เจ้าหน้าที่หมายเลข 144

ตอนที่ 144

ยืมมีดฆ่าคน!

เมื่อเข้าสู่เดินกันยายนสายลมของฤดูใบไม้ร่วงก็เริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ยามเช้าของนิวยอร์กมาเร็วขึ้นกว่าเดิม . . .

วิลสัน ฟิสก์ บุรุษผู้ตรงต่อเวลามากรีบรับประทานอาหารเช้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะเปลี่ยนชุดเป็นชุดสูทสีขาวเตรียมพร้อมสำหรับเริ่มต้นวันใหม่!

ทันใดนั้นเองหลังจากเขาเดินอยู่ในห้องรับแขกเขาก็ได้รับสายโทรเข้ามาจากลูกน้องของเขา "มีอะไร?"

"มาดามเกาอยากคุยกับบอสเป็นการส่วนตัวครับ"

"ส่งรถไปรับเธอ"

"เอ่อ . . . ตอนนี้เธอ . . . กำลังมุ่งหน้าไปหาบอสแล้วครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดจากลูกน้องของตัวเองวิลสันที่กำลังยืนติดกระดุมเสื้ออยู่หน้ากระจกก็ค่อย ๆ ขมวดคิ้วขึ้นมา

การมาเยือนด้วยตัวเองของมาดามเกาในครั้งนี้มันผิดแปลกไปจากปกติ แสดงว่าเธอมีเรื่องสำคัญที่ต้องการจะพูดกับเขา?

ตั้งแต่เหตุการณ์ในตอนนั้นเกิดขึ้นภายในช่วงไม่กี่เดือนความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมาดามเกาก็ลดลงจนถึงจุดต่ำสุดเรียบร้อยแล้ว

ส่วนสาเหตุที่พวกเขายังไม่แตกหักกันนั้นมันก็เพราะว่า ‘กำไร’ ที่พวกเขากำลังได้ร่วมกันอยู่

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง . . .

ในอพาร์ตเมนต์เพนต์เฮาส์ที่ตกแต่งด้วยสีขาวและสีดำเป็นส่วนใหญ่ บนโต๊ะยาวขนาดใหญ่ในตอนนี้มีคนสองคนที่กำลังมองหน้ากันอยู่ คนแรกเป็นชายอ้วนร่างใหญ่ ส่วนคนที่สองเป็นหญิงชราคนหนึ่ง

วิลสันเทชาหนึ่งถ้วยที่นำมาจากภูเขาอู่อี๋ให้กับมาดามเกาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา ก่อนที่เขาจะพูดภาษาจีนที่ไม่ได้มาตราฐานขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "ลองดื่มชานี้ดู ฉันได้รับมันมาจากภูเขาอู่อี๋ และคิดว่าคุณน่าจะชอบมัน"

มาดามเกาหยิบถ้วนชาขึ้นมาวางเอาไว้ใต้จมูกและดมกลิ่นเล็กน้อยก่อนที่จะวางถ้วยลง

"ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ แต่ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อดื่มชา"

คิ้วของวิลสันขมวดขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับเอนหลังพิงเก้าอี้และถามขึ้นมาว่า "แล้วคุณมาที่นี่ทำไม?"

ภายใต้การจ้องมองที่คุกคามของวิลสัน มาดามเกาก็หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอและวางมันลงบนโต๊ะ "ถ้านายเห็นรูปนี้นายจะเข้าใจมันเอง . . . "

วิลสันที่สับสนเล็กน้อยรีบหยิบรูปขึ้นมาดู ก่อนที่ทันใดนั้นสีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นตกใจ

"นี่มัน?!"

ภายในภาพเขามองเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีผมสีน้ำตาลที่มาพร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคยทำให้วิลสันนึกถึงเหตุการณ์ที่ร้านอาหารฝรั่งเศสเมื่อไม่กี่เดือนก่อน . . .

ในขณะเดียวกันคำพูดของมาดามเกาก็ค่อย ๆ ดังขึ้นในหูของวิลสันว่า "ลีออน โคลสัน เจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองลับ ศัตรูของพวกเรา!!"

เมื่อได้ยินคำว่า ‘ศัตรู’ ออกมาจากปากของมาดามเกามันก็แสดงให้เห็นชัดแล้วว่าเธอเกลียดผู้ชายในภาพมากขนาดไหน

วิลสันเหลือบมองไปที่ใบหน้าแก่ชราของมาดามเกา และครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถามขึ้นมาว่า "คุณหาเขาพบได้ยังไง?"

"นายไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น เดอะแฮนด์ไม่ใช่องค์กรที่เรียบง่ายอย่างที่นายคิด . . . " มาดามเงียบไปครู่หนึ่งและพูดต่อว่า "คราวนี้ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อมอบโอกาสในการแก้แค้นกับนาย!"

"ไม่ว่านายจะลงมือด้วยตัวเองหรือให้คนอื่นลงมือให้ฉันไม่สน การตัดสินใจทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับนาย"

หลังจากจากทิ้งคำพูดเอาไว้มาดามเกาก็ลุกขึ้นเดินออกจากไปเพนต์เฮาส์อย่างช้า ๆ ด้วยไม้ค้ำยันของเธอ

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของมาดามเกาที่เดินจากไปเจมส์ เวสลีย์ที่สวมชุดสูทและรองเท้าหนังก็ผลักประตูเขาไปหาบอสของตัวเองด้านใน

"บอสครับ คราวนี้มาดามเกา . . . "

เจมส์เดินมาด้านข้างของวิลสันและเตรียมจะถามเรื่องของมาดามเกา แต่เมื่อเขาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายที่วางอยู่บนโต๊ะเจมส์ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานขึ้นมาว่า "นั่นมันเขานิ!"

วิลสันเคาะนิ้วบนรูปภาพที่วางอยู่บนโต๊ะ และพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า "ใช่ เขาคือชายหนุ่มที่เราเจอในตอนนั้น"

หลังจากพูดจบวิลสันก็ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้เดินมาที่หน้าต่างมองไปยังตึกสูงด้านนอกพร้อมกับกก้มหน้าครุ่นคิด . . .

จุดประสงค์ของมาดามเกาในครั้งนี้ชัดเจนมาก . . . แก้แค้น!

อันที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าวิลสันไม่เคยคิดที่จะตามหาชายที่ข่มขู่เขาในร้านอาหารวันนั้นแล้วแก้แค้น!

แต่เป็นเพราะว่าอีกฝ่ายระมัดระวังตัวมากเกินไปจนเขาไม่มีข้อมูลอะไรเลย . . .

ไม่มีทั้งชื่อ ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน รู้เพียงแค่รูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายเท่านั้น ดังนั้นการจะตามหาชายคนนี้ในนิวยอร์กที่มีคนพลุกพล่านมันก็เหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทรดี ๆ นี่เอง!

ทำให้หลังจากตามหามาหลายเดือนจนเกือบทุกซอกทุกมุม แต่อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยและไม่พบข้อมูลอะไรเลย ซึ่งเรื่องนี้ได้กลายเป็นปมในใจของวิลสันมาโดยตลอด . . .

อย่างไรก็ตามใครจะคิดว่าจู่ ๆ มาดามเกาจะมาหาเขาถึงที่ประตูและมอบภาพชายคนหนึ่งให้ และบอกว่ามอบโอกาสในการแก้แค้นให้กับเขา โดยเรื่องนี้มันจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ

ก่อนหน้านี้วิลสันเคยเห็นความน่ากลัวของชายหนุ่มคนนั้นมาแล้ว!

กระสุนนับไม่ถ้วนที่โดนร่างกายของเขาเหมือนกับชนเข้ากับแผ่นเหล็ก นักแม่นปืนที่ยิงแม่นราวกับจับวาง การไปหาเรื่องชายหนุ่มคนนี้ก็เหมือนกับการฆ่าตัวตาย!

มันคุ้มจริง ๆ หรอที่เขาจะไปแก้แค้นศัตรูที่คงกระพันแบบนี้เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง?

ถ้าหากเขาไม่สามารถฆ่าศัตรูได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว เขาจะรอดจากการโต้กลับของอีกฝ่ายได้หรอ?

เมื่อเผชิญกับคำถามเหล่านี้ภายในหัว วิลสันก็มีคำตอบอยู่ภายในใจแล้ว . . .

ในขณะเดียวกันเจมส์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พูดขัดจังหวะความคิดของวิลสันขึ้นมาว่า "บอสครับ เราจะทำยังไงกันดี?"

วิลสันหันกลับไปมองเพื่อนและลูกน้องที่เขาไว้ใจมากที่สุดและถามขึ้นมาว่า "เวสลีย์ นายก็เคยชายเห็นหนุ่มคนนั้นมาก่อน ฉันขอฟังความคิดของนายหน่อยสิ?"

เจมส์ผงะเล็กน้อยก่อนที่จะใช้มือดันแว่นตาของตัวเองและคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบขึ้นมาว่า "ผมคิดว่าตอนนี้เรามีสองทางเลือก ทางเลือกแรกรวบรวมคนของเขาทั้งหมดและจับชายหนุ่มคนนั้นโยนลงแม่น้ำฮัดสัน! ถ้าหากมันทำสำเร็จนะครับ . . . "

เห็นได้ชัดว่าประโยคหลังสุดของเจมส์เป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเขาในตอนนี้

วิลสันยืนฟังอย่างเงียบ ๆ

"ทางเลือกที่สอง . . . เรารอดูการเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบ ๆ!"

"ตั้งแต่ที่มาดามเกามาหาบอสมันก็แสดงให้เห็นชัดแล้วว่าเธอต้องการยืมมือของบอสเพื่อกำจัดชายหนุ่มคนนั้น"

"นอกจากนี้ตอนนี้พวกเรายังไม่พบวิธีที่จะทำลายความคงกระพันของเขาได้เลย . . . "

ความหมายที่เจมส์ต้องการจะสื่อก็คือ . . . เราไม่สามารถช่วยอะไรในเรื่องนี้ได้!

"นายหมายความว่าเราจะยืนดูพวกเขา โดยไม่ทำอะไรเลยหรอ?" ในแววตาของวิลสันเต็มไปด้วยความเยือกเย็นอันน่ากลัว

"ต่อให้เราไม่ทำอะไร แต่มาดามเกาจะต้องทำแน่นอนครับ ดังนั้นเรามายืนดูพวกเขาฆ่ากันเองไม่ดีกว่าหรอครับ?"

คำพูดของเจมส์ทำให้วิลสันจมลงสู่ความคิดอีกครั้ง . . .

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งวิลสันก็หยิบรูปบนโต๊ะขึ้นมาและส่งให้กับเจมสส์ "ด้านหลังรูปมีที่อยู่ของชายหนุ่มคนนั้นอยู่"

"ไปหาเขา และจำเอาไว้จะต้องทำตัวให้สุภาพที่สุด!"

"นี่มัน . . . "

วิลสันไม่สนในความประหลาดใจของเจมส์ ก่อนที่เขาจะจ้องมองไปที่โต๊ะที่มีถ้วยชาของมาดามเกาวางอยู่พร้อมกับพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ว่า "มาดามเกาพูดถูก นี่คือโอกาส . . . "

"โอกาสที่หาได้ยากมาก . . . "

โปรดติดตามตอนต่อไป …