เจ้าหน้าที่หมายเลข 140

ตอนที่ 140

ทำทุวิถีทางเพื่อความอยู่รอด!

นิวยอร์ก ควีนส์

บนถนนที่มีผับบาร์ที่มีชื่อเสียงมากมายและบรรยากาศคึกครื้นทำให้ผู้ที่เดินผ่านไปผ่านมารู้สึกเมามายโดยไม่ต้องดื่ม โดยบนถนนเส้นนี้มีบาร์แห่งหนึ่งที่ชื่อว่า ‘ลิเลียน’ ที่เงียบเหงากว่าบาร์แห่งอื่น ๆ มาก

ภายในบาร์แห่งนี้กำลังมีวงดนตรีแจ๊สเล่นอยู่บนเวทีอย่างไพเราะควบคู่ไปกับเอฟเฟกต์แสงสลัวทำให้ผู้คนตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา

ในฐานะลูกค้าประจำของที่นี่เขามักจะมาดื่มคนเดียวเสมอ ซึ่งโดยปกติแล้วเขาจะสั่งโมฮิโตหนึ่งแก้วและนั่งเงียบ ๆ ที่มุมหนึ่ง

เมื่อมองดูสีหน้าที่เย็นชาของลีออนในตอนนี้ดูเหมือนว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ . . .

[ภารกิจ : สงครามมหาประลัยคนเกราะเหล็ก]

[สถานะ : เสร็จสมบูรณ์ (80%/100%)]

[รางวัลภารกิจ : ค่าประสบการณ์ 15,000 แต้ม]

เมื่อมองดูอัตราความสำเร็จของภารกิจ 80% ที่แสดงอยู่บนหน้าต่างภารกิจ ลีออนก็สงสัยเล็กน้อยว่าถ้าหากเขาจัดการแผนการของไอแวนก่อนที่อีกฝ่ายจะเข้าโจมตีงานเอ็กซ์โปมันจะทำให้ภารกิจนี้ของเขาสำเร็จ 100% หรือไม่?

แต่ถึงอย่างนั้นนี่ก็เป็นเพียงแค่สมมุติฐานเท่านั้น!

ถ้าหากเขาบุกเข้าไปที่แฮมเมอร์ อินดัสตรีส์โดยไม่มีหลักฐานอะไรเลยเพื่อไปจับกุมตัวของไอแวน เขาจะต้องถูกพาตัวขึ้นศาลด้วยทนายความของจัสติน แฮมเมอร์อย่างแน่นอน

การลงมือคนเดียวมันมีตัวแปรมากมายที่จะต้องคิดวิเคราะห์อย่างรอบคอบ ในขณะเดียวกันมันก็ไม่ใช่เพราะว่าลีออนไม่ต้องการใช้วิธีที่ดีที่สุดในการทำภารกิจให้สำเร็จและได้รับค่าประสบการณ์มากมาย

เพราะนอกเหนือจากการทำภารกิจแล้วเขาจะต้องคิดหาวิธีทำให้มันเกิดประโยชน์ต่อตัวเขาสูงสุดด้วย!

ในฐานะที่เขาเป็นคนที่รู้ว่าเนื้อเรื่องจะดำเนินไปแบบไหน ดังนั้นเขาจะทิ้งความได้เปรียบของตัวเองไปทำไม? เพื่อไปทำในสิ่งที่ตัวเองไม่มั่นใจอย่างนั้นหรอ?

นอกจากนี้ลีออนยังคิดว่าการที่จะเขาจะต้องเสียค่าประสบการณ์ไปเล็กน้อยเพื่อแลกกับมิตรภาพอันดีจากโทนี่และเปปเปอร์ในครั้งนี้มันคุ้มค่ามาก!

ซึ่งหลังจากที่ภารกิจนี้เสร็จสิ้นมันก็ทำให้ลีออนมีค่าประสบการณ์สะสมจนเกือบจะเรียนรู้ [พลังแห่งธอร์] ได้แล้ว

หกหมื่นห้าพันแต้มประสบการณ์ ตอนนี้มันกำลังอยู่ห่างจากหนึ่งแสนไม่ไกลแล้ว . . .

"ไงลีออน!"

ในขณะที่ลีออนกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองทันใดนั้นมันก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดของเขา

เมื่อลีออนเงยหน้าขึ้นเขาก็เห็นหน้าตาของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ทำให้ลีออนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "ไงนาตาชา!"

ผมสีแดง ใบหน้าที่งดงาม และชุดเดรสสีเบจทำให้นาตาชากลายเป็นจุดสนใจของผู้ชายทุกคนในบาร์ทันที

นาตาชาดึงเก้าอี้ออกและนั่งลงตรงข้ามกับลีออน

"โทษที นายรอนานไหม?"

ลีออนส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม "ไม่ ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน . . . "

หลังจากนาตาชานั่งลงเธอก็หันไปมองรอบ ๆ เพื่อสังเกตสภาพแวดล้อมของบาร์เล็กน้อย "ที่นี่ดีใช้ได้เลย นายไปเจอมันได้ยังไงเนี้ย?"

"ฉันมักจะมาที่นี่บ่อย ๆ เวลาอยากอยู่คนเดียว"

นาตาชาเหลือบมองวงดนตรีแจ๊สที่กำลังเล่นอยู่บนเวที และถามขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "ฉันคิดว่านายชอบ EMD[1] มากกว่านะ . . . "

"ไม่ ๆ ถึงแม้ว่าเพลงจะมีหลายประเภท แต่ฉันไม่ค่อยชอบเพลงแบบนั้นสักเท่าไหร่" ลีออนส่ายนิ้วและอธิบายขึ้นมาว่า "เธอไม่คิดว่าดนตรีแจ๊สมันแสดงถึงความเงียบสงบที่ตัดขาดจากโลกภายนอกบ้างหรอ?"

นาตาชาพยักหน้าเล็กน้อยขณะมองไปที่ลีออน "น่าจะนะ . . . "

ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างลีออนและนาตาชาอาจจะกล่าวได้ว่ามันค่อนข้างละเอียดอ่อนมาก ตราบใดที่มีคนใดคนหนึ่งก้าวข้ามสิ่งที่เรียกว่า ‘เฟรนโซน’ ไปความสัมพันธ์ของพวกเขาจะก้าวข้ามไปอีกระดับทันที

อย่างไรก็ตามพวกเขาทั้งคู่กับเลือกที่จะหยุดความสัมพันธ์เอาไว้ที่ ‘เฟรนโซน’ แบบนี้

บางทีในใจของพวกเขาอาจจะไม่เต็มใจที่จะทำลายความสัมพันธ์ที่สนิทสนมแบบนี้ไป . . .

"เชียร์!!"

ค็อกเทลสีใสสองแก้วชนกันเล็กน้อย หลังจากดื่มค็อกเทลในแก้วจนหมด ลีออนก็มองนาตาชาผ่านแสงสลัว ๆ และถามขึ้นมาว่า "ภารกิจของโทนี่ สตาร์คเสร็จหรือยัง?"

นาตาชาขมวดคิ้วเล็กน้อย "นายรู้จริง ๆ ด้วยสินะ"

"แน่นอน! ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าภารกิจของเธอคืออะไร แต่ฉันก็พอเดาได้แล้วตอนที่เห็นเธอยืนอยู่กับเปปเปอร์ที่งานตอนนั้น"

"เป็นไงการเป็นผู้ช่วยส่วนตัวสนุกไหม?"

"ก็พอใช้ได้ อย่างน้อยเงินเดือนก็สูงกว่าชีลด์มาก . . . "

ลีออนไม่คิดว่านาตาชาจะพูดขึ้นแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกเห็นด้วยเล็กน้อย "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

นาตาชาผู้ที่ทรยศมาจากองค์กรอื่นไม่ได้ร่ำรวยเหมือนกับ ‘เศรษฐีรุ่นสอง’ เหมือนลีออน

ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าชีลด์ให้เงินเดือนกับเธอ นาตาชาก็คงไม่มีเงินแม้แต่จะจ่ายค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ในนิวยอร์กด้วยซ้ำ

ในฐานะเครื่องจักรสังหารของห้องแดง ทุกสิ่งทุกอย่างที่จำเป็นห้องแดงจะจัดเตรียมเอาไว้ให้เธอเสมอ ดังนั้นนาตาชาจะไปมีความคิดที่จะเก็บเงินเอาไว้ใช้เองได้อย่างไร จนกระทั่งเธอออกมาจากห้องแดงและมาที่ประเทศแห่งใหม่ และองค์กรแห่งใหม่ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเธอให้มีชีวิตอิสระมากยิ่งขึ้น . . .

เมื่อมองไปที่นาตาชาที่ดูมีพลังและกระฉับกระเฉงมากเป็นพิเศษ ลีออนก็พูดขึ้นมาว่า "นาตาชา ตอนนี้เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะต่างจากที่พบตอนแรกแบบเทียบไม่ติดเลย . . . "

"จริงหรอ?" นาตาชากระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "ฉันไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาปวดหัวกับเรื่องเงินเดือน"

ในสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างเงียบสงบ ลีออนในตอนนี้กำลังสนใจการแสดงออกของนาตาชาที่เปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละคน นาตาชาในตอนนี้ดูมีชีวิตชีวามากขึ้นและมีความสุขมากกว่าตอนที่เธอมานิวยอร์กเป็นครั้งแรกมาก

ซึ่งสิ่งนี้มันก็ยิ่งย้ำเตือนลีออนว่าการตัดสินใจพาเธอกลับมาที่นิวยอร์กในครั้งนั้นของเขามันถูกต้องที่สุดแล้ว!

ยิ่งคุณอยู่ในโลกมาร์เวลนานเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งผูกพันกับผู้คนมากคนเท่านั้น

ถึงแม้ว่าในบางครั้งเขาจะนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงเนื่องจากนอนไม่หลบและถามตัวเองเสมอว่า ‘ถ้าหากเขาสามารถกลับสู่โลกเดิมได้ เขาจะยอมกลับไปที่โลกใบนั้นโดยไม่หันหลังกลับมามองได้หรือไม่?’

ซึ่งตอนนี้คำตอบของเขามันค่อย ๆ เปลี่ยนจาก ‘ใช่’ เป็น ‘ไม่’ อย่างช้า ๆ . . .

เขารู้สึกว่าการที่เขาข้ามมายังโลกมาร์เวลแห่งนี้มันอาจจะเป็นเรื่องของโชคชะตา โชคชะตาที่ต้องการทำให้เขาเห็นถึงวิถีชีวิตที่แตกต่างออกไป!

การใช้ชีวิตในโลกนี้หรือโลกใบเดิมมีเป้าหมายสูงสุดเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ . . .

ทำทุกวิถีทางเพื่อความอยู่รอด!

โปรดติดตามตอนต่อไป …

[1] EMD หมายถึง แนวดนตรีประเภทหนึ่งที่ได้รับความนิยมในต่างประเทศมาก โดยจะใช้เครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์และเทคโนโลยีเป็นหลัก (เพลงตี๊ด)