เจ้าหน้าที่หมายเลข 125

ตอนที่ 125

เปิดใจ!

"อันที่จริงแล้วผมมีพลังพิเศษ!"

ใช่ ‘ความจริง’ ที่ลีออนต้องการบอกหมายถึงสิ่งนี้!

เนื่องจากโคลสันค้นพบตัวตนของธอร์จากเหตุการณ์ครั้งล่าสุด ลีออนจึงได้เตรียมคำพูดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

การแสดงเริ่มขึ้น!

ลีออนยิ้มขึ้นมาอย่างลึกลับ ทำให้โคลสันที่เห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยว่า "พลังพิเศษ? เธอหมายถึงผิวหนังคงกระพันเหมือนกับลุค การเรียกสายฟ้าเหมือนกับธอร์ นั่นคือพลังพิเศษ?"

ลีออนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้าและพูดว่า "ใช่ครับ แต่พลังพิเศษของผมมันค่อนข้างพิเศษมากกว่านั้น"

"พิเศษกว่า?"

"ใช่ครับ พลังพิเศษของผมคือการได้รับความทรงจำ ทักษะ หรือความลับของอีกฝ่ายแบบสุ่มโดยการสัมผัสร่างกายของคนอื่น"

หลังจากพูดจบลีออนก็ถามคำถามของโคลสันก่อนหน้านี้ขึ้นมาอีกครั้งว่า "ก่อนหน้านี้ลุงถามผมใช่ไหมว่าทำไมผมถึงรู้ว่าธอร์คนนั้นคือธอร์ที่มาจากแอสการ์ด"

"นั่นเป็นเพราะว่าผมได้รับชิ้นส่วนความทรงของธอร์เกี่ยวกับแอสการ์ดมา!" ลีออนอธิบายด้วยรอยยิ้ม "ดังนั้นผมจึงเชื่อว่าเขาคือธอร์ที่มาจากแอสการ์ดตัวจริง"

เมื่อได้ยิน ‘ความจริง’ ที่มาจากปากของลีออน แม้แต่โคลสันผู้รอบรู้ก็แทบจะไม่อยากเชื่อเรื่องที่ได้ยิน

ถ้าหากมันเป็นเรื่องของคนอื่นเขาคงไม่คิดอะไรมากขนาดนั้น แต่นี่เป็นเรื่องของลีออนที่เป็นญาติเพียงหนึ่งเดียวของเขา . . .

ลีออนมองไปที่โคลสันที่ลุกขึ้นยืนอยู่กระทันหันและเดินไปมาอยู่สองสามรอบพร้อมกับพึมพำกับตัวเองไปด้วยว่า "เธอจะต้องล้อฉันเล่นแน่"

หลังจากเดินคิดอยู่สักพักโคลสันก็นั่งลงข้างลีออนตามเดิมพร้อมกับแบมือไปตรงหน้าของลีออน "แล้วหลักฐานล่ะ? ในเมื่อเธอบอกว่ามีพลังพิเศษ หลักฐานมันอยู่ไหน?"

ลีออนคิดเอาไว้แล้วว่าโคลสันจะต้องถามเขาขึ้นมาแบบนี้อย่างแน่นอน "ลุงฟิล ลุงน่าจะสังเกตเห็นมาสักระยะหนึ่งได้แล้วนะ . . . ไม่ว่าจะเป็นทักษะการต่อสู้หรือการยิงธนูของผมมันไม่ใช่ฝีมือที่คนทั่วไปสามารถฝึกได้เลย"

"ทักษะเหล่านี้มันสามารถฝึกฝนกันได้ และเธอก็เป็นคนที่เรียนรู้ค่อนข้างเร็ว ดังนั้นมันจึงไม่สามารถนำมาพิสูจน์ได้ว่าเธอมีพลังพิเศษ" โคลสันตอบขึ้นมาด้วยคิ้วขมวดเล็กน้อย คำตอบของเขาในครั้งนี้มันมีเหตุผลรองรับอยู่

"ในเมื่อเป็นอย่างนี้ . . . "

เมื่อเห็นว่าหลักฐานนี้ของตัวเองไมส่ามารถใช้ได้ลีออนก็พึมพำในใจว่า ‘ในเมื่อลุงต้องการหลักฐานงั้นผมจะแสดงมันให้เห็นเอง!’

ลีออนก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หลังจากนั้นไม่นานพคำพูดของลีออนจะทำให้ดวงตาของโคลสันเบิกกว้างขึ้นมาทันที "ออเดรย์ นาธาน"

ซึ่งก่อนที่โคลสันจะได้สติกลับคืนมาจากความประหลาดใจลีออนก็เงยหน้าขึ้นและพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "ลุงต้องการถามผมใช่ไหมว่ารู้จักเธอได้ยังไง? ทั้ง ๆ ที่ลุงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังมาก่อน"

"ออเดรย์ นาธาน นักดนตรีสาวคนที่สองของวง พอร์ตแลนด์ ซิมโฟนี ออร์เคสตรา ตอนนี้กำลังอาศัยอยู่ที่อ๊อตเตอร์ สตีท ในพอร์ตแลนด์ . . . "

ลีออนพยักหน้าและอธิบายเสริมขึ้นมาว่า "นี่คือความทรงจำสุดท้ายที่ลุงและออเดรย์ได้พบกันที่ร้านอาหาร"

ในที่สุดโคลสันก็ได้รู้แล้วว่าสิ่งที่ลีออนเรียกว่า ‘พลังพิเศษ’ นั้นทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน . . .

ความกังวลที่แสดงอยู่บนคิ้วของโคลสันยังไม่ได้จางหายไปกับคำสารภาพของลีออน แถมยังทำให้คิ้วที่ขมวดเดิมอยู่แล้วขมวดหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิมอีก ท้ายที่สุดแล้วมันก็คงไม่มีใครเต็มใจที่จะแบ่งปันความทรงจำของตัวเองที่เก็บเอาไว้เป็นความลับให้กับคนอื่นหรอก ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นญาติเพียงคนเดียวของเขาก็ตาม . . .

เมื่อเห็นสีหน้าของโคลสัน ลีออนก็เข้าใจความกังวลของลุงตัวเองดี ทำให้เขารีบโบกมืออย่างรวดเร็วและพูดขึ้นมาว่า ลุงฟิล! ลุงไม่ต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้นหรอก พลังพิเศษของผมหนึ่งคนมันสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น!"

"หืม?"

ประโยคนี้ดึงดูดความสนใจของโคลสันให้กลับมาทันที

โคลสันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองไปที่ดวงตาสีฟ้าที่จริงจังของลีออนและถามว่า "เธอหมายความว่าพลังพิเศษของเธอไม่สามารถใช้กับลุงได้อีกในอนาคต?"

"ใช่ครับ ความลับของลุงจะเป็นของลุงเสมอและไม่มีใครสามารถแย่งมันไปจากลุงได้"

เมื่อได้ยินคำยืนยันจากลีออนครั้งแล้วครั้งเล่า โคลสันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทันใดนั้นเองโคลสันก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และถามขึ้นมาว่า "เดี๋ยวนะ . . . พลังพิเศษของเธอมันไม่ใช่แค่ได้รับความทรงจำของอีกฝ่ายเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทักษะของคนอื่นได้ด้วยใช่ไหม? ดังนั้นการที่ทักษะการยิงธนูของเธอทรงพลังมากขนาดนั้นก็เป็นเพราะว่า . . . "

"ใช่ครับ!" ลีออนพูดแทรกขึ้นมาโดยไม่ต้องรอให้โคลสันพูดจบ "นั่นเป็นทักษะที่ผมได้มาจากคุณคลินท์"

เมื่อพูดถึงพลังพิเศษโคลสันที่เป็นแฟนคลับของซูเปอร์ฮีโร่ก็รู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาทันที ทำให้ดวงตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความสดใสเมื่อมองไปที่หลานชายที่มีพลังพิเศษของตัวเองและถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "นอกจากนี้เธอยังมีทักษะอะไรบ้างที่ได้มาจากพลังพิเศษ?"

"ก็หลายอย่างเลยนะครับ ยกตัวอย่างเช่น ความรู้ทฤษฎีของนักวิทยาศาสตร์บางน ทักษะการต่อสู้ของหน่วยรบพิเศษ หรือแม้แต่ภาษารัสเซีย . . . "

"ฉันไม่ได้ถึงทักษะพวกนี้ แต่ฉันหมายถึงทักษะที่ทรงพลัง"

ลีออนทำสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยและเข้าใจความหมายที่โคลสันต้องการจะสื่อ . . . ทักษะเหนือมนุษย์!

"อ้อ! อันนั้นก็มีอยู่บ้าง . . . "

หลังจากพูดจบลีออนก็ยื่นมือขวาออกไปหยิบมีดทหารออกมาจากเอว

"มีดเล่มนี้หรอ?"

ในขณะที่โคลสันกำลังมองไปที่มีดในมือของลีออนด้วยความมึนงง ทันใดนั้นเขาก็เห็นดวงตาของลีออนควบแน่นพร้อมกับยกมือขวาที่ถือมีดแทงไปที่ท้องของตัวเองอย่างรุนแรง!

ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของโคลสันมีดในมือของลีออนก็เจาะทะลุเสื้อผ้าได้อย่างง่ายดายและเตรียมตัวจะแทงเข้ากับผิวหนังที่หน้าท้องของลีออนอย่างรวดเร็ว!

อย่างไรก็ตามฉากต่อมามันก็ทำให้ลีออนตกใจจนอ้าปากค้าง เขามองเห็นมีดที่น่ากลัวเล่มนั้นทันทีที่มันสัมผัสกับผิวหนังของลีออนมันกับไม่มีเลือดพุ่งกระจายออกมาเหมือนในจินตนาการของเขา แต่มีเสียงเหมือนเหล็กกระทบกันดังขึ้นมา

เคร้ง!

เมื่อลีออนถกเสื้อขึ้นเปิดหน้าท้องของตัวเองให้ดูและไม่พบบาดแผลอะไร โคลสันก็เข้าใจทุกอย่างทันที

ตอนที่โคลสันรับลุค เคจเข้าสู่ชีลด์ภายใต้การแนะนำของลีออน มันก็ทำให้เขารู้จักพลังพิเศษของลุค เคจเป็นอย่างดีเช่นกัน

"นี่คือของลุค . . . "

"ใช่ครับ นี่คือพลังที่ผมได้มาจากลุค . . . "

เมื่อได้รับรู้ความลับที่น่าตกใจมากมายจากหลานชายของตัวเอง แม้แต่โคลสันที่รู้ความลับของชีลด์มากมายก็ไม่สามารถยอมรับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ในคราวเดียว

ตอนนี้อารมณ์ของโคลสันผสมปนเปกันเต็มไปหมด ทำให้เขารีบโบกมือและพูดกับลีออนว่า "ปล่อยให้ฉันอยู่เงียบ ๆ คนเดียวสักพัก . . . "

"งั้นผมจะไปจองรถรอเอาไว้ก่อนและดูว่าต้องเดินทางอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงวอชิงตัน"

หลังจากพูดจบลีออนก็ตบไหล่โคลสันเบา ๆ และหันหลังเดินจากไป

ประมาณสิบนาทีต่อมา . . .

เมื่อเห็นว่าโคลสันเริ่มยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้แล้ว ลีออนก็โผล่ตัวออกมาครึ่งหนึ่งจากห้องโดยสารและถามว่า "ลุงฟิล! ลุงช่วยเล่าความสัมพันธ์ระหว่างลุงและแฟนสาวของลุงให้ผมฟังหน่อยได้ไหม? ผมไม่เคยเห็นลุงเดทกับสาวคนไหนมาก่อนเลย ดังนั้นผมจึงตกใจมากเลยตอนที่รู้เรื่องนี้ . . . "

"เอ่อ . . . ไม่พูดได้ไหม?"

"เอ๋!! ผมอุส่าบอกความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้กับลุง ลุงก็ควรบอกความลับเรื่องแฟนสาวของลุงให้ผมรู้บ้าง นั่นป้าสะใภ้ผมเลยนะ . . . "

เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของลีออนโคลสันก็รู้สึกอับจนหนทางและเขินอายเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน

หลานชายของเขา . . . ไม่ว่าเขาจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร หรือมีพลังพิเศษแบบไหน ตราบใดที่เขายังเป็นหลานชายที่น่ารักและใจดีของเขา มันก็เพียงพอแล้ว . . .

โปรดติดตามตอนต่อไป …