เจ้าหน้าที่หมายเลข 116

ตอนที่ 116

การพบกันครั้งแรกของโลกิ!

"เหตุผลที่ผมปลอมตัวและต้องอยู่กับธอร์ก็เพราะว่าตัวตนของเขามันพิเศษมากเกินไป"

"จากการตรวจสอบของเราไม่พบตัวตนของเขาอยู่ในฐานข้อมูลของโลก จู่ ๆ เขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่นิวเม็กซิโกพร้อมกับวัตถุแปลกปลอมอย่างกะทันหัน"

"ดังนั้นเราจึงต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเจออยู่ ดังนั้น . . . "

ลีออนยักไหล่กางมือเล็กน้อยและพูดขอโทษขึ้นมาว่า "ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเรื่องนี้กับคุณ แต่นี่มันก็เป็นหน้าที่ของผมเช่นกัน"

หลังจากฟังคำอธิบายของลีออน อีลิคก็ยังไม่เชื่อในคำพูดของลีออนอย่างสมบูรณ์และถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงลังเลว่า "คุณหมายความว่า . . . เขาอาจจะเป็นธอร์ตัวจริงอย่างที่เขาพูด?"

"ผมไม่รู้ ผมรู้เพียงแค่ว่าเขาสำคัญกับเรามาก!" ลีออนไม่ได้บอกตัวตนที่แท้จริงของธอร์ออกไปตรง ๆ แต่เลือกที่จะตอบขึ้นมาอย่างคลุมเครือแทน

"แต่ถึงอย่างนั้นผมก็มีบางอย่างที่อยากจะให้คุณช่วยผมหน่อย"

"พูดมาได้เลย"

"ตอนนี้เขาไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นี่ ดังนั้นผมอยากขอให้คุณช่วยพาเขากลับไปอาศัยอยู่ในเมืองเพื่อพักผ่อนก่อน และรอจนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้เมื่อผมจัดการอะไรต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ ผมจะรีบไปรับเขาทันที"

ถึงแม้ว่าอีลิคจะไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ แต่อย่างน้อยด้วยคำพูดของลีออนมันก็ทำให้เขารู้ว่าธอร์ไม่ใช่ผู้ป่วยทางจิตอย่างที่เขาสงสัย ซึ่งทำให้ความรู้สึกที่อีลิคมีต่อธอร์ดีขึ้นเล็กน้อย

ในขณะที่กำลังพูดคุยกันจู่ ๆ ลีออนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และพูดเสริมขึ้นมาว่า "ส่วนเรื่องเอกสารและข้อมูลการวิจัยของคุณ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยนำมันกลับมาคืนคุณ"

"โอเค ขอบคุณมาก!"

หลังจากบรรลุข้อตกลงกับอีลิค ลีออนก็เดินกลับไปที่ห้องรับรองพร้อมกับอีลิคและพูดกับธอร์ว่า "ธอร์! มีเพื่อนมารับคุณน่ะ"

"เพื่อน?" ธอร์เงยหน้าขึ้นมองลีออนด้วยความสงสัย

"คุณจะต้องกลับไปที่เมืองพร้อมกับอีลิคก่อน . . . "

ลีออนมอบธอร์ที่เพิ่งโดนระเบิดลูกใหญ่จากเรื่องต่าง ๆ มากมายถาโถมให้กับอีลิคเป็นผู้ดูแลชั่วคราว

"เก็บสิ่งนี้เอาไว้ให้ดี!"

ลีออนก้าวไปตรงหน้าของธอร์ และยื่นสมุดบันทึกของเจนเข้าไปในมือของธอร์พร้อมกับพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบาว่า "นี่คือสมุดบันทึกของเจน ถ้าหากคุณนำมันกลับไปให้เธอ เธอจะต้องมีความสุขมากแน่นอน"

สำหรับธอร์ลีออนในตอนนี้เหมือนกับกามเทพคิวปิดไม่มีผิด!

เมื่อได้ยินชื่อของเจนธอร์ก็ดูเหมือนจะมีปฏิกิริยาเล็กน้อย "แล้วเจ้าล่ะ?"

"ผมมีธุระบางอย่างที่จะต้องจัดการที่นี่ และจะไปหาคุณวันพรุ่งนี้ ดังนั้นพักผ่อนให้เต็มที่ . . . "

หลังจากพูดจบลีออนก็ขยิบตาให้อีลิคเล็กน้อย

อีลิคพยักหน้าและพยุงไหล่ของธอร์เดินจากไป

"เราจะไปไหนกันดี . . . "

"ดื่ม!!"

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของพวกเขาทั้งสองคนที่เดินจากไปและบทสนทนาที่ดังแว่วมาจากไกล ๆ มุมปากของลีออนก็ยกยิ้มเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้นักแสดงพร้อมแล้ว ต่อไปก็รอดูว่าเนื้อเรื่องมันจะเป็นไปตามบทและดำเนินต่อตามปกติหรือไม่ . . .

. . .

หลังจากส่งอีลิคและธอร์ออกไป ลีออนก็ก้มลงไปมองนาฬิกาบนข้อมือของตัวเอง และพบว่าตอนนี้มันเป็นเวลาบ่ายโมงตรงแล้ว เมื่อรู้ว่าวันพรุ่งนี้จะมีการต่อสู้ครั้งใหญ่รอเขาอยู่ลีออนก็เดินกลับไปที่ห้องรับรองและเตรียมนอนพักเอาแรงทันที

หลังจากกลับมาที่ห้องรับรองที่ธอร์อยู่ก่อนหน้านี้ และเตรียมตัวจะปิดประตูห้อง ทันใดนั้นมือของลีออนก็หยุดชะงักอย่างกะทันหันพร้อมกับร่างกายที่แข็งทื่อ

เขาไม่ได้อยู่ในห้องคนเดียว!

ทันใดนั้นมันก็มีน้ำเสียงเย็นชาดังมาจากทางด้านหลังของลีออนว่า "มีคนไม่มากนักที่สามารถหาข้าเจอได้เร็วขนาดนี้ ดูเหมือนว่าเพื่อนของพี่ชายข้าจะไม่ใช่ชาวมิดการ์ดที่โง่เขลาเหมือนคนอื่น ๆ . . . "

เมื่อลีออนค่อย ๆ หันกลับมาเขาก็พบกับชายผมยาวสีดำ สวมชุดสูทสีเขียวอ่อน และรองเท้าหนังยืนอยู่ในห้อง

โลกิ!!!

เมื่อเห็นบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าลีออนก็เพิ่มความระมัดระวังตัวเองจนถึงขีดสุดทันทีและตั้งท่าด้วยทักษะการต่อสู้ด้วยหมัดที่แข็งแกร่งที่สุดของคุนหลุน ‘การโจมตีสามสิบหกกระบวนท่าของคุนหลุน’ ขึ้นมาทันที "คุณเป็นใคร!"

"ข้า?" โลกิกางแขนของตัวเองราวกับผู้ปกครองโลกผู้ยิ่งใหญ่และพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขามว่า "ข้าคือ โลกิ เทพแห่งการหลอกลวง ราชาแห่งแอสการ์ด!!"

"ผมไม่สนหรอกนะว่าคุณจะเป็นใคร หรือราชาหมาแมวที่ไหน บอกมาว่าต้องการอะไร?!"

เมื่อมองไปที่ลีออนที่กล้าเผชิญหน้ากับตัวเองอย่างไมเกรงกลัว โลกิก็ยิ้มขึ้นมาอย่างชั่วร้ายพร้อมกับโบกมือเบา ๆ "ผ่อนคลาย ผ่อนคลาย . . . ข้าก็แค่อยากเห็นเพื่อนของพี่ข้าบนมิดการ์ดจะเป็นคนแบบไหน . . . "

ทันทีที่คำพูดของโลกิจบลงมือขวาของโลกิก็ขยับเล็กน้อยพร้อมกับมีดบินสองเล่มที่พุ่งออกมาจากข้อมือ!

เคร้ง! เคร้ง!

ลีออนที่เตรียมพร้อมรับมือการโจมตีอยู่ตลอดเวลาเอื้อมมือไปหยิบถอดเหล็กข้าง ๆ ขึ้นมาป้องกันมีดบินที่เล็งมาที่คอและหัวใจของเขาเอาไว้

หลังจากป้องกันมีดบินได้แล้วลีออนก็ค่อนข้างแปลกใจเล็กน้อยที่โลกิไม่โจมตีใส่เขาต่อ แต่ยืนมองมาทางเขาอย่างเงียบ ๆ

"ลีออน เจ้าเป็นชาวมิดการ์ดที่น่าสนใจ และมันคงน่าเสียดายเกินไปที่จะฆ่าเจ้าทิ้งตอนนี้ . . . "

"เอาไว้โอกาสหน้า . . . ค่อยเจอกันใหม่!"

หลังจากพูดจบโลกิก็หันหลังกลับเดินหายไปในกำแพงที่กำลังกระเพื่อมเป็นคลื่น และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เมื่อเห็นโลกิจากไปลีออนก็นั่งลงบนเตียงนุ่ม ๆ และไม่กล้าที่จะนอนอีกต่อไป

เขาไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ โลกิถึงได้ปรากฏตัวต่อหน้าเขา และทำไปเพื่ออะไร?

แค่มาพบเขาและทดสอบความแข็งแกร่งมันจะแค่นี้จริงหรอ?

มันจะต้องไม่ใช่แค่นี้อย่างแน่นอน!

ความคิดของโลกิ แม้แต่ลีออนที่รู้เนื้อเรื่องก็ยังคาดเดาไม่ออก

โชคยังดีที่ครั้งนี้โลกิยังไม่ได้ใช้ร่างจริงลงมาบนโลก มิฉะนั้นถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งของลีออนในปัจจุบันจะเหนือกว่ามนุษย์ไปแล้ว แต่มันก็ยังไม่สามารถต้านทานภาพลวงตาและเวทมนตร์ของโลกิได้อยู่ดี

เนื่องจากการโจมตีจากโลกิอย่างกะทันหันทำให้ลีออนที่นั่งอยู่บนเตียงล้มเลิกความคิดที่จะนอนและนั่งไขว่ห้าอยู่บนเตียงเพื่อฝึกพลัง ‘ชี่’ ตลอดทั้งคืนแทน

ท้ายที่สุดแล้วใครจะรู้คนว่าคนที่ชอบเหลี่ยมแบบโลกิอาจจะมาโจมตีเขาที่เผลอตอนที่นอนก็ได้ . . .

. . . . . .

แอสการ์ด

บริเวณทางเข้าสะพานสายรุ้งที่มีแสงสีรุ้งระยิบระยับ โลกิที่เพิ่งกลับมาจากโยธันไฮม์ยืนอยู่ตรงหน้าของไฮม์ดัลผู้พิทักษ์ประตูแห่งแอสการ์ด

"เจ้ามีปัญหาอะไรนายทวาร?" โลกิถามกับไฮม์ดัล

"ข้าเพ่งมองหาท่านไม่หยุดในโยธันไฮม์ แต่ก็ไม่อาจเห็นหรือได้ยินเสียงของท่านได้"

"ท่านปิดกั้นสัมผัสของข้าเอาไว้เหมือนกับพวกยักษ์น้ำแข็งที่บุกมาที่นี่"

"สัมผัสของเจ้าอาจอ่อนแรงลงหลังจากรับใช้แผ่นดินมาหลายปี"

. . .

หลังจากประโยชน์จากสถานะของราชาแห่งแอสการ์ดและบังคับให้ไฮม์ดัลปิดกั้นสะพานสายรุ้ง ก่อนที่โลกิจะเดินกลับไปที่ ‘พระราชวังทองคำ’ ซึ่งเป็นสถานที่ที่บัลลังก์ของโอดินตั้งอยู่

โลกิหยิบหอกกุงเนียร์ของโอดินขึ้นมาและก้าวเดินขึ้นไปบนบันไดสีทองก้าวสู่บัลลังก์กษัตริย์แห่งแอสการ์ด

เมื่อมาถึงหน้าบัลลังก์ใบหน้าของโลกิก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดถึงเล็กน้อย

"ตอนนี้ไม่มีใครสามารถแย่งบัลลังก์ที่ควรเป็นของข้าไปได้อีกต่อไป! ไม่มีวัน!!" หลังจากส่งเสียมด้วยความปิติยินดีอยู่ภายในใจ โลกิก็หันหลังกลับและเดินขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์

การนั่งลงบนบัลลังก์และกลายเป็นราชาแห่งแอสการ์ดเพลิดเพลินไปกับการเคารพบูชาของผู้คนเป็นความปราถนาอันยาวนานของเขามาตั้งนานแล้ว

ตอนนี้ความฝันในวัยเด็กจนถึงตอนนี้มันใกล้จะเป็นความจริงแล้ว!

แต่ถึงอย่างนั้นโลกิก็ยังไม่ลืมว่ายังมีผู้ชายอีกคนหนึ่งที่สามารถคุกคามบัลลังก์ของเขาได้อยู่

"ผู้พิทักษ์!"

ด้วยเสียงคำรามของโลกิผู้พิทักษ์ของแอสการ์ดที่อยู่ไม่ไกลก็รีบมาคุกเข่าลงตรงหน้าของโลกิทันที "ฝ่าบาท! มีอะไรให้ข้ารับใช้"

"บอกให้อโมร่ามาพบข้า!"

"พ่ะย่ะค่ะ!"

เมื่อมองไปที่ผู้พิทักษ์ที่เดินจากไป มุมปากของโลกิก็กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ . . .

โปรดติดตามตอนต่อไป …