เจ้าหน้าที่หมายเลข 148

ตอนที่ 148

ไงพวก! คิดถึงฉันกันไหม?!

บรู๊คลิน แหล่งรวมวัฒนธรรมที่สะท้อนให้เห็นถึงการผสมผสานของชาติอเมริกาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เนื่องจากสถานที่แห่งนี้เป็นที่รวมตัวของผู้อพยพมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งมหานครนิวยอร์ก ‘เมืองหลวงของโลก’ ดังนั้นบรู๊คลินจึงมีผู้อาศัยจากทั่วทุกมุมโลกมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ไม่ว่าจะเป็นชาวจีน ชาวแอฟริกัน อเมริกัน และชาวอิตาลี ซึ่งพวกเขาต่างก็มีอาณาเขตของตัวเองแบ่งไปตามมุมต่าง ๆ ของเมือง

แต่ถึงอย่างนั้นสถานที่แห่งนี้ก็ได้กลายเป็นพื้นที่การเกิดอาชญากรรมสูงมากและยังเป็นแหล่งที่ยาเสพติดแพร่ระบาดมากที่สุดในนิวยอร์ก . . .

ลีออนขับรถยามาฮ่า FZ-6N สีเงินของเขามาตามแผนที่ของระบบ ก่อนที่หลังจากนั้นไม่นานเขาจะมาถึงจุดหมายบนแผนที่อย่างรวดเร็ว

โกดังสินค้าที่อยู่ฝั่งสะพานบรู๊คลิน!

เมือมองไปยังยามสองคนที่กำลังยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าประตูโกดังจากระยะไกล และแสงที่ส่องลอดผ่านรอยแยกของประตูออกมา ลีออนก็มั่นใจแล้วว่าโนบุน่าจะซ่อนตัวอยู่ข้างในนั้น และกำลังรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับผู้นำระดับสูงของเดอะแฮนด์อยู่

ลีออนก้มหน้าลงไปมองนาฬิกาที่ข้อมือเล็กน้อยและพบว่าตอนนี้มันเป็นเวลาตี่หนึ่งครึ่งแล้ว หลังจากที่เอามอเตอร์ไซต์เข้าไปจอดเอาไว้ในซอยหนึ่ง ลีออนก็เดินไปยังฝั่งตรงข้ามพร้อมกับร่างของเขาที่ค่อย ๆ กลมกลืนหายไปกับความมืดและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย . . .

. . .

ขณะเดียวกันทางด้านของโนบุตอนนี้เขากำลังเอามือกุมท้องที่ได้รับบาดเจ็บของตัวเองเอาไว้และเริ่มรายงานผลของการลอบสังหารให้กับชายสองคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของเขาฟัง

". . . ฉันต้องใช้ระเบิดควันถึงจะสามารถหลบหนีออกมาได้อย่างหวุดหวิด"

หลังจากฟังรายงานของโนบุ มูราคามิที่สวมชุดสูทสี เทาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา และหันไปกระซิบกับบากูโตะที่ยืนอยู่ด้านข้างว่า "ดาบคาตานะที่ทำขึ้นมาจากเศษเสี้ยวอดาแมนเที่ยมยังไม่สามารถทำให้เขาบาดเจ็บได้เท่าที่ควร ดูเหมือนว่าเราจะต้องวางแผนกันใหม่ . . ."

บากูโตะเอามือไขว้หลังด้วยสีหน้าเคร่งครึมและก้มหน้าลงจมอยู่ในความคิดของตัวเอง การลอบสังหารในครั้งนี้หลังจากกผ่านการประชุมกับผู้นำระดับสูงของเดอะแฮนด์ คนที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลเรื่องนี้ก็คือมูราคามิ และโนบุ โดยจะมีกองทัพนินจาของมูราคามิเป็นกองกำลังหลักในการลอบสังหาร

ซึ่งก่อนหน้านี้มีเพียงแค่มาดามเกาคนเดียวเท่านั้นที่เคยติดต่อกับลีออน และรู้ว่าลีออนมีพลังพิเศษที่ทำให้ผิวหนังของตัวเองคงกระพันฟันแทงไม่เข้า ด้วยเหตุนี้เองเดอะแฮนด์จึงทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อซื้ออดาแมนเทียมมาหนึ่งชุด และแบ่งออกเป็นส่วน ๆ เพื่อสร้างดาบคาตานะขึ้นมามากมาย . . .

โดยมีเป้าหมายเพื่อทำลายการป้องกันของลีออนโดยเฉพาะ!!

พวกเขาคิดว่าด้วยความสุดยอดของอดาแมนเที่ยมมันน่าจะเพียงพอแล้วที่จะสามารถทำลายการป้องกันของลีออนและฆ่าเขาได้

แต่ใครจะคิดว่าแผนการนี้ของพวกเขามันจะล้มเหลวไม่เป็นท่า . . .

"ครั้งนี้ถือว่าเป็นบทเรียนของพวกเรา อย่างน้อยพวกเราก็ได้รู้ว่าผิวหนังคงกระพันมันจะไร้ประโยชน์ทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าอดาแมนเที่ยมที่แท้จริง!"

หลังจากพูดจบสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมทันที แต่ทันใดนั้นเอง . . .

ตูม!!

ประตูโกดังถูกกระแทกล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรงพร้อมร่างหนึ่งที่กระเด็นเข้ามาด้านใน

โนบุและคนอื่น ๆ ที่เห็นประตูโกดังล้มลงกับพื้นสีหน้าของพวกเขาก็ประหลาดใจเล็กน้อยพร้อมกับเหลือบมองไปยังร่างของยามคนหนึ่งที่กำลังนอนอยู่บนพื้น

ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาโกดังอย่างช้า ๆ ภายใต้ความมืดมิด ก่อนที่แสงไฟจะเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและสง่างามของเขาปรากฏขึ้นมาต่อสายตาของทุกคน

"ไงพวก! คิดถึงฉันกันไหม?!"

เมื่อมูราคามิ โนบุ และบากูโตะเห็นใบหน้าของคนที่ปรากฏตัวขึ้นพวกเขาก็พูดกันขึ้นมาอย่างพร้อมเพียงว่า

"แกนี่เอง!!"

การปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันของลีออนทำให้พวกเขาประหลาดใจมาก ซึ่งลีออนรีบใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาในตอนนี้มองสำรวจรอบ ๆ อย่างรวดเร็วและจดจำตำแหน่งของศัตรูทั้งหมดเอาไว้

โกดังแห่งนี้ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยนอกจากกล่องไม้สามลังที่วางกระจัดกระจายอยู่ตรงมุมหนึ่งของโกดัง บริเวณโดยรอบมีศัตรูอยู่สิบคน ซึ่งนอกเหนือจากมูราคามิ โนบุ และบากูโตะที่ยืนอยู่ตรงกางมันก็ยังมีนินจาชุดดำอีกเจ็ดคนยืนอยู่รอบ ๆ

นอกจากนี้ตอนที่ลีออนอยู่ข้างนอกเมื่อกี้ลีออนก็บังเอิญได้ยินบนสนทนาของพวกเขาทั้งสามคนชัดแจ๋วเต็มสองรูหู โดยเฉพาะอย่าง ‘กระสุนอดาแมนเทียม’ ที่ทำให้หูของลีออนผึ่งขึ้นมาทันที

ในเมื่อดาบคาตานะสามารถสร้างรอยขีดข่วนบนผิวหนังของเขาได้ ดังนั้นกระสุนอดาแมนเทียมก็น่าจะสามารถทะลุผิวหนังของเขาได้!

ด้วยวิธีนี้ตราบใดที่ฝ่ายตรงข้ามถือปืนที่มีกระสุนอดาแมนเทียมพวกเขาก็สามารถส่งลีออนไปพักผ่อนที่นรกได้เลย . . .

แน่นอนว่าจะต้องยิงโดนเขาด้วยนะ!

อย่างไรก็ตามเมื่อลีออนลองมองสำรวจไปรอบ ๆ โกดังทั้งหมดยกเว้นบอสสามคนนี้แล้ว นินจาชุดดำอีกเจ็ดคนล้วนถือดาบคาตานะอยู่ในมือ

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่มีปืน? . . . ถ้างั้นงานนี้ก็หมู ๆ . . .

ในขณะเดียวกันทางด้านของมูราคามิเมื่อเห็นท่าทางอวดดีของลีออนเขาก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็ชาและหยิบปืนพกออกมาจากเอวจ้องมองไปที่ลีออนด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม "ไม่คิดเลยว่าแกจะมาที่นี่ด้วยตัวเอง . . ."

ภาษาอังกฤษปนสำเนียงญี่ปุ่นทำให้ลีออนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาเอานิ้วแคะหูและพูดขึ้นมาว่า "ไปฝึกใช้ลิ้นให้ดีก่อนแล้วค่อยพูดดีไหม?"

มูราคามิที่โดนลีออนดูถูกสำเนียงเขาตัวเองก็โกรธจัดขึ้นมาทันที "ฆ่ามัน!"

มูราคามิออกคำสั่ง ทันใดนั้นนินจาชุดดำเจ็ดคนที่ยืนอยู่รอบย ๆ ก็วิ่งเข้าไปหาลีออนอย่างรวดเร็ว "ดูเหมือนจะยังไม่เข็ดกันสินะ!"

หลังจากพูดจบลีออนก็ตั้งท่าเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ทันที!

มือขวาของเขาจับไปที่เอวและหยิบปืนกล็อก 18 ออกมาเล็งไปที่นินจาชุดดำที่กำลังวิ่งเข้ามาและเหนี่ยวไกทันที

เมื่อเห็นปากกระบอกปืนสีดำรูม่านตาของโนบุ มูราคามิ และบากูโตะก็เบิกกว้างขึ้นและอดไม่ได้ที่จะสาปช่งในใจว่า ‘ใช้ปืน?! . . . ขี้โกงนี่หว่า!!’

หลังจากสาปแช่งในใจเสร็จพวกเขาทั้งสามคนก็รีบวิ่งไปหาที่กำบังทันทีเพราะไม่อยากโดนลูกหลงของกระสุนปืน

ส่วนนินจาชุดดำพวกนั้น . . . พวกเขาได้แต่หวังว่าพวกเขาจะโชคดี!

"ตาย . . . "

เมื่อเห็นลีออนชักปืนออกมา นินจาชุดดำพวกนี้ก็ไม่ได้หยุดฝีเท้าของตัวเอง แต่เร่งฝีเท้าขึ้นเพื่อพยายามตัดหัวของลีออนด้วยดาบคาตานะผสมอดาแมเนที่ยมให้ได้ก่อนที่ลีออนจะลงมือยิง!

อย่างไรก็ตามลีออนจะให้โอกาสพวกเขาทำแบบนั้นได้อย่างไรจริงไหม?

ปัง ปัง ปัง!

กระสุนถูกยิงออกไปสามนัดติดต่อกันทะลุหัวของนินจาชุดดำสามคนที่อยู่ด้านหน้าสุดอย่างแม่นยำ

ซึ่งตอนนี้ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าปืนไม่ว่าจะเป็นดาบคาตานะธรรมดาหรือดาบคาตานะผสมอดาแมนเทียมมันก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี!

แน่นอนว่าลีออนยังไม่หยุดแค่นี้ . . .

ลีออนหันปากกระบอกปืนหมุนเป็นวงกลมอย่างรวดเร็วและกดนิ้วเหนี่ยวไกอย่างต่อเนื่อง ทำให้ภายในโกดังเต็มไปด้วยเสียงปืนที่ดังก้องกังวาน!

ปัง ปัง ปัง . . .

ภายในไม่กี่วินาทีลีออนก็ใช้กระสุนทั้ง 17 นัดในแมกกาซีนไปทั้งหมด

ถ้ามองดูศพเจ็ดคนที่นอนอยู่บนพื้น ทุกคนก็จะรู้ทันทีว่าอาวุธเย็นมันไม่สามารถทำอะไรได้เลยเมื่อมาอยู่ต่อหน้าอาวุธร้อน . . .

นินจาชุดดำพวกนี้ถูกยิงตายก่อนที่เขาจะสามารถเข้าใกล้ลีออนได้ด้วยซ้ำ!

อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม แต่มันไม่สามารถสัมผัสมันได้ . . .

โปรดติดตามตอนต่อไป …