เจ้าหน้าที่หมายเลข 147

ตอนที่ 147

เหยื่อติดเบ็ด!

อากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายทำให้ลีออนขมวดคิ้วขึ้นมาและมองไปยังศพมากมายที่กำลังนอนกองอยู่บนพื้น การต่อสู้เมื่อกี้นี้ใช้เวลาไม่นานมากนัก โดยกินเวลาไปไม่ถึงห้านาทีเลยด้วยซ้ำ!

การต่อสู้ที่มีชีวิตและความตายเป็นเดิมพันมักจะตัดสินผลแพ้ชนะกันภายในอึดใจเดียว ไม่นายฆ่าฉัน ฉันก็ฆ่านาย!

ซึ่งคราวนี้มันก็ยังเหมือนกับครั้งก่อน ๆ ลีออนก็ยังเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย . . .

ส่วนเรื่องการฆ่าคนไปมากมายมันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจิตใจของลีออนเช่นกัน

ถึงแม้ว่าตอนที่เขาเอาดาบปาดคอของศัตรูและเห็นเลือดที่พุ่งกระจายออกมาราวกับน้ำผุ ก่อนที่ชีวิตดวงหนึ่งจะดับลงมันจะทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจและรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นในใจของลีออนนั้นเขายึดถือกฎอยู่เพียงข้อเดียว . . . ไม่ฆ่าคนบริสุทธิ์!

เขาไม่มีความสงสารให้กับคนที่ต้องการจะฆ่าเขา หรือคนที่ทำชั่วมากมาย . . .

ถ้ามองจากมุมมองของเขาอาจจะเรียกได้ว่ามันคล้ายกับความเชื่อ ‘ทำชั่วเท่ากับตาย’ โดยมีสิ่งที่เรียกศาลเตี้ยเป็นคนลงมือ

เพียงแต่ว่าลีออนไม่ได้สุดโต่งเหมือนกับศาลเตี้ย ที่จะต้องฆ่าคนชั่วและคนเลวตลอดทุกวัน

ในเมื่อพวกเขาทำผิดก็จับพวกเขาเข้าคุกก็สิ้นเรื่อง . . .

ลีออนยกมือขึ้นมาปิดจมูกพร้อมกับมองไปรอบ ๆ ก่อนที่เขาจะพึมพำขึ้นมาด้วยความโกรธว่า "เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเพิ่งทำความสะอาดที่นี่ไปเอง . . . "

หลังจากพูดจบลีออนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและกดเบอร์เอาขึ้นมาแนบหู หลังจากนั้นไม่นานสายก็เชื่อต่อ "ว่าไง?"

"ลุงฟิล ตอนนี้ลุงอยู่ที่ไหน?"

ใช่แล้ว! ตอนนี้ลีออนกำลังพ่อแม่ตามเช็ดก้นให้เขาเป็นครั้งแรก!

แต่เนื่องจากพ่อแม่ของเขาเสียไปแล้วดังนั้นหน้าที่นั้นจึงตกเป็นของโคลสันอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะตอนนี้ครอบครัวของพวกเขาเหลือกันแค่สองคนเท่านั้น . . .

"ฉันอยู่บ้าน เกิดอะไรขึ้น?" เมื่อฟังน้ำเสียงที่ดูเหนื่อยล้าของลีออน โคลสันก็นึกถึงเรื่องเลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"ลุงมาหาผมที่อพาร์ตเมนต์ได้ไหม ตอนนี้ผมกำลังมีปัญหาบางอย่าง"

"ปัญหา? มีปัญหาอะไร?!"

"มีคนต้องการฆ่าผม แต่ผม . . . "

"ฉันจะไปที่นั่นทันที!!"

ก่อนที่ลีออนจะพูดจบโคลสันที่ใจร้อนก็กดวางสายทันที!

เมื่อมองไปที่สายของโคลสันที่ตัดไปแล้วลีออนก็พึมพำขึ้นมาว่า "เอ่อ . . . แต่ผมฆ่าพวกมันไปหมดแล้ว"

หลังจากผ่านไปสิบนาที . . .

เอี๊ยด!! . . . ตึก! ตัก! ~~

เสียงล้อรถเสียดสีกับถนนดังขึ้นมาด้านหน้าอพาร์ตเมนต์ของลีออน ก่อนที่ลีออนจะได้ยินเสียงฝีเท้ารีบวิ่งขึ้นบันไดมาอย่างรวดเร็ว

โคลสันที่มาถึงหน้าห้องของลีออนเขาก็รีบผลักประตูเข้าไปทันที ซึ่งก่อนที่เขาจะได้เรียกชื่อของหลานชายตัวเองเขาก็มองเห็นฉากน่ากลัวตรงหน้าของเขาซะก่อน!

ศพของนินจาชุดดำนอนกองอยู่กับพื้นมากมาย และมีคราบเลือดอยู่ทั่วอพาร์ตเมนต์ ราวกับว่ามันเพิ่งผ่านการสังหารหมู่มามาด ๆ

ถึงแม้ว่าโคลสันเคยเห็นคลื่นลมมามากมาย แต่เมื่อเขาได้เห็นภาพตรงหน้าปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะอ้าออกโดยไม่รู้ตัวพร้อมกับสีหน้าที่ตกตะลึงมาก

ก่อนที่เขาจะแอบกลืนน้ำลายสองสามอึกราวกับว่าคอของเขามันแห้งพรากไปนานแล้ว

โคลสันหันไปมองลีออนและถามขึ้นมาว่า "เกิดอะไรขึ้น?!"

ซึ่งก่อนที่โคลสันจะมาถึงลีออนได้จัดการคราบเลือดบนร่างกาย ล้างมือที่เปื้อนเลือด และเปลี่ยนเป็นชุดสะอาดเรียบร้อยแล้ว ทำให้ลีออนที่แต่งตัวเรียบร้อยกำลังยืนอยู่ท่ามกลางศพมากมายมันช่างให้ความรู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่เข้ากันเลย

เมื่อได้ยินคำถามของโคลสัน ลีออนก็ยักไหล่พร้อมกับกางมือออก และพูดขึ้นมาอย่างหมดหนทางว่า "มันก็เป็นอย่างที่ลุงเห็น ผมกำลังมีปัญหาใหญ่ . . . "

หลังจากนั้นลีออนก็เริ่มเล่าเรื่องเกี่ยวกับพวกนินจาโดยใส่สีตีไข่เพิ่มเข้าไปและอธิบายขั้นตอนการสังหารทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

"นี่เป็นปัญหาส่วนตัวของผม ดังนั้นผมจึงไม่คิดจะแจ้งให้ชีลด์ทราบเรื่องนี้ และโทรไปขอความช่วยเหลือจากลุงแทน"

อย่างไรก็ตามโคลสันกับไม่เห็นด้วยกับความคิดของลีออน "ไร้สาระ! ในฐานะที่เป็นเจ้าหน้าที่ของชีลด์ เธอก็เป็นเจ้าหน้าที่ของชีลด์เช่นกัน"

"ดังนั้นเรื่องนี้มันจึงไม่ใช่ปัญหาส่วนตัวอีกต่อไป แต่มันคือการประกาศสงครามกับเธอและชีลด์"

หลานชายของตัวเองถูกลอบฆ่า ถึงแม้ว่าปกติโคลสันจะเป็นคนใจเย็นก็ยังอดรู้สึกโกรธขึ้นมาไม่ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งความคิดเด็ก ๆ ของหลานชายตัวเองที่มันยิ่งทำให้เขาโกรธมากขึ้นไปอีก!

โคลสันต้องการสอนให้ลีออนรู้ว่าตอนนี้เขากำลังแบล็คใหญ่หนุนหลังให้อยู่ แต่กลิ่นเลือดที่รุนแรงมันก็ทำให้คำพูดของโคลสันเปลี่ยนกลายเป็น ". . . ฉันสั่งให้ใครสักคนเข้ามาทำความสะอาดที่นี่ก่อนดีกว่า"

"กลิ่นเลือดพวกนี้ทำให้ฉันลืมหมดเลยว่าจะพูดอะไร . . . "

โคลสันเหลือบมองศพสองสามศพที่อยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ก่อนที่จะมองไปที่ลีออนและตำหนิว่า "ทำไมเธอไม่ฆ่าพวกเขาที่อื่น?"

"ผมผิดอะไรกันเนี้ย!" ลีออนเอามือกุมหน้าผากเล็กน้อยและพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ว่า "พวกเขาต้องการรุมฆ่าผม ผมมีทางเลือกซะที่ไหนล่ะ . . . "

ขณะเดียวกันโคลสันก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรไปยังแผนกโลจิสติกส์ของชีลด์เพื่อสั่งให้คนมาเก็บศพพวกนี้กับไปและทำความสะอาด ส่วนลีออนก็เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้ง

เขาต้องการดูว่าเหยื่อที่เหวี่ยงออกไปมันเป็นยังไงบ้างแล้ว . . .

ลีออนกดคลิกไปที่แผนที่สามมิติพร้อมกับดวงตาของเขาที่สว่างขึ้น ทันใดนั้นมันก็มีจุดสีแดงกระพริบพร้อมกับตัวอักษร (โนบุ) แสดงอยู่บนแผนที่ และเป้าหมายก็ได้หยุดเคลื่อนไหวแล้ว!

ถ้าหากคำนวณจากความเร็วในการเคลื่อนที่ของศัตรูที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ และเวลาที่ใช้ในการหลบหนี นอกจากนี้การลอบสังหารยังล้มเหลวทำให้เสียนินจาชุดดำไปมากมาย อีกฝ่ายจะต้องฟื้นคืนชีพพวกนินจาขึ้นมาโดยเร็วที่สุดอย่างแน่นอน

ดังนั้นลีออนจึงสรุปได้ว่าสถานที่ที่โนบุอยู่ในตอนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในสำนักงานใหญ่ของเดอะแฮนด์!

ส่วนพวกผู้นำระดับสูงของเดอะแฮนด์จะอยู่ที่นี่ด้วยหรือไม่นั้นลีออนไม่รู้เลย ซึ่งถ้าหากอยากรู้มันก็มีทางเดียวเท่านั้น . . .

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ลีออนก็เดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองและกดสวิตช์ลับข้างตู้เสื้อผ้า ทันใดนั้นตู้เสื้อผ้าก็เริ่มเคลื่อนไปทางขวาอย่างช้า ๆ!

ด้านหลังตู้เสื้อผ้ามีกำแพงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอาวุธปืนและอุปกรณ์มากมาย

ลีออนหยิบปืนกล็อก 18 สีดำออกมาจากกำแพงสอดเข้าไปในซองหนังข้างเอวพร้อมกับแมกกาซีนสองสามอัน และระเบิด ‘บอมบอยด์’ ยัดลงในกระเป๋าเสื้อของตัวเอง

จากนั้นลีออนก็มองไปยังกล่องที่มีเครื่องติดตามขนาดเล็กที่ถูกพัฒนาโดยฟิตซ์เก็บเอาไว้ด้านใน หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งลีออนก็หยิบมันออกมาจากจากกล่อง

"บางทีการเดินทางครั้งนี้มันอาจจะมีประโยชน์!"

หลังจากเลื่อนตู้กลับเข้าที่เดิมลีออนก็กลับไปที่ห้องนั่งเล่น และตรงเข้าไปพูดกับโคลสันด้วยใบหน้าจริงจังว่า "ลุงฟิล ผมขอโทษนะ แต่ผมจะต้องสถานที่แห่งหนึ่งเดี๋ยวนี้เลย!"

โคลสันนึกถึงอะไรบางอย่างและขมวดคิ้วขึ้นมา "เธอไม่จำเป็นจะต้องเผชิญหน้ากับพวกมันเพียงลำพัง . . . "

ลีออนส่ายหัวเล็กน้อยพร้อมกับตบไหล่ของโคลสันด้วยรอยยิ้ม "ลุงเชื่อใจผมเถอะ ในเมื่อทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นเพราะผม งั้นผมจะเป็นคนจับเรื่องนี้เอง!"

"แต่ว่า . . . " โคลสันพยายามจะห้ามลีออน แต่ลีออนก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาว่า "ไม่ต้องกังวล การที่พวกมันจะฆ่าผมได้มันยังเร็วไปร้อยปี!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …