เจ้าหน้าที่หมายเลข 114

ตอนที่ 114

ธอร์!

ช่วงพลบค่ำ

เมื่อเทียบกับเนื้อเรื่องดั้งเดิมแล้วลีออนและธอร์มาถึงหลุมอุกกาบาตในตอนเช้า

ถึงแม้ว่าตอนกลางคืนฝนจะยังไม่ตก อย่างไรก็ตามด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้บนท้องฟ้าในตอนนี้มืดครึ้มเป็นอย่างมากและถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มเมฆสีดำที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหลุมอุกกาบาต

หลุมอุกกาบาตได้รับการเสริมความปลอดภัยทีละชั้นโดยชีลด์ โดยใช้ตาข่ายลวดเหล็กสร้างปิดล้อมเป็นทรงสี่เหลี่ยมขนาดประมาณสองสนามฟุตบอล บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ที่คอยลาดตระเวรตลอดเวลา ซึ่งถ้าหากมีคนต้องการเข้ามาโจมตีที่นี่จะต้องนำทหารชั้นยอดหลายร้อยคนเพื่อฝ่าแนวป้องกันเข้ามาด้านในถึงจะได้ผล

โชคดีที่ลีออนไม่ต้องทำหน้าที่แสนหน้าเบื่อหน่ายพวกนั้น . . .

เมื่อลีออนและธอร์เดินมาถึงหน้าประตูทางเข้าพวกเขาก็ถูกเจ้าหน้าที่สองคนที่ถือปืนพกสั้นในมือขวางเอาไว้ "ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามของรัฐบาล ถ้าหากไม่ได้รับอนุญาตคนนอกไม่สามารถเข้าไปได้!"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ลีออนก็ยิ้มเล็กน้อยและเอื้อมมือเข้าล้วงคำหาอะไรบางอย่างภายในเสื้อแจ็คเก็ต อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าลีออนจะหยิบอาวุธออกมา ทำให้พวกเขายกปากกระบอกปืนเล็งไปทางลีออนและธอร์ทันที พร้อมกับตะโกนขึ้นมาว่า "ยกมือขึ้น! อย่าขยับ!"

ลีออนหยุดมือของตัวเองอย่างกะทันหันพร้อมกับยกมือซ้ายขึ้นและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า "ผ่อนคลายพวก ผ่อนคลาย . . . "

"ผมก็แค่จะหยิบบัตรเจ้าหน้าที่ออกมาให้ดูเอง"

หลังจากพูดจบด้วยความเร็วแสงลีออนก็รีบหยิบบัตรเจ้าหน้าที่ของตัวเองออกมาและโชว์ให้กับอีกฝ่ายดู หลังจากที่พวกเขาส่องบัตรของลีออนด้วยไฟฉายและเห็นรูปถ่ายบนบัตรตรงกับตัวจริง ชายสองคนก็ลดปืนลงอย่างรวดเร็วและตะโกนกันขึ้นมาอย่างพร้อมเพียงว่า "ขออภัยด้วยครับท่าน!!"

"อืม! การระวังตัวเป็นเรื่องที่ดี พวกนายทำหน้าที่ของตัวเองต่อเถอะ" ลีออนตบไหล่ของพวกเขาทั้งสองคนและชมเชยพวกเขาเหมือนกับรุ่นพี่ ก่อนที่จะพาธอร์ที่แปลกใจเดินฝ่าวงล้อมเข้าไปด้านใน

หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าวลีออนก็ได้ยินธอร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถามขึ้นมาว่า "ดูเหมือนภายในองค์กรของเจ้า เจ้าจะมีสถานะสูงพอควร . . . "

"มันก็แค่ตำแหน่งเล็ก ๆ น้อย ๆ" ลีออนตอบอย่างสบาย ๆ เพราะที่เขาพูดมันเป็นความจริง การเป็นเจ้าหน้าที่ระดับ 6 ในปัจจุบันของเขาสำหรับชีลด์แล้วมันมีอยู่มากมายดังนั้นมันจึงไม่คู่ควรที่จะให้ลีออนภาคภูมิใจเลย

นอกจากนี้ลีออนก็ไม่ได้ยึดถือเกี่ยวกับตำแหน่งมากนัก เป้าหมายหลักของเขาในตอนนี้ก็คือการสร้างความสัมพันธ์กับฮีโร่คนอื่น ๆ โดยเร็วที่สุด และได้รับทักษะที่ทรงพลังของพวกเขามาเพื่อนำมารับมือกับสถานการณ์เลวร้ายที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

สำหรับตำแหน่งและอำนาจภายในชีลด์ เมื่อพลังของเขาแข็งแกร่งขึ้นสิ่งเหล่านี้มันก็จะเพิ่มขึ้นเองตามธรรมชาติ

. . .

"ท่านครับ สัญญาณจากดาวเทียมลาดตระเวนไม่สามารถตรวจสอบผ่านกลุ่มเมฆดำบนท้องฟ้าได้ เมื่อพิจารณาจากสิ่งดูเหมือนว่าสิ่งแปลกปลอมนี้จะสามารถทำให้เทคโนโลยีเป็นอมพาตได้ . . . "

"นอกจากนี้ยังมีเครื่องบินพาณิชย์ เซาธ์เวสต์ แอร์ไลน์ส เที่ยวบิน 5434 กำลังบินอยู่เหนือหัวของเรา . . . "

"ตามกฎเดิมบอกให้พวกเขาเปลี่ยนเส้นทางใหม่"

แจสเปอร์ ซิทเวลล์ ที่เพิ่งออกคำสั่งกับลูกน้อง ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนมาจากทางด้านหลังว่า "ซิทเวลล์!"

ชายหัวล้านที่ถูกเรียกชื่อหันหน้ากลับมาและเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยที่หายหน้าหายตาไปนาน "ลีออน?!!"

ความสัมพันธ์ระหว่างชายหัวล้านและโคลสันดีมาก ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างลีออนและชายหัวล้านคนนี้ก็ไม่เลวเช่นกัน

"โคลสันบอกว่านายกลับมาแล้ว ทรงผมใหม่ของนาย . . . เกือบทำให้ฉันจำไม่ได้"

"ฮ่าฮ่า ภารกิจมันกะทันหันไปหน่อยเลยไม่มีเวลาตัดผมให้เรียบร้อย" จากนั้นลีออนก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับยื่นมือออกไปจับกับชายหัวล้านเพื่อเป็นการทักทาย

"คุณโคลสันอยู่ที่ไหนหรอครับ?"

ชายหัวล้านชี้นิ้วไปยังทิศทางของค้อน "เขาน่าจะอยู่ในพื้นที่ส่วนกลาง . . . "

หลังจากพูดจบชายหัวล้านหรือซิทเวลล์ก็เหลือบมองธอร์ที่ยืนอยู่ด้านข้างและถามขึ้นมาว่า "เขาคือ?"

"อ๋อ คนนี้คือดร.ธอร์ที่ผมเป็นคนเชิญมา เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับตำนานนอร์ส ซึ่งบาททีมันอาจจะมีประโยชน์กับการวิจัยเจ้าสิ่งนั้น" ลีออนยกระดับธอร์ให้กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านตำนานนอร์สทันทีเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือและป้องกันคนอื่นสงสัย

ขณะที่ลีออนพูดธอร์ก็พยักหน้าให้กับซิทเวลล์ภายใต้สายตาของลีออนเล็กน้อย

"แบนนี้นี่เอง . . . "

ซิทเวลล์ไม่ได้สงสัยคำพูดของลีออนและพยักหน้าเล็กน้อย และบอกให้ลีออนพาธอร์ไปยังพื้นที่ส่วนกลางที่ค้อนของธอร์ตั้งอยู่

การผ่านเข้าไปด้านในได้อย่างง่ายดายแบบนี้ทำให้ธอร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ ด้วยความช่วยเหลือของลีออนทุกอย่างมันก็ดำเนินการอย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น!

ในขณะเดียวกันยิ่งธอร์เดินเข้าใกล้ค้อนมากเท่าไหร่เมฆดำบนท้องฟ้าก็เริ่มหนาขึ้นเรื่อย ๆ

เปรี้ยง!!

ท้องฟ้าเริ่มส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างน่าหวาดกลัว . . .

ซึ่งนอกเหนือจากค้อนที่นิ่งสนิทอยู่กับที่แล้ว ตอนนี้บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยนักวิทยาศาสตร์ที่ถือเครื่องมือไฮเทคต่าง ๆ มากมายพยายามถอดรหัส ‘0-8-4’ ที่มีรูปทรงเหมือนกับค้อนกันอย่างจริงจัง พร้อมกับร่างของโคลสันที่กำลังยืนขมวดคิ้วราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

ทันใดนั้นเองมันก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของโคลสันว่า "เป็นยังไงบ้างครับ?"

เมื่อหันหลังกลับมาโคลัสนก็เห็นลีออนหลานชายของตัวเองที่เดิมมาพร้อมกับชายผมบลอนด์ที่เขาไม่รู้จัก

"สนามแม่เหล็กถูกรบกวนอย่างรุนแรงมากเกินไป ทำให้ตอนนี้เรายังไม่ได้เงื่อนงำอะไรเลย" โคลสันเหลือบมองรูปลักษณ์ของชายผมบลอนด์ที่ยืนด้านข้างลีออนและถามขึ้นมาว่า "ทำไมเธอถึงพาเขามาที่นี่? เขาเป็นใคร?"

เมื่อได้ยินคำถามของโคลสันลีออนก็ใช้คำพูดเดิมเหมือนกับที่เพิ่งหลอกซิทเวลล์ไปเมื่อกี้นี้ ซึ่งเมื่อเทียบกับซิทเวลล์แล้วความไว้วางใจที่โคลสันมีให้เขากับนั้นมันสูงมากกว่าโดยธรรมชาติ โคลสันทำเพียงแค่เหลือบมองธอร์ขึ้นลงเล็กน้อยและปล่อยให้ธอร์เข้าไปสำรวจค้อนได้อย่างง่ายดาย

เมื่อเดินมาถึงค้อนธอร์ที่ได้ตกลงแผนการกับลีออนตั้งแต่อยู่บนรถก็เริ่มแสร้งทำเป็นสังเกตรูปแบบของค้อนอันนี้อยู่ครู่หนึ่ง พร้อมกับทำสีหน้าของนักวิจัยที่หลงใหลในเรื่องที่ไม่รู้จัก ก่อนที่จะใช้มือทั้งสองข้างจับไปที่ค้อนเพื่อพยายามดึงค้อนออกมา ส่วนลีออนที่รู้ผลลัพธ์อยู่แล้วก็เฝ้ามองไปที่ธอร์อย่างเงียบ ๆ พร้อมกับโคลสัน

"เธอไม่ได้บอกเขาหรอว่าเจ้าสิ่งนี้มันยกขึ้นไม่ได้?" โคลสันเหลือบมองที่กำลังเกร่งกล้ามเนื้อจนปูนโปดเพราะออกแรงมากเกินไป ก่อนที่โคลสันจะหันไปถามกับลีออนด้วยความสงสัย

ลีออนยักไหล่เล็กน้อยและพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "บอกแล้วครับ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะอยากทดสอบด้วยตัวเอง . . . ลุงก็รู้ว่าพวกนักวิทยาศาสตร์จะเชื่อในสิ่งที่พวกเขาเห็นด้วยตาของตัวเองเท่านั้น"

"อืม!" โคลสันพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

ขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งถึงแม้ว่าธอร์จะพยายามดึงความแข็งแกร่งของตัวเองออกมาจนหมดแล้ว แต่ค้อนมันก็ยังไม่ขยับเลย ทำให้ธอร์เริ่มรู้สึกหงุดหงิดอยู่ภายในใจ

ทันใดนั้นหูของธอร์ก็ได้ยินเสียงคำพูดของโอดินดังสะท้อนอยู่ภายในหูของตัวเอง

เจ้ามันไอ้เด็กยโส โลภมาก และโหดเหี้ยม

เจ้ามันไม่คู่ควรปกครองอาณาจักรนี้!

เจ้ามันไม่คู่ควรกับตำแหน่งกษัตริย์นี้!

เจ้ามันไม่คู่ควร . . . กับคนที่รักเจ้า . . . คนที่เจ้าทรยศ!

เมื่อนึกถึงคำพูดเหล่านี้ธอร์ก็อดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในความโศกเศร้า โกรธ และสับสน

เปรี้ยง!!

ห่าฝนตกลงมาจากบนท้องฟ้าราวกับว่าพวกมันกำลังโศกเศร้าไปพร้อมกับธอร์

"อ๊ากก!!!"

เสียงคำรามที่แฝงไปด้วยความสิ้นหวัง ความโกรธ ความเศร้าดังกึกก้องไปทั่วหลุมอุกกาบาต

อย่างไรก็ตามฉากเรียกน้ำตานี้ทำให้ผู้ชายที่วางแผนการมาทุกอย่างตั้งแต่เริ่มมึนงงเล็กน้อย ลีออนมองไปที่ธอร์ที่กำลังส่งเสียงร้องราวกับเป็นฉากดร่ามาและไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อนก็อดพึมพำขึ้นมาในใจไม่ได้ว่า ‘อย่ากลัวคู่ต่อสู้ที่เหมือนเทพเจ้า แต่จงกลัวเพื่อนร่วมทีมที่เป็นหมูแต่แสร้งทำเป็นเทพเจ้า!’

โปรดติดตามตอนต่อไป …