เจ้าหน้าที่หมายเลข 115

ตอนที่ 115

ความเจ็บทรมาณ!

ภายใต้เสียงของฝนที่ตกและเสียงฟ้าร้องก็ยังไม่สามารถปกปิดเสียงกรีดร้องด้วยความโศกเศร้าของธอร์ได้

ตึง!

หลังจากตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้าจนร่างกายเริ่มไร้เรียวแรงเข่าของธอร์ก็ค่อย ๆ คุกเข่าลงกับพื้นเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน

ลีออนมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ตอนแรกเขาคิดว่าด้วยการแทรกแซงของเขาธอร์ไม่น่าจะเป็นเหมือนกับในเนื้อเรื่องเดิม ดังนั้นการที่ธอร์ถือค้อนไม่ได้ธอร์คงแค่ตะโกนด้วยความโกรธและผิดหวังในตัวเองเท่านั้น แต่ใครจะคิดว่าหลังจากผ่านไปไม่นานธอร์จะคุกเข่าลงกับพื้นแบบนี้ . . .

ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินความอดทนในจิตใจของธอร์สูงเกินไป!

เมื่อเห็นเสียงตะโกนเงียบหายไปพร้อมกับธอร์ที่คุกเข่าลงกับพื้นโคลสันก็อดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้

"เกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อเผชิญกับคำถามของโคลสันลีออนก็ได้แต่สาปแช่งธอร์อยู่ในใจที่ไม่เล่นตามบทที่เตี๊ยมกันเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นสีหน้าของลีออนก็ยังคงสงบ และอธิบายขึ้นมาว่า "ดูเหมือนว่าเขาจะเสียใจมากที่ไม่สามารถยกค้อนอันนั้นขึ้นมาได้"

"ผมจะลงไปดูเขาหน่อย"

ลีออนกลัวว่าการพูดมากเกินไปจะทำให้โคลสันสงสัยเขามากกว่าเดิม ดังนั้นเขาจึงรีบตัดจบบทสนทนาอย่างรวดเร็วพร้อมกับกระโดดข้ามบันไดลงไปข้างล่างเดินไปหาธอร์ที่ทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลสันและสายฝน ลีออนพยายามดึงไหล่ของธอร์ให้ลุกขึ้นพร้อมกับตะโกนใส่หูของเขาว่า "ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!!"

เสียงตะโกนของลีออนดังข้างหูของธอร์ แต่ถึงอย่างนั้นสติของธอร์ก็ยังไม่กลับมาอยู่ดี

เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลือกอื่นลีออนก็ทำได้เพียงใช้มือดึงแขนของธอร์ให้ลุกขึ้นออกมาจากโคลนอย่างรุนแรง และพยุงร่างของเขาเดินไปยังห้องรับรองพร้อมกับวางเขาลงบนที่นั่ง "คุณนั่งอยู่ที่นี่ก่อน ผมจะไปเอาผ้าเช็ดตัวและน้ำร้อนมาให้"

หลังจากเดินแยกออกมาจากธอร์ได้ไม่กี่ก้าวลีออนก็ถูกโคลสันหยุดเอาไว้ ซึ่งคำพูดแรกของโคลสันมันทำให้หัวใจของลีออนเต้นรั่วทันที "ดูเหมือนว่าเธอจะมีบางอย่างปิดบังฉันอยู่นะ!"

"ฉันไปตรวจสอบมาแล้ว ดร.ธอร์ คนนี้ไม่มีข้อมูลอยู่ในระบบของชีลด์ และดูเหมือนว่าตัวตนของเขาจะไม่ธรรมดา เธอต้องการบอกฉันไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของโคลสันลีออนก็ตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่งและไม่รู้จะตอบขึ้นมาอย่างไรดี

ตอนแรกเขาคิดว่าแผนการปลอมตัวของเขาน่าจะอยู่รอดตลอดรอดฝั่ง หรือไม่ก็อีกนานกว่าโคลสันจะรู้ความจริง แต่ใครจะคิดว่าธอร์จะผิดแผนจนทำให้แผนการที่วางเอาไว้อย่างดีพังไม่เป็นท่า

เรื่องนี้มันเป็นความผิดของธอร์ทั้งสิ้น!!

"ลีออน! ลุงกำลังถามเธออยู่นะ!"

โคลสันพูดขัดจังหวะความคิดของลีออนและปลุกให้ลีออนตื่นขึ้นมาจากภวังค์ทันที

เมื่อมองไปที่โคลสันที่กำลังยืนกอดอกมองมาที่เขา ลีออนก็รู้สึกปวดหัวพร้อมกับสมองของเขาที่กำลังคิดหาวิธีอย่างบ้าคลั่ง หาคำอธิบายที่มันสมเหตุสมผล!

บางครั้งคำโกหกที่ถูกสร้างขึ้นมันก็ต้องการคำโกหกนับไม่ถ้วนเพื่อปกปิดมัน

"อืม . . . "

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งลีออนก็ตัดสินใจพูดกับโคลสันขึ้นมาว่า "ลุงฟิล ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ผมยังไม่สามารถบอกลุงได้ทั้งหมดในตอนนี้"

"แต่ได้โปรดเชื่อผมเถอะ เขาจะไม่ขัดขวางภารกิจของเราอย่างแน่นอน!"

"ผมให้สัญญา!"

การให้สัญญาจากลีออนในครั้งนี้มันไม่น่าเชื่อถือเลยแม้แต่น้อยสำหรับคนอื่น แต่ถึงอย่างนั้นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของลีออนในตอนนี้ก็คือญาติเพียงคนเดียวของเขา ดังนั้นโคลสันจึงค่อนข้างเชื่อในคำสัญญาของลีออน

ถึงแม้ว่าเขาจะสงสัยและสับสนเกี่ยวกับพฤติกรรมแปลก ๆ ของหลายชายตัวเอง แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้ทำอะไรที่เป็นอันตราย

โคลสันก้าวไปยืนอยู่ตรงหน้าของลีออนและตบที่ไหล่ของลีออนเบา ๆ "ในเมื่อเธอพูดขึ้นมาแบบนี้ฉันก็จะไม่ถามอีกต่อไป แต่ไม่ว่าเธอจะทำอะไรจะต้องนึกถึงความปลอดภัยของตัวเองมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ ฉันเป็นห่วงเธอมากรู้ไหม . . . "

"เธอเป็นหลานเพียงคนเดียวของฉันที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ . . . "

เมื่อได้ยินคำพูดที่ฟังดูโดดเดี่ยวและเศร้าของโคลสัน ลีออนก็รู้สึกซาบซึ้งอยู่ภายในใจเช่นกัน และอดไม่ได้ที่จะอ้าแขนกอดลุงของเขา "ขอบคุณนะครับลุงฟิล"

. . .

หลังจากจัดการความสงสัยของโคลสันไปได้ชั่วคราว ลีออนก็เพิ่งนึกถึงธอร์ที่กำลังนั่งตัวเปียกปอนรอเขาอยู่ขึ้นมาได้ ดังนั้นเขาจึงรีบไปหยิบผ้าเช็ดตัวและน้ำร้อนกลับไปหาธอร์อย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเขาเห็นธอร์ที่กำลังหดหู่และน้ำตาที่อยู่ตรงหางตาเขาก็รู้ทันทีว่าโลกิเพิ่งปรากฏตัวขี้นที่นี่

เมื่อธอร์เห็นลีออนบุคคลที่น่าเชื่อถือเพียงคนเดียวของมิดการ์ด ธอร์ก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของธอร์ในตอนนี้ได้สูญเสียประกายแวววาวอย่างที่มันควรจะเป็นกลายเป็นเพียงความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า "เจ้ารู้หรือไม่ . . . เพราะความโง่เขลาของข้าทำให้ท่านพ่อต้องตาย . . . "

"ข้าที่ถูกเนรเทศออกมา จากนี้ไปคงไม่มีบ้านให้กลับอีกต่อไปแล้ว . . .

เมื่อมองไปที่ธอร์ที่กำลังนั่งพิงเก้าอี้ด้วยความโศกเศร้า ลีออนที่รู้ความจริงทุกอย่างก็ไม่รู้จะปลอบโยนเขาอย่างไรดี

เขาอยากบอกธอร์ใจจะขาดว่าน้องชายของคุณมันหลอกคุณแล้ว! แถมพ่อของคุณก็ยังไม่ตายด้วย! ส่วนเรื่องเนรเทศ?!

นี่ถือว่าเป็นการประสบการณ์ชีวิต . . .

คนเราจะเติบโตได้อย่างแท้จริงจะไม่เคยผ่านประสบการณ์ชีวิตที่ยากลำบากมาก่อนได้อย่างไร? แถมคุณยังเป็นราชาแห่งแอสการ์ดในอนาคตถ้าหากไม่เคยเจอเรื่องลำบากและคุณจะมีคุณสมบัติที่เหมาะสมได้อย่างไร?!!

ในเวลานี้สำหรับธอร์แล้วความเงียบเป็นคำตอบที่ดีที่สุด ลีออนตบไหล่ของธอร์เบา ๆ เพื่อเป็นการปลอบและสวมเสื้อคลุมให้กับเขา ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวอย่างเงียบ ๆ ฟังธอร์เล่าสารทุกข์สุขดิบออกมา

"ข้าทำให้ท่านพ่อผิดหวัง . . . "

"ท่านแม่ก็ผิดหวังในตัวข้าเหมือนกัน . . . "

. . .

ลีออนไม่รู้เลยว่าโลกิทำให้จิตใจของธอร์กระทบกระเทือนมากขนาดไหน แต่ความเจ็บปวดเหล่านี้จะเป็นตัวช่วยที่ทำให้ธอร์เติบโตขึ้นไปขั้น ดังนั้นธอร์จะต้องทนมันให้ได้!

ทันใดนั้นจู่ ๆ ประตูห้องรับรองก็เปิดออกพร้อมกับเจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นนอกประตู

"คุณลีออน มีคนมาตามคุณ และ . . . เขาครับ!"

ลีออนชะงักเล็กน้อยและนึกถึงเนื้อเรื่องในหนัง ทันใดนั้นสีหน้าของลีออนก็ยิ้มแย้มขึ้นมาทันที "มาได้เวลาพอดี!"

เมื่อลีออนเดินออกมาด้านนอกฐานวิจัยและเห็นอีลิค เซลวิกยืนอยู่ด้วยสีหน้าแปลกประหลาดเล็กน้อย ลีออนก็ยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว "ดร.อีลิค พวกเราพบกันอีกแล้วนะครับ"

เมื่อเห็นลีออนที่เดินออกมาได้อย่างสบาย ๆ และสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพของเจ้าหน้าที่ที่ลาดตระเวนอยู่รอบข้างอีลิคก็เข้าใจทันทีว่าความสงสัยของเขาถูกต้อง!

"คุณคือ . . . "

โดยไม่ต้องรอให้อีลิคพูดภายใต้การจ้องมองของโคลสัน และซิทเวลล์ลีออนก็รีบเข้าไปหาอีลิคและกระซิบที่ข้างหูของเขาเบา ๆ ว่า "ผมรู้ว่าคุณต้องการจะพูดอะไร แต่คุณควรฟังที่ผมพูดก่อน"

จากนั้นลีออนก็เอามือโอบไหล่ของอีลิคอย่างเป็นมิตรและหันไปยิ้มให้กับโคลสัน "ผมต้องการพูดคุยส่วนตัวดร.อีลิคสักหน่อย ผมขอตัวสักครู่นะครับ"

หลังจากพูดจบลีออนก็พาอีลิคแยกตัวออกมามุมหนึ่งทันที

ตอนนี้สีหน้าของอีลิคตกใจสุดขีดและรีบพูดขึ้นมาว่า "คุณเป็นคนจากชีลด์?!"

ลีออนไม่ได้ปฏิเสธ และพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ฟังผมนะดร.อีลิค ผมทำแบบนั้นด้วยเหตุผลบางอย่าง"

"คุณน่าจะรู้จากเพื่อนร่วมงานของผมแล้วว่าพวกเรากำลังตรวจสอบภัยคุกคามด้านความปลอดภัยของโลกและต้องการข้อมูลการสังเกตฟากฟ้าของพวกคุณ"

"อืม" อีลิคพยักหน้า

เมื่อเห็นว่าอีลิคให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ลีออนก็ทำสีหน้าจริงจังและพูดขึ้นมาว่า "อันที่จริงแล้วเรื่องราวมันเป็นมาแบบนี้ . . . "

โปรดติดตามตอนต่อไป …