เจ้าหน้าที่หมายเลข 145

ตอนที่ 145

ลอบสังหาร!

แสงดวงจันทร์ ท้องฟ้ามืดสนิท และราตรีขึ้นสูงลับขอบฟ้าเป็นเวลาที่เหมาะสมจะลงมือฆ่า!

เมื่อแสงสว่างจากไปหาและความมืดปกคลุมโลกสิ่งสกปรกและความชั่วร้ายที่ซ่อนตัวอยู่จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาบนผืนโลก ซึ่งในนิวยอร์กเมืองที่เต็มไปด้วยความคึกครื้นแห่งนี้ มันกับซ่อนสิ่งสกปรกเอาไว้มากมายเช่นกัน . . .

แต่เรื่องทั้งหมดนี้มันจะเกี่ยวอะไรกับสุดหล่อลีออนของเรา?

ลีออนไปที่บาร์ ‘ลิเลียน’ ดื่มและฟังเพลงแจ๊สตามปกติ ก่อนที่เขาจะเดินออกมาจากบาร์เดินไปตามถนนที่มีแสงไฟสลัว ๆ ชื่นชมทัศนียภาพถนนของควีนส์ยามค่ำคืน

เมื่อเทียบกับฮาร์เล็มและบรู๊คลินแล้วควีนส์ถือได้ว่าเป็นย่านที่ร่ำรวย ทำให้กฎหมายและความเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ในเกณฑ์ค่อนข้างดี

บนถนนมีผู้คนเดินอยู่ไม่มากนัก และส่วนใหญ่จะเป็นคนเดินเท้าที่รีบเดินกลับบ้านของตัวเอง

ในขณะที่ลีออนกำลังเดินไปเรื่อย ๆ ทันใดนั้นมันก็มีสายลมเย็นพัดผ่านร่างกายทำให้เขากระชับเสื้อกันหนาวบนร่างกายให้แน่นขึ้นและพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ว่า "อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว . . . "

สายลมหนาวแห่งฤดูใบไม้ร่วงทำให้ขาของลีออนก้าวเร็วขึ้น ห้านาทีต่อมาหลังจากเดินข้ามถนนผ่านสัญญาณไฟจราจรอันสุดท้ายลีออนก็กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ของเขา

แปะ!

หลังจากเปิดประตูเข้ามาในบ้านของตัวเองลีออนก็ใช้นิ้วกดสวิตช์ไฟพร้อมกับไฟในห้องนั่งเล่นทั้งหมดที่สว่างขึ้นทันที

ลีออนถอดเสื้อกันหนาวโยนลงบนโซฟาและเดินตรงไปที่ตู้เย็นที่อยู่ในครัว และเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม ทันใดนั้นเองหูของลีออนก็ขยับเล็กน้อย!

บางทีอาจจะเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบทำให้ประสาทสัมผัสของลีออนมันเฉียบคมมากยิ่งขึ้น ตอนนี้ในหูของเขากำลังได้ยินเสียงลมหายใจอย่างแผ่วเบาที่ดังก้องอยู่ในหูของเขาเป็นครั้งคราว . . .

ลีออนวางขวดน้ำเอาไว้ที่โต๊ะด้านข้าง พร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "ไม่คิดเลยว่าดึกขนาดนี้แล้วยังจะมีแขกมาหาฉันอีก . . . "

ลีออนพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่จะดึงเก้าอี้ในครัวออกมาตัวหนึ่งและนั่งลง หลังจากที่หลังพิงกับเก้าอี้ลีออนก็เอามือขึ้นมากอดอกมองไปยังห้องนอนของเขาอย่างเงียบ ๆ และพูดขึ้นมาคนเดียวราวกับคุยกับอากาศว่า "ฉันเพิ่งซื้อเตียงมาใหม่ ดังนั้นช่วยออกมาจากห้องของฉันหน่อยได้ไหม"

"เพราะฉันไม่อยากให้มันเปื้อน . . . "

หลังจากพูดจบความเงียบสงบก็มาเยื้อนอีกครั้ง บรรยากาศอันเยือกเย็นนี้ทำให้ผู้คนเริ่มหายใจไม่ออกเล็กน้อย . . .

ทันใดนั้นเองมันก็มีร่างสีแดงร่างหนึ่งเดินออกมาจากห้องนอนของลีออน . . .

นินจา!!

นินจาญี่ปุ่นสวมชุดแดงและถืออาวุธแปลก ๆ เอาไว้ในมือ!

"ลีออน โคลสัน คืนนี้จะเป็นวันตายของแก!"

ทันทีที่นินจาชุดแดงนี้พูดจบอีกฝ่ายก็โบกมือลงพร้อมกับตะโกนขึ้นมาว่า "ฆ่า!!"

ทันใดนั้นภายในห้องของลีออนทั้งหมดก็กลายเป็นสนามรบทันที!

มีร่างเงาสีดำสองสามร่างพุ่งกระแทกผ่านเข้ามาทางหน้าต่างของอพาร์ตเมนต์กลิ้งลงไปกับพื้นและยืนขึ้นอย่างมั่นคง

ไม่เพียงแค่นั้นประตูอพาร์ตเมนต์ของลีออนก็ถูก ‘กระแทก’ จากภายนอกอย่างรุนแรงจนมันพังทลายลงพร้อมกับนินจามากมายที่ปรากฏตัวขึ้น เมื่อมองไปที่นินจามากมายที่ล้อมเขาเอาไว้ลีออนก็ยังคงนั่งอย่างสงบบนเก้าอี้เฝ้ามองดูฉากตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ

ชวิ้ง . . .

ดาบคาตานะถูกนินจาดึงออกมาจากฟักทีละคนส่งแสงสะท้อนแวบวับไปทั่วห้องนั่งเล่น

ตอนนี้นินจาชุดดำมากกว่าหนึ่งโหลยกเว้นด้านหลังของลีออนได้ปิดกั้นเส้นทางหลบหนีเอาไว้ทั้งหมดแล้ว!

"ในเมื่อมากันครบแล้ว งั้นเรามาเริ่มกันเถอะ!"

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! . . .

หลังจากคำพูดของลีออนจบลงเขาก็ลุกขึ้นอย่างกะทันหันพร้อมกับยกเก้าอี้ที่เขานั่งขึ้นมาป้องกันลูกดอกหลายลูกที่ถูกยิงออกมาจากพวกนินจา ก่อนที่ลีออนจะขว้างเก้าอี้ใส่นินจาที่อยู่ใกล้เขาที่สุด!

"ฉันคืนให้!"

เก้าอี้หมุนเป็นวงกลมอย่างรวดเร็วกลางอากาศกระแทกเข้ากับใบหน้าของนินจาที่อยู่ตรงหน้าอย่างรุนแรง

ข้อดีของการมีคนจำนวนมากคือสามารถรุมจัดการศัตรูได้ แต่ถ้าหากอยู่ในพื้นที่ขนาดเล็กการมีคนจำนวนมากจะกลายเป็นข้อเสียทันที

ลีออนใช้ช่วงเวลาที่พวกนินจากำลังตกตะลึงอยู่เล็กน้อยก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าและวิ่งออกไปเหมือนกับลูกธนูอย่างรวดเร็ว!

ด้านซ้ายของลีออนคือห้องนั่งเล่น ส่วนด้านขวาคือห้องนอน ซึ่งสถานที่ที่ลีออนกำลังวิ่งไปอย่างรวดเร็วนั้นก็คือห้องนั่งเล่นที่มีนินจากำลังยืนอยู่จำนวนมาก แต่มันก็มีพื้นที่ให้เขาใช้สอยได้มากขึ้นเช่นกัน!

หลังจากหลบการโจมตีของพวกนินจากลีออนก็ก้าวไปข้างหน้าและใช้ไหล่ของเขากระแทกเข้าที่หน้าอกของนินจาคนหนึ่งจนทำให้อีกฝ่ายล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "อ๊ากกก!!!"

หลังจากนินจาคนนั้นล้มลงกับพื้นลีออนก็ใช้เท้าเกี่ยวดาบคาตานะที่กำลังหล่นลงพื้นขึ้นมาถือเอาไว้ในมือ พร้อมกับเหวี่ยงแขนไปด้านใช้ปลายดาบอันแหลมปาดคอนินจาผู้โชคร้ายอย่างรวดเร็ว!

ชัวะ!!

นินจาผู้โชคร้ายคนนั้นรีบเอามือกุมคอของตัวเองเพื่อป้องกันไม่ให้เลือดมันไหลออกมาพร้อมกับส่งเสียงอะไรบางอย่างออกมาจากลำคอที่ฟังไม่ออกและค่อย ๆ ล้มลงกับพื้น . . .

ฆ่าคนภายในดาบเดียว!

พลังต่อสู้ที่น่ากลัวขนาดนี้ทำให้นินจาชุดดำที่ยืนปิดล้อมลีออนอยู่หยุดชะงักอยู่กับที่ทันที

ถึงแม้ว่าฉากตรงหน้าลีออนจะดูเสียเปรียบอยู่บ้าง แต่ในความเป็นจริงแล้วลีออนเป็นเหมือนกับผู้ล่า ส่วนพวกนินจาเป็นเหยื่อสำหรับลีออนมากกว่า!

เมื่อมองไปที่ศัตรูที่หยุดยืนอยู่กับที่มุมปากของลีออนก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างโหดเหี้ยม

ลีออนสะบัดมือขวาที่จับดาบคาตานะลงพื้นหนึ่งครั้งเพื่อสะบัดคราบเลือดที่ติดอยู่ในใบดาบออกไป ก่อนที่จะชี้ดาบคาตานะไปที่นินจาชุดแดงที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังนินจาชุดดำจำนวนมากและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "คนแรก . . . "

หลังจากพูดจบลีออนก็บีบดาบคาตานะในมือให้กระชับและพุ่งเข้าหานินจาตรงหน้าอย่างรวดเร็ว!

ด้วยดาบคาตานะที่อยู่ในมือทำให้การรุกของลีออนรุนแรงมากยิ่งขึ้น ทำให้ตอนนี้เขาเป็นเหมือนกับเสือที่เข้าไปในฝูงแกะ ทุกครั้งที่เขาแกว่งดาบจะต้องมีเลือดที่สาดกระเซ็นออกมารอบ ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ . . .

ทำให้ใบหน้าของนินจาที่เหลือซีดลงทันที . . . พวกเขาเลือกสนามรบผิด!

ในอพาร์ตเมนต์ที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระทำให้ลีออนที่มีผิวหนังคงกระพันสามารถแสดงความได้เปรียบออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ชัวะ!!

หลังจากเชือดคอนินจาชุดดำคนสุดท้ายในห้องนั่งเล่นเสร็จลีออนก็ยืนอยู่กับที่เพื่อพักเหนื่อยเล็กน้อย ตอนนี้เขารู้สึกปวดที่หลังแขนและขาเป็นครั้งคราว เมื่อลีออนก้มหน้าลงไปมองดูเขาก็พบว่าผิวหนังคงกระพันของตัวเองได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้เมื่อกี้นี้!

แต่อาการบาดเจ็บนี้เป็นเพียงแค่รอยขีดข่วนเล็กน้อยเท่านั้น!

อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาจากบาดแผลของตัวเองแล้วดูเหมือนว่าดาบคาตานะพวกนี้จะไม่ได้ทำมาจากเหล็กธรรมดา . . .

เมื่อก้มมองลงไปที่ร่างมากมายที่นอนอยู่บนพื้นและดาบคาตานะนับไม่ถ้วน ทันใดนั้นลีออนก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่ศัตรูคนสุดท้ายที่กำลังยืนอยู่ในห้องครัวของเขา - นินจาชุดแดง

แววตาที่จ้องมองมาของลีออนทำให้นินจาชุดแดงรู้สึกหนาวสั่นในใจ

ถ้าถามว่าแววตาของลีออนเป็นแบบไหน?!

แววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอย่างรุนแรงและเย็นชา มันเหมือนกับการถูกจ้องจากขุมนรก!

นินจาชุดแดงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าดาบคาตานะที่ทำขึ้นมาจากอดาแมนเทียม (เล็กน้อย) จะไม่สามารถสร้างบาดแผลให้กับลีออนได้

เมื่อมองไปที่ศพที่นอนกองอยู่บนพื้นทั่วอพาร์ตเมนต์มันก็มีความคิดเดียวปรากฏขึ้นมาในหัวของนินจาชุดแดงในตอนนี้ "หนี!!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …