เจ้าหน้าที่หมายเลข 126

ตอนที่ 126

ผมเป็นยอดมนุษย์!

บนท้องฟ้าเหนือรัฐเทนเนสซีตอนนี้เครื่องบินควินเจ็ทกำลังเข้าใกล้จุดหมายทางมากขึ้นเรื่อย ๆ – วอชิงตัน . . .

ซึ่งตอนนี้บนเครื่องบินมีลุงและหลานชายกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

"ฉันจะไม่ถามแล้วกันว่าเธอได้พลังพิเศษพวกนี้มายังไง ว่าแต่ . . . เธอค้นพบว่าตัวเองมีพลังพิเศษตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ด้วยความประหลาดใจหลังจากที่รู้ว่าลีออนเป็นยอดมนุษย์ ไปจนถึงความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับพลังพิเศษของลีออน โคลสันก็เริ่มปรับความเข้าใจที่เขามีต่อลีออนใหม่อย่างรวดเร็ว

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ด้วยสถานการณ์บนโลกคนที่มีพลังพิเศษย่อมสามารถมีชีวิตรอดได้ง่ายกว่าคนธรรมดา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อลีออนเป็นเจ้าหน้าที่ของชีลด์ และเผชิญหน้ากับภารกิจที่เสี่ยงอันตรายตลอดเวลา พลังพิเศษอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการกำหนดชัยชนะ ชีวิต หรือความตายของตัวเองได้เลย!

ถึงแม้ว่าพลังพิเศษของลีออนมันจะฟังดูจืดชืดไปหน่อยก็ตาม . . .

"ลุงจำอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนที่ผมอายุ 17 ปีได้ไหม?"

"แน่นอน!" โคลสันพยักหน้าเล็กน้อยและพยายามนึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนั้นด้วยสีหน้าโกรธเล็กน้อย

"หลังจากเกิดอุบัติเหตุในตอนนั้นตอนที่ผมอยู่ที่โรงพยาล และรับยาแก้ปวดมาจากหมอ ตอนที่มือของผมสัมผัสกับมือของหมอ . . . " ลีออนก้มหน้าลงเล็กน้อยราวกับว่าพยายามมองลงไปที่มือของตัวเอง "ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมพบว่าตัวเองมีพลังพิเศษ"

"บางทีพลังพิเศษของผมอาจจะมาจากอุบัติเหตุในตอนนั้น นอกเหนือจากรอยแผลเป็นที่หลังหูแล้วมันยังมอบของขวัญชิ้นใหญ่อีกชิ้นมาให้กับผมด้วย . . . "

ลีออนได้จำลองการพูดประโยคแบบนี้มาหลายร้อยครั้งแล้วในจิตใจของเขาว่าจะต้องทำสีหน้าอย่างไรมันถึงจะดูเหมือนจริงมากที่สุดและทำให้คนที่เห็นเชื่ออย่างสนิทใจ เพราะหลังจากอธิบายครั้งนี้จบลงเขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องตอบคำถามและข้อสงสัยของโคลสันอีกในอนาคต

ดังนั้นการอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจตรงกันจึงเป็นเรื่องที่ดีที่สุด!

เมื่อได้ยินว่าพลังพิเศษของลีออนตื่นขึ้นมาได้อย่างไร โคลสันก็รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อยเช่นกัน "ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผลการเรียนของเธอจะดีมากขนาดนั้น . . ."

"เพราะตอนที่เธอเรียนมัธยมเกรดของเธอไม่ได้ดีขนาดนี้ แต่หลังจากออกมาจากโรงพยาบาลเกรดของเธอก็พุ่งสูงขึ้นจนเกือบได้คะแนนเต็มจาก SAT"

"นอกจากนี้ตอนที่เธอเรียนอยู่มหาวิทยาลัยทุกรายวิชาเธอก็ได้ A ทั้งหมด ทำให้ได้ทุนการศึกษาจากมหาลัยอย่างง่ายดาย . . . "

"หลังจากเข้ากองทัพเธอก็เข้าร่วมกับหน่วยเรนเจอร์ด้วยฐานะคนที่อายุน้อยที่สุด . . . "

"ไม่คิดเลยว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะเป็นเพราะพลังพิเศษ!"

เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจของโคลสัน ลีออนก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยและพูดปกป้องตัวเองขึ้นมาว่า "อันนั้นเป็นเพราะผมตั้งใจเรียนอย่างหนักต่างหาก!!"

อย่างไรก็ตามโคลสันก็โบกมือเพื่อเป็นการบอกว่าข้อแก้ตัวของลีออนมันฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด

"มันไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไหร่ที่ฉันจะมาไล่ถามเรื่องพวกนี้กับเธอในตอนนี้ เพราะถ้าหากฉันมีพลังพิเศษแบบเธอฉันก็ใช้มันเช่นกัน มันคงไม่มีใครที่มีพลังพิเศษแล้วจะไม่ใช้หรอกจริงไหม?"

โคลสันไม่สนใจว่าลีออนจะทำทั้งหมดนี้ด้วยความช่วยเหลือจากพลังพิเศษหรือด้วยตัวของเขาเอง สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้ก็คือทำไมลีออนถึงเพิ่งมาบอกความลับเรื่องนี้กับเขาในตอนนี้ . . .

"หลังจากที่เกิดอุบัติเหตุและมีพลังพิเศษทำไมเธอไม่ฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่ะ?" โคลสันมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าของลีออนและถามด้วยสีหน้าจริงจังว่า "เธอไม่ใช่เชื่อใจฉันหรอ?"

นี่เป็นคำถามที่ตอบได้ง่ายมากเพราะมันเป็น ‘คำถามที่มักจะเห็นบ่อย ๆ’!

ลีออนส่ายหัวของตัวเองเล็กน้อย และพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ไม่แน่นอนครับ!"

หลังจากแสดงความจริงใจของตัวเองออกมา ลีออนก็อธิบายของตัวเองขึ้นมาว่า "ตอนที่ผมได้พลังพิเศษมาครั้งแรก ผมจะรู้ได้ยังไงว่าโลกใบนี้มันมีคนที่มีพลังพิเศษเหมือนกับผมอยู่หรือเปล่า . . . "

"ตอนนั้นผมคิดว่าตัวเองว่าเป็นมนุษย์ต่างดาวคนเดียวที่หลงมายังโลกใบนี้ด้วยซ้ำ ดังนั้นผมจึงไม่กล้าเปิดเผยเรื่องนี้ให้ใครรู้ หรือแม้แต่ลุงที่เป็นญาติคนเดียวของผมที่เหลืออยู่ . . . "

"ผมกลัวว่าหลังจากที่ผมบอกเรื่องนี้ไปลุงอาจจะเปลี่ยนไป และปฏิบัติกับผมไม่เหมือนเดิม . . . "

ขณะที่พูดลีออนก็อดนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาไม่ได้พร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากันและใบหน้าที่เริ่มเย็นชาเล็กน้อย . . .

เมื่อเห็นสีหน้าของหลานชายตัวเองโคลสันก็เอามือตบไหล่ลีออนเบา ๆ เพื่อเป็นการปลอบใจ "อดีตมันผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไป"

"ผมไม่ได้คิดมากแล้ว แถมตอนนั้นผมยังคิดว่าตัวเองค่อนข้างไร้สาระใช้ได้เลย"

"หลังจากที่ผมเข้าร่วมชีลด์และประสบพบเจอประสบการณ์มากมาย ผมก็ตระหนักได้ว่าความกังวลของผมในตอนนี้มันไม่ได้มีอะไรเลยสำหรับโลกในปัจจุบัน"

"ในโลกที่เต็มไปด้วยคนที่มีพลังพิเศษมากมาย ดังนั้นการมีพลังพิเศษมันจึงไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวขนาดนั้น!"

. . .

ในขณะที่พูดคุยกันเรื่อยเปื่อยเครื่องบินควินเจ็ทที่ตั้งค่าบินอัตโนมัติเอาไว้ตอนนี้ได้มาถึงวอชิงตันโดยไม่รู้ตัวเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่หลังจากนั้นควินเจ็ทจะบินผ่านสำนักงานใหญ่ของชีลด์และทำการปิดระบบล่องหนทันที ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้รับการติดต่อมาจากสำนักงานใหญ่ของชีลด์ว่า "นี่คือสำนักงานใหญ่ของชีลด์ 620!"

"ชีลด์ 620 ทราบแล้วเปลี่ยน นี่เจ้าหน้าที่ฟิล โคลสัน หมายเลข F45IXF512 ขออนุญาตลงจอด"

"สำนักงานใหญ่ทราบแล้วเปลี่ยน! อนุญาตให้ลงจอดที่ช่องหมายเลข 7"

คลืน . . .

ทันใดนั้นน้ำในทะเลสาบก็เริ่มแหวกออกจากกันเผยให้เห็นแท่นวงกลมขนาดประมาณ 30 ตารางเมตรที่ค่อย ๆ เปิดออก ลีออนที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับบังคับเครื่องบินให้บินตรงไปยังทะเลทราบทันที ก่อนที่เครื่องบินจะบินเข้าไปในลานจอดเครื่องบินของชีลด์พร้อมกับประตูแท่นวงกลมที่ปิดตัวลงหายไปในทะเลสาบอีกครั้ง

ทันทีที่พวกเขาจอดเครื่องบินเรียบร้อยและเดินลงมาจากเครื่องบินลีออนและโคลสันก็เห็นฮิลล์ที่ยืนรอต้อนรับพวกเขาอยู่เงียบ ๆ

หลังจากฮิลล์เห็นลีออนและโคลสันลงมาจากเครื่องบินเธอก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดกับลีออนว่า "ผู้อำนวยการอยากเจอคุณ!"

"ห๊ะ? ผมคนเดียวหรอ?"

"ใช่"

ลีออนและโคลสันหันไปมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่ลีออนจะยักไหล่และเดินเข้าไปในลิฟต์คนเดียว หลังจากขึ้นลิฟต์และเดินจนมาถึงหน้าห้องทำงานของผู้อำนวยการ ลีออนก็เคาะประตูอย่างคุ้นเคยและเปิดประตูเข้าไปในห้อง ในขณะที่ลีออนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างทันใดนั้นเสียงของฟิวรี่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนว่า "อย่าเพิ่งพูด ฉันจะแสดงอะไรบางอย่างให้นายดู"

หลังจากพูดจบฟิวรี่ก็ใช้นิ้วกดไปที่แป้นพิมพ์โฮโลแกรมตรงหน้า ก่อนที่จะมีหน้าจอโฮโลแกรมขนาดไหนปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของลีออนและเริ่มเล่นวิดีโอที่อัดเอาไว้

มันเป็นวิดีที่ถูกถ่ายเอาไว้ในเมืองบริดจ์ทาวน์ . . .

โดยเนื้อหาภายในวิดีโอทั้งหมดเป็นตอนที่ลีออนและนักรบทั้งสี่ของแอสการ์ดกำลังร่วมมือกันจัดการเดสทรอยเยอร์!

หลังจากดูวิดีโอเล่นจนจบฟิวรี่ก็ชี้ไปที่วิดีโอบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าพร้อมกับจ้องมองไปที่ลีออนด้วยดวงตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวของเขา และถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "ฉันไม่รู้เลยว่าทักษะการยิงธนูของเธอจะสุดยอดมากขนาดนี้"

"นายมีอะไรอยากจะอธิบายไหม?"

เมื่อมองไปที่ฟิวรี่ที่ทำสีหน้าเย็นชาตรงหน้าลีออนก็รู้ทันทีว่าเขาน่าจะสงสัยเกี่ยวกับทักษะการยิงธนูและทักษะการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดาของเขามานานแล้ว

ต้องรู้ก่อนว่าลีออนก็เป็นหนึ่งในรายชื่อเป้าหมายการฝึกที่สำคัญสำหรับแผนการอเวนเจอร์สที่จะถูกจัดตั้งขึ้นในอนาคตของชีลด์!

นอกจากนี้ภายใต้การจับตามองของฟิวรี่คนที่มีความลับมากที่สุด มันไม่มีทางเลยที่เขาจะไม่สังเกตเห็นความแข็งแกร่งของลีออนที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง . . .

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ลีออนก็คิดว่าในเมื่อเขาก็บอกเรื่องนี้ให้กับโคลสันไปแล้ว ดังนั้นการจะมีคนรู้เพิ่มอีกคนหรือสองคนมันก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่ ดังนั้นหลังจากลีออนก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เงยหน้าขึ้นทำสีหน้าจริงจังและพูดขึ้นมาว่า "อันที่จริงแล้วผมเป็นยอดมนุษย์!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …