เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

เจ้าหน้าที่หมายเลข 146

เจ้าหน้าที่หมายเลข 146

เจ้าหน้าที่หมายเลข 146


ตอนที่ 146

เหวี่ยงเหยื่อเพื่อจับปลาตัวใหญ่!

แต่ความคิดกับความเป็นจริงนั้นมันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!

ในฐานะที่เขาเป็นลูกศิษย์ของมูรากามิหนึ่งในผู้นำระดับสูงของเดอะแฮนด์และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้นำของกองทัพนินจา ทำให้ในกลุ่มกองกำลังของผู้นำระดับสูงทั้งหมดฝีมือของกลุ่มเขาจัดว่าอยู่ในระดับต้น ๆ โดยมีฝีมือใกล้เคียงกับกองกำลังของมาดามเกา!

อย่างไรก็ตามเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับลีออนชายผู้โหดเหี้ยมที่สามารถฆ่านินจาสิบคนได้ในพริบตาตะขอโซ่ในมือของเขาก็ถูกบีบแน่นด้วยความหวาดกลัว!

เขาได้รับคำสั่งให้มาฆ่าลีออน แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมแลกชีวิตของตัวเองเพื่อฆ่าอีกฝ่ายให้ได้ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าเดอะแฮนด์มีวิธีชุบชีวิตคนตายขึ้นมาอีกครั้งได้ก็ตาม . . .

ในขณะที่นินจาชุดแดงกำลังพยายามหาทางหลบหนีออกจากที่นี่ ทันใดนั้นลีออนก็พูดขึ้นมาว่า "ไม่คิดเลยว่าเดอะแฮนด์จะส่งคนมาฆ่าฉัน ดูเหมือนว่าเดอะแฮนด์จะใจกล้าไม่เบา . . . "

หลังจากพูดจบลีออนก็สะบัดดาบคาตานะให้ปลายดาบชี้ลงกับพื้น

"ถ้าให้ฉันเดาดาบคาตานะพวกนี้น่าจะสร้างขึ้นมาจากอดาแมนเทียมใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินลีออนพูดความลับของดาบคาตานะขึ้นมา มือที่ถือตะขอโซ่ของนินจาชุดแดงก็สั่นสะท้านอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยถ้าหากเป็นคนธรรมดาคงจะไม่สังเกตเห็นมัน แต่ลีออนไม่ใช่คนธรรมดา!

ลีออนยิ้มเล็กน้อยในใจพร้อมกับนั่งลงยอง ๆ เอาใบดาบเช็ดคราบเลือดจากเสื้อผ้าของศพนินจาชุดดำ จากนั้นดวงตาสีฟ้าครามของลีออนก็จ้องมองไปที่นินจาชุดแดง และพูดขึ้นมาทีละคำว่า "ตอนนี้ . . . ถึง ตา ของ นาย แล้ว!"

ทันทีที่เสียงจบลงลีออนก็วิ่งเข้าไปหานินจาชุดแดงด้วยดาบคาตานะที่ถืออยู่ในมือขวา

เมื่อมองไปที่ลีออนที่วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วดวงตาของนินจาชุดแดงก็ควบแน่นเข้าหากันพร้อมกับสะบัดมือขวาอย่างรุนแรงเหวี่ยงตะขอใส่ใบหน้าของลีออนเหมือนเงามืด!

เมื่อเห็นตะขอที่กำลังแหวกอากาศพุ่งตรงมาตรงหน้าของเขาอย่างรวดเร็วการเคลื่อนไหวของลีออนก็ไม่ได้หยุดชะงักพร้อมกับใช้ดาบตวัดจากล่างขึ้นบนเพื่อเบี่ยงเบนวิถีของตะขอให้ออกไปได้ข้าง

เคร้ง!!

แน่นอนว่าลีออนยังไม่ได้หยุดแค่นั้นเขาใช้ดาบคาตานะแทงเข้าไปในที่ช่องว่างระหว่างโซ่และตะขอพร้อมกับหมุนควงดาบเป็นวงกลมเพื่อไม่ให้นินจาชุดแดงสามารถดึงตะขอกลับไปได้

"อะไรกัน?!"

ในขณะที่นินจาชุดแดงพยายามจะดึงตะขอของตัวเองกลับไป ทันใดนั้นลีออนก็ออกแรงใช้มือกระตุกดาบคาตานะอย่างรุนแรง ทำให้ร่างของนินจาชุดแดงที่ไม่ทันตั้งตัวเสียหลักล้มไปข้างหน้า พร้อมกับลูกเตะของลีออนที่พุ่งเข้าใส่นินจาชุดแดงอย่างรวดเร็ว!

ตูม!

"อ๊ากก!" เสียงกรีดร้องดังออกมาจากปากของนินจาชุดแดงพร้อมกับร่างของเขาที่กระเด็นออกไปและกระแทกลงกับพื้น

แน่นอนว่าการโจมตีครั้งนี้ของลีออนไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับนินจาชุดแดงมากนัก แต่มันทำให้ความกล้าหาญของเขาที่จะต่อสู้กับลีออนหดหายไปทันที . . .

นินจาชุดแดงเอามือกุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้และยันร่างของตัวเองลุกขึ้นมานั่งพิงกับกำแพงมองไปยังลีออนที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้า ๆ ทันใดนั้นนินจาชุดแดงก็หยิบลูกบอลทรงกลมขนาดเล็กสีดำขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าและปามันลงกับพื้น

ปุ้ง!

ทันทีที่ลูกบอลสีดำถูกปาลงกับพื้นมันก็เกิดการระเบิดขึ้นทันทีพร้อมกับควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมามากมาย!

ลีออนกระโดดถอยไปด้านหลังเพื่อเว้นระยะห่างพร้อมกับยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดจมูกเอาไว้ ทันใดนั้นลีออนก็นึกถึงอาวุธยอดฮิตของนินจาขึ้นมา . . . ระเบิดควัน?!

ในขณะที่ลีออนกำลังจะไล่ตามอีกฝ่ายไปเขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหยุดชั่วคราวและปล่อยให้นินจาชุดแดงกระโดดหลบหนีออกไปทางหน้าต่างที่กำลังถูกเปิดเอาไว้อยู่ได้ในที่สุด

เมื่อควันเริ่มจางลงลีออนก็เดินไปที่หน้าต่างมองออกไปยังถนนที่อยู่ด้านล่าง

ถนนที่มีแสงไฟสีเหลืองสลัว ๆ ในตอนนี้มีแต่ความว่างเปล่า!

ภายในไม่กี่วินาทีนินจาชุดแดงก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย . . .

แต่ถึงอย่างนั้นลีออนก็ไม่ได้ดูผิดหวังที่เห็นศัตรูหลบหนีไปได้ แต่กับมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาแทน

เหตุผลที่เขาปล่อยให้นินจาชุดแดงหลบหนีไปนั้นเป็นเพราะแผนที่เขาเพิ่งคิดขึ้นมาได้ : ปล่อยปลาตัวเล็กเพื่อจับปลาตัวใหญ่!

นินจาพวกนี้เป็นนินจาจากเดอะแฮนด์อย่างไม่ต้องสงสัย ในเมื่อเดอะแฮนด์กล้ามาเยือนถึงหน้าประตูของเขามันก็แสดงว่าความแค้นที่เดอะแฮนด์มีต่อเขานั้นมันอยู่ร่วมโลกด้วยกันอีกต่อไปไม่ได้แล้ว

แน่นอนว่าลีออนก็ไม่ใช่คนที่ยอมคนเช่นกัน ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าส่งคนมาฆ่าเขาถึงที่บ้าน เขาจะไม่ล้างแค้นได้อย่างไร?!

ต้องโต้กลับ!!

บอกให้พวกเดอะแฮนด์รู้ซึ้งว่าเขาไม่ใช่ลูกพลับอ่อนที่ใครก็สามารถมาจับต้องได้!

อย่างไรก็ตามการโต้กลับนี้มันก็ยังมีปัญหาอยู่เล็กน้อย . . .

เดอะแฮนด์รู้ที่อยู่ของเขา แต่เขากับไม่รู้ที่ตั้งฐานทัพของเดอะแฮนด์เลย!

ตำแหน่งของเขาอยู่ที่สว่าง แต่ของศัตรูกับซ่อนตัวอยู่ในเงามืดอย่างไร้ร่องรอย . . .

ใครจะทนได้?!

เดอะแฮนด์ได้สร้างรากฐานที่นิวยอร์กมาหลายปีแล้ว และอิทธิพลของมันก็กว้างขวางมาก ดังนั้นการตามหาฐานใหญ่ของเดอะแฮนด์ที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองใหญ่อย่างนิวยอร์กมันจึงเหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร!

เว้นแต่ . . .

พวกสมาชิกหลักและผู้นำของเดอะแฮนด์!

นี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ลีออนปล่อยให้นินจาชุดแดงหลบหนีออกไปได้เพียงคนเดียว . . .

นินจาชุดแดงคนนี้จะเป็นกุญแจสำคัญในแผนการของเขาในอนาคต!

ลีออนปักดาบคาตานะในมือของเขาลงกับพื้นไม้และเปิดหน้าต่างของระบบขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนที่จะกดไปที่หน้าต่าง [ความสัมพันธ์] ที่ตอนนี้มันมีชื่อเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งชื่อ

"โนบุ!"

หลังจากที่ลีออนลองตรวจสอบค่าความชอบของนินจากชุดแดงหรือโนบุเขาก็พบว่ามันได้ลดลงสู่ ‘ความเกลียดชัง’ อย่างสมบูรณ์แบบ แถมมันยังเป็นไปตามข้อกำหนดพื้นฐานที่เขาจะสามารถเพิ่มอีกฝ่ายเข้าบัญชีรายชื่อศัตรูได้!

จากนั้นลีออนก็ใช้ค่าประสบการณ์ 10,000 แต้มด้วยสีหน้าเจ็บปวดเพื่อแลกเปลี่ยนตำแหน่งของอีกฝ่ายจากระบบ ทันใดนั้นหน้าต่างของระบบก็เปลี่ยนกลายเป็นแผนที่โลกสามมิติเสมือนจริงทรงกลม ก่อนที่จะลีออนจะเลื่อนซูมไปที่ชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ข้ามมหาสมุทรอันยิ่งใหญ่ มาจนถึงแผนของนิวยอร์ก!

บนแผนที่ของนิวยอร์กในตอนนี้กำลังมีจุดสีแดงกำลังกะพริบห่างออกไปจากเขาประมาณสามช่วงตึก!

เมื่อมองไปที่จุดสีแดงที่กำลังเคลื่อนที่ไปเรื่อย ๆ ลีออนก็เปิดหน้าต่างแผนที่ลงไปและเปิดไปดูหน้าต่างภารกิจที่เพิ่งส่งภารกิจใหม่มาเมื่อกี้นี้

ภารกิจนี้รางวัลของมันก็เขียนบอกเอาไว้ว่าไม่ทราบเหมือนเดิม!

ลีออนปิดหน้าต่างภารกิจเงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวและพึมพำกับตัวเองว่า "เหยื่อถูกเหวี่ยงออกไปแล้ว ต่อไปก็มารอดูกันว่าจะมีปลาตัวใหญ่มาติดเบ็ดไหม . . . "

โปรดติดตามตอนต่อไป …

จบบทที่ เจ้าหน้าที่หมายเลข 146

คัดลอกลิงก์แล้ว