องไม้อีกครั้ง ในขณะเดียวกันลีออนก็ลุกขึ้นยืนทันทีและเหวี่ยงมือซ้ายออกไปข้างหน้าอย่างรุนแรงส่งแผ่นวงกลมสีดำลอยโค้งขึ้นไปบนอากาศ และตกลงมาตรงหน้าของสามหน่อที่กำลังซ่อนตัวอยู่อย่างแม่นยำโดยที่พวกเขาไม่สามารถหลบหนีมันได้ทันแน่นอน!

"นี่มันอะไรกัน . . . ?"

ก่อนที่มูราคามิจะได้คลายความสงสัยของตัวเอง ทันใดนั้นแผ่นวงกลมสีดำก็เริ่มกระพริบเป็นแสงสีแดงพร้อมกับส่งเสียง ‘ติ๊ด ติ๊ด’ ดังขึ้นมา

ทันใดนั้นสามหน่อที่ซ่อนตัวอยู่หลังกล่องไม้ก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคย!

บากูโตะที่เป็นคนหวาดระแวงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วรีบถอยห่างจากมูราคามิและโนบุทันที ส่วนโนบุที่เห็นบากูโตะถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็วเขาก็รีบทำตามเช่นกัน ทำให้เหลือเพียงแค่มูราคามิที่พยายามเอื้อมมือไปหยิบแผ่นวงกลมสีดำขึ้นมาตรวจสอบ แต่มันก็ได้สายเกินไปแล้ว . . .

วินาทีต่อมาหลังจากที่แผ่นวงกลมสีดำส่งเสียง ‘ติ๊ด’ สุดท้ายขึ้นมามันก็เกิดการระเบิดขึ้นทันที

ตูม!

แรงระเบิดอันมหาศาลระเบิดออกมาอย่างกะทันหันทำให้มูราคามิ ผู้เฒ่าจากคุนหลุนที่มีชีวิตอยู่มานานหลายร้อยปีระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที!

โปรดติดตามตอนต่อไป …

[1] ตั๊กแตนจับจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ด้านหลัง หมายถึง  จ้องจะทำร้ายหรือจัดการอีกฝ่าย โดยลืมไปว่าตัวองก็อาจจะถูกจ้องจัดการอยู่เหมือนกัน