เจ้าหน้าที่หมายเลข 142

ตอนที่ 142

สำคัญที่สุดต้อง หล่อ!

"พลังพิเศษของเขาคืออะไร?"

คำถามของโทนี่ดังก้องกังไปที่โกดังที่ว่างเปล่า เพราะโทนี่เชื่อว่าชายหน้าหนวดตรงหน้าของเขาก็เป็นหนึ่งในคนที่ฉลาดมากเช่นกัน ดังนั้นทุกคำพูดที่ฟิวรี่พูดออกมาโทนี่จะต้องผ่านการคิดวิเคราะห์หลายตลบเพื่อไม่ให้ถูกหลอกได้ง่าย ๆ

‘ยอดมนุษย์’ บางทีในสายตาของคนธรรมดาอาจจะเป็นเพียงแค่จินตนาการที่อยู่ตามนวนิยายต่าง ๆ แต่ในมุมมองของโทนี่นั้นบวกกับงานวิจัยก่อนหน้านี้ของพ่อทำให้เขารู้เกี่ยวกับเซรุ่มซูเปอร์โซลเยอร์ และได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของคนที่มีพลังพิเศษมาจากพ่อของเขามากกว่าหนึ่งครั้ง

เพียงแต่ว่าเขายังไม่เคยเห็นคนที่มีพลังพิเศษด้วยตาของตัวเองเท่านั้น . . .

ในขณะเดียวกันเมื่อฟิวรี่ต้องเผชิญหน้ากับคำถามของโทนี่ฟิวรี่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้คำตอบแก่โทนี่

"ฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่ถ้าหากนายมีโอกาส . . . นายจะลองถามเขาเองก็ได้"

คำตอบที่คลุมเครือ!

เมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำที่ลึกลับของฟิวรี่ โทนี่ก็พึมพำขึ้นมาเบา ๆ ว่า "เดี๋ยวฉันไปถามเองก็ได้"

. . .

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่งระหว่างที่ฟิวรี่และโทนี่กำลังพูดคุยเรื่องของลีออนกันอยู่ ลีออนที่อยู่ห่างออกมาหลายพันกิโลเมตรในวอชิงตัน สำนักงานใหญ่ของชีลด์ . . .

"ฮัดชิ้ว!!"

ลีออนจามขึ้นมาอย่างกะทันหันพร้อมกับพึมพำขึ้นมาว่า "ใครกำลังนินทาลับหลังฉัน!!"

"ลีออน นายพูดว่าอะไรนะ?" ซิมมอนส์ที่กำลังจะเดินเข้ามาวัดขนาดหน้าอกของลีออนถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไร บางทีอาจจะเป็นเพราะฤดูกาลเปลี่ยนไปฉันเลยรู้สึกคันจมูกเล็กน้อย" ลีออนยิ้มให้กับซิมมอนส์และพยายามเปลี่ยนเรื่อง "ฉันขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้พวกนายต้องมาเหนื่อยแบบนี้ . . . "

"ไม่เป็นไร เพราะหัวข้อการวิจัยล่าสุดของพวกเรามันเกี่ยวกับชุดต่อสู้พอดี ดังนั้นพวกเราจึงคิดจะใช้ข้อมูลของนายมาเป็นต้นแบบในการวิจัย . . ."

ขณะที่พูดซิมมอนส์ที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวก็เดินมาหาลีออนและบอกกับลีออนที่กำลังสวมเสื้อแขนยาวรัดรูปว่า "กางแขนออกฉันจะวัดหน้าอกของนาย"

"โอเค!"

หลังจากพูดจบลีออนก็กางแขนออกอย่างเชื่อฟัง และปล่อยให้ซิมมอนส์ใช้เทปวัดขนาดหน้าอกของเขา ตั้งแต่ที่เขาได้พูดคุยกับฟิทซ์และซิมมอนส์เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเกี่ยวกับชุดต่อสู้แบบพิเศษ คู่หูนักวิทยาศาสตร์ก็กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มาโดยตลอด ดังนั้นวันนี้ลีออนจึงถูกพวกเขาทั้งสองคนบังคับให้มาที่ห้องทดลองอย่างที่เห็น . . .

ท้ายที่สุดแล้วการทำชุดต่อสู้แบบพิเศษขึ้นมามันไม่ใช่แค่การเอาผ้าที่สามารถกันกระสุนได้มาทำเป็นชุดเท่านั้น แต่มันจะต้องผ่านการคำนวณและการวัดทุกระเบียบนิ้วตามเส้นรอบวงหน้าอก ความกว้างของไหล่ ความกว้างรอบเอว และข้อมูลของร่างกายอื่น ๆ เพื่อที่จะได้ชุดต่อสู้ที่เหมาะสมและสะดวกสบายที่สุดสำหรับผู้ใช้งาน

ในขณะที่ซิมมอนส์กำลังมองไปที่กล้ามเนื้อหน้าอกของลีออนที่ถึงแม้ว่าจะสวมเสื้อก็ยังไม่สามารถปกปิดมันได้ ทำให้ซิมมอนส์รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อยก่อนที่ทันใดนั้นจะมีเสียงพูดราวกับผีดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเธอว่า "เธอรู้ใช่ไหมว่าเรามีเครื่องมือที่สามารถวัดรอบอกได้อย่างง่ายดาย โดยที่เธอไม่จำเป็นจะต้องวัดด้วยตัวเองเลย"

ซิมมอนส์ตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะหันหลังกลับมามองและเห็นว่าฟิตซ์กำลังยืนมองมาที่เธออย่างเงียบ ๆ

ซิมมอนด์ยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนที่จะเก็บมันกลับไปอย่างรวดเร็ว "ฉันเลินเล่อเอง!"

"ไม่เป็นไร ถ้าเครื่องวัดเสร็จแล้วช่วยส่งข้อมูลฉันด้วย"

หลังจากพูดคุยกับฟิทซ์เล็กน้อยซิมมอนส์ก็เดินไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะมาและเริ่มทำงานของตัวเอง

เมื่อมองไปที่ซิมมอนด์ที่รู้สึกผิดเล็กน้อย และฟิตที่เห็นได้ชัดว่ากำลังอิจฉา ลีออนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะในใจ ‘ผู้ชายหน๋อผู้ชาย . . .’

หลังจากเห็นซิมมอนส์หันหลังเดินออกไปฟิตซ์ก็เดินเข้ามาหาลีออนและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอิจฉาเล็กน้อยว่า "ลีออน ร่างกายของนายมันยอดเยี่ยมมาก . . . "

ไม่ได้มีเพียงแค่ผู้หญิงเท่านั้นที่ชอบกล้ามเนื้อ แต่ผู้ชายก็กังวลเกี่ยวกับกล้ามเนื้อของตัวเองเช่นกัน

"ฟิตซ์! ถ้าหากนายต้องการมีรูปร่างแบบฉันนายก็ลองไปเข้าฟิตเนสดูสิ" ลีออนมองสำรวจร่างของฟิตซ์ขึ้นลงและพูดแนะนำฟิตซ์ขึ้นมา

"อืม . . . " ฟิตซ์เหลือบมองซิมมอนด์ที่อยู่ไม่ไกล และพูดขึ้นมาด้วยความลังเลว่า "ลืมมันไปเถอะ"

"ถ้าหากเอาเวลาไปออกกำลังกาย เวลาค้นคว้าของฉันมันจะลดลง นอกจากนี้ฉันก็ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ภาคสนามแบบนาย ที่จะต้องใช้ร่างกายเพื่อจัดการศัตรู . . . "

หลังจากพูดจบฟิตซ์ก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าลีออนมาที่นี่ทำไม "วัสดุที่ใช้ทำเสื้อผ้าฉันคิดว่าจะใช้เนื้อผ้าที่มีส่วมผสมของโพลีเมอร์รวมถึงวัสดุอื่น ๆ นำมาแปรรูปซ้อนทับกันสักสิบชั้น นายคิดว่าไง?"

เมื่อยินคำพูดของฟิตซ์ลีออนก็ยักและกางมือออก "แล้วแต่นายเลย!"

ด้วยทักษะ [ผิวหนังคงกระพัน] มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาสามารถทนต่อกระสุนหรือความเสียหายจากการระเบิดของศัตรูได้

ส่วนจุดประสงค์ที่เขามาขอความช่วยเหลือจากฟิตซ์และซิมมอนส์เพื่อสร้างชุดต่อสู้ของตัวเองนั้นมันไม่ใช่เพื่อเพิ่มความป้องกันจากอาการบาดเจ็บต่าง ๆ แต่เพื่อเพิ่มความหล่อเท่ให้ตัวเองและดูดีมากกว่านี้

ดังนั้นมันจึงไม่สำคัญสำหรับลีออนเลยว่าวัสดุที่ใช้สำหรับการชุดของเขามันจะสามารถป้องกันกระสุนได้หรือไม่ . . .

สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับก็คือต้อง หล่อ!!!

หลังจากวัดข้อมูลอะไรเสร็จเรียบร้อย ลีออนรีบออกจากห้องทดลองอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ถูกคู่หูนักวิทยาศาสต์กักตัวเอาไว้ให้ทำอย่างอื่น ๆ ต่อ

วันรุ่งขึ้นลีออนก็ได้ชุดต่อสู้ของตัวเอง . . .

ชุดสูทสีดำที่มีสไตล์คล้ายกับเครื่องแบบประจำตัวของเจ้าหน้าที่ชีลด์ เมื่อมองไปที่ลีออนที่สวมชุดต่อสู้เครื่อแบบสีดำและดูหล่อเหลามาก บนใบหน้าของฟิตซ์และซิมมอนด์ก็เต็มไปด้วยคำว่า ‘พอใจ’ แสดงอยู่

"ชุดนี้นอกจากสามารถทนกระสุนปืน 9 มม. ได้แล้วมันยังมีความสามารถในการวัดอัตราการเต้นของหัวใจ ความดันโลหิต และปริมาณสารพิษในร่างกายได้พร้อมกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอุปกรณ์ส่งสัญญาณที่ฉันซ่อนเอาไว้ตรงรอยพับของแขนเสื้อ"

"ตราบใดที่นายเปิดใช้งาน เจ้าหน้าที่ชีลด์ที่อยู่ในระยะ 100 กิโลเมตรจะได้รับตำแหน่งของนายทันที!"

หลังจากหมุนตัวไปมาในกระจกอยู่สองสามครั้งลีออนก็รู้สึกพึงพอใจกับชุดนี้ของเขามาก

"ฝีมือของพวกนายมันสุดยอดจริง ๆ! ฉันชอบมันมาก!"

"ถ้าหากนายชอบ . . . "

ก่อนที่คู่หูนักวิทยาศาสตร์จะได้พูดขึ้นมาทันใดนั้นลีออนก็ยื่นมือไปโอบกอดไหล่ของพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้และพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "คืนนี้เราไปฉลองกัน ฉันเลี้ยงเอง!"

ในขณะเดียวกัน . . .

นิวยอร์ก เฮลคิทเชน

ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดชั้นบนสุดของตึกสูงตระหง่านและงดงามกำลังมีการประชุมที่สำคัญจัดขึ้นที่นี่

เดอะแฮนด์และสมาชิกคนสำคัญต่างก็มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ มาดามเกา มูรากามิ บากูโตะ โซวานเด และผู้นำสูงสุดอเล็กซานดร้า ตอนนี้พวกเขาทุกคนกำลังนั่งรอบโต๊ะกลมสีขาวบริสุทธิ์ด้วยสีหน้าจริงจัง

ทันใดนั้นเองอเล็กซานดร้าที่นั่งอยู่ตรงกลางก็ถามขึ้นมาเสียงดังว่า "เกือบสามเดือนแล้ว พวกนายยังหาตัวเขาไม่พบอีกหรอ?"

เมื่อได้ยินคำถามของอเล็กซานดร้า  มูรากามิ บากูโตะ และโซวานเดต่างก็มองไปที่มาดามเกาที่กำลังขมวดคิ้วอยู่และตอบกันขึ้นมาอย่างพร้อมเพียงว่า "ยังครับ"

สายตาของพวกเขาทั้งสามคนจ้องมองไปที่มาดามเกาอย่างไม่วางตาและพูดขึ้นมาต่อว่า "พวกเรามีข้อมูลของเขาไม่มากนัก และรู้เพียงชื่อของเขาเท่านั้น . . . "

"ขยายขอบเขตการค้นหาไปทั่วนิวยอร์ก!"

อเล็กซานดร้าเอามือทุบโต๊ะดัง ‘ปัง’ และพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "คนที่กล้าท้าทายเรามีจุดจบเดียวเท่านั้น . . . "

"ตาย!!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …