เจ้าหน้าที่หมายเลข 111

ตอนที่ 111

คนที่เคยดูหนังมาแล้ว แต่ต้องแสร้งทำเป็นว่าไม่เคยดูมาก่อน!

เนื่องจากความช่างพูดของดาร์ซีผู้เป็นคนกลางทำให้ลีออนได้รับความไว้วางใจจากเจนและอีลิคพอสมควร ในขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะเชื่อเรื่องที่เขาเป็น ‘ลูกพี่ลูกน้อง’ ของธอร์เช่นกัน

"เขาปลอดภัยดี ตอนนี้พวกเราไปหาสถานที่พักผ่อนกันก่อนเถอะ อีกไม่นานเขาก็น่าจะตื่นขึ้นมาแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของลีออนเจนที่ยังรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อยที่ถอยรถชนธอร์ก็รีบพูดเสนอขึ้นมาว่า "ถ้าอย่างนั้นไปที่สถาบันวิจัยของฉันก็ได้!"

"งั้นรบกวนคุณด้วยนะครับ . . . " ลีออนพยักหน้าเล็กน้อย

ในขณะเดียวกันอีลิคก็อ้าปากพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายหุบปากของตัวเองกลับไป

หลังจากอุ้มร่างของเธอที่หมดสติขึ้นไปบนรถเรียบร้อย ลีออนก็ขึ้นรถเตรียมกลับไปที่สถาบันวิจัยกับทุกคน แต่ก่อนที่ก้นของเขาจะนั่งลงที่เบาะหลังของรถ สีหน้าของลีออนก็เปลี่ยนเป็นเขินอายเล็กน้อย เพราะตั้งแต่ที่เขาขึ้นรถมามันมีสายตาที่ร้อนแรงกำลังจ้องมองมาที่เขาตลอดเวลา

ทำให้ลีออนอดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า "ดาร์ซี บนหน้าของผมมันมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?"

"เอ๊ะ?! อ้อ! ฉันแค่คิดว่าไม่ได้เจอคุณมาตั้งนาน คุณดูเปลี่ยนไปมากเลย . . . " การตอบสนองของดาร์ซีค่อนข้างแปลกเล็กน้อยพร้อมกับเอามือดันแว่นขอบตาดำของเธอเพื่อกลบความเขินอายของตัวเอง "โดยเฉพาะผมของคุณ"

‘ดาร์ซีที่ฉันเจอที่ลอสแองเจลิส กับดาร์ซีในตอนนี้ก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน’

ลีออนได้แต่คิดและไม่ได้พูดขึ้นมา

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สวมแว่นตาแบบนี้ แถมยังเป็นคนที่ใจกล้าพอสมควร ซึ่งมันอาจจะเป็นเพราะว่าตอนที่เธออยู่ที่ลอสแองเจลิสเธอเดินทางไปพักผ่อนและเพิ่งเลิกกับแฟนหนุ่มมา ดังนั้นเธอจึงปล่อยตัวปล่อยใจอย่างอิสระ แต่เมื่อตอนนี้เธอถูกรายล้อมไปด้วยเด็กเนิร์ดและอาจารย์จากมหาวิทยาลัย เธอจึงไม่กล้าทำตัวแบบนั้นต่อหน้าพวกเขา และใส่แว่นเพื่อให้เธอกลมกลืนไปกับพวกเขาอย่างแนบเนียน

ขณะเดียวกันเจนที่กำลังขับรถอยู่และเต็มไปด้วยความสงสัยในใจก็เอ่ยถามกับลีออนขึ้นมาว่า "ทำไมพวกคุณถึงเดินทางมาที่นิวเม็กซิโก? อย่าบอกนะว่ามาสำรวจทะเลทรายที่แห้งแร้งเกือบทั้งคืน?"

สำหรับเรื่องนี้ลีออนได้เตรียมแผนรับมือเอาไว้แล้ว

เขาได้บอกกับเจนไปว่าเขากับธอร์มาที่นิวเม็กซิโกเพื่อท่องเที่ยว แต่เมื่อคืนตอนที่เขากำลังเติมน้ำมันรถ จู่ ๆ ธอร์ก็บอกว่าขอตัวไปเข้าห้องน้ำ และหายไปตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ซึ่งเขาหาตัวธอร์ไม่พบจนกระทั่งเมื่อเช้าตอนที่เขาไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจดูว่ามีผู้ป่วยที่ถูกนำตัวมาที่โรงพยาบาลเมื่อคืนหรือไม่

หลังจากฟังคำอธิบายของลีออนพวกเขาทั้งสามคนก็พยักหน้าเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเรื่องราวนี้มันจะค่อนข้างเกินจริงไปบ้าง แต่เมื่อพวกเขาทั้งสามคนลองนึกถึงธอร์ที่ดูลึกลับและค่อนข้างแปลกประหลาด?

มีความเป็นไปได้สูงมาก!!

"เขาชื่อธอร์จริง ๆ หรอ . . . ชื่อของเขาค่อนพิเศษ" เจนพูดขึ้นมาพร้อมกับเหลือบมองผ่านกระจกหลังมองไปยังธอร์ที่นอนหมดสติอยู่

"พ่อของเขาชอบตัวละครในตำนานนอร์สมาก ดังนั้นจึงตั้งชื่อของเขาว่า ‘ธอร์’"

"ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน . . . " อีลิคที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามคนขับพูดเสริมขึ้นมา

ลีออนเหลือบมองไปที่อีลิคเล็กน้อยและชี้นิ้วไปที่ธอร์พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "นิสัยของเขาไม่เลว แต่ติดปัญหาอยู่แค่อย่างเดียว เขาชอบจินตนาการว่าตัวเองเป็นธอร์ ดังนั้นถ้าหากไม่เหนือบ่ากว่าแรงพวกคุณก็ช่วยเล่นสวมบทบาทเป็นเพื่อนเขาหน่อยนะครับ . . . "

ดาร์ซีและอีลิคพยักหน้าด้วยความเข้าใจ มีเพียงเจนเท่านั้นที่สายตาของเธอกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ . . .

หลังจากผ่านไปไม่นานรถก็มาถึงที่หมาย - สถาบันวิจัย!

เมื่อรถขับเข้าไปจอดด้านในโรงรถและเกิดการเบรกอย่างกะทันหัน ทันใดนั้นเองธอร์ที่หมดสติอยู่ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"อืม . . . " ธอร์ที่ลืมตาตื่นขึ้นมามองไปที่ลีออนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับเอามือลูบหัวเล็กน้อย "ข้าอยู่ที่ไหน?"

"สถาบันวิจัยของเจน"

หลังจากพูดจบทุกคนก็พากันลงจากรถและเดินเข้าไปในสถาบันวิจัยของเจน

เมื่อเดินเข้ามาด้านในและเจนสังเกตเห็นว่าธอร์ยังคงสวมชุดของโรงพยาบาลอยู่เธอก็พูดขึ้นมาว่า "ฉันคิดว่าคุณต้องเปลี่ยนชุด . . . "

ก่อนที่ธอร์จะได้พูดตอบโต้เธอ เจนก็ได้เข้าไปในห้องเก็บของและควานหาเสื้อผ้าตัวเก่า ๆ

เมื่อมองไปที่เจนที่กำลังควานหาเสื้อผ้าอย่างกระฉับกระเฉงดาร์ซีที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ ก็กระซิบที่หูของลีออนเบา ๆ ว่า "ดูเหมือนเจนจะสนใจลูกพี่ลูกน้องของคุณมากเป็นพิเศษ . . . "

เมื่อได้ยินคำพูดของดาร์ซีลีออนก็ยิ้มเล็กน้อย "ผมคิดว่าพวกเขาเข้ากันได้ดี"

"นี่มันเสื้อผ้าของใคร?"

"แฟนเก่า . . . "

"ฉันมีแต่เสื้อผ้าพวกนี้ที่ใส่ได้ . . . "

"โอเค . . . "

หลังจากรอให้ธอร์เปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จ ลีออนก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดขึ้นมาว่า "ตอนนี้มันก็มืดมากแล้ว พวกเราไปหาอะไรกันกินกันดีกว่า!"

"ฉันเห็นด้วย ตอนนี้ฉันหิวจนสามารถกินวัวได้ทั้งตัวเลย" ดาร์ซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบสนับสนุนคำพูดของลีออนทันที

ส่วนธอร์ก็เหลือบมองไปที่ลีออนและเอามือลูบท้องเล็กน้อย "ร่างกายมนุษย์ของข้าต้องการอาหารเพื่อเติมพลังงาน . . . "

หลังจากพูดจบธอร์ก็ทำสีหน้าภาคภูมิใจและเดินนำทุกคนออกจากสถาบันวิจัยของเจน ทำให้ทุกคนได้แต่เหลือบมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่จะแสดงสีหน้าหมดหนทางออกมา

พวกเขาตรงไปที่ร้านอาหารในเมือง ซึ่งเจนที่ศึกษาเหตุการณ์ของฟากฟ้าในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้มานานมาก ทำให้เธอค่อนข้างคุ้นเคยกับเจ้าของร้านเป็นอย่างดี "อิซซี่เอาไข่เจียวเม็กซิกันห้าที่ แซนวิช และช็อกโกแลตร้อนห้าถ้วย"

"โอเคเจน รอสักครู่"

หลังจากเจนสั่งอาหารเสร็จพวกเขาทั้งห้าคนก็เดินไปจองโต๊ะที่ใหญ่ที่สุดในร้าน ก่อนที่หลังจากนั้นไม่นานอาหารจะมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว

ธอร์ที่ถูกดึงพลังศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองกลับไปและไม่ได้กินอะไรมาเลยทำให้ทันทีที่อาหารถูกวางลงบนโต๊ะเขาก็ใช้ตักอาหารใส่ปากทันทีอย่างหิวโหย ส่วนคนอื่น ๆ ก็เริ่มขยับมือเช่นกัน

แต่ไม่นานหลังจากนั้นเจน ดาร์ซี และอีลิคก็ต้องตกใจกับความอยากอาหารของธอร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อธอร์กินแซนวิชของทุกคนจนหมด ทำให้ดาร์ซีอ้าปากของเธอด้วยความมึนงง "ฉันยังไม่ได้กินเลย . . . "

ส่วนเจนนั้นเธอไม่ได้สนใจความอยากอาหารอันน่าทึ่งของธอร์ แต่เป็นความจริงเกี่ยวกับสาเหตุที่ธอร์ปรากฏขึ้นมาจากก้อนเมฆ

"คุณปรากฏตัวขึ้นมาจากก้อนเมฆได้อย่างไร?"

ธอร์ไม่ตอบเจน และจิบเครื่องดื่มอย่างสบายอารมณ์

"ข้าชอบเครื่องดื่มนี้"

ด้วยคำพูดเหล่านี้ ลีออนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะขยับเก้าอี้ถอยห่างออกไปเล็กน้อย และบ่นในใจว่าขนมธรรมเนียมของชาวแอสการ์ดนั้นแปลกคนจริง ๆ . . .

"แก้วต่อไป!!"

ธอร์กระแทกแก้วในมือลงบนโต๊ะอย่างรุนแรงจนเกิดเสียง ‘เพร้ง’ แก้วถูกทุบจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ทุกคนที่นั่งอยู่ในร้านอาหารตกใจกับเสียงแก้วแตกมาก ยกเว้นเพียงแค่ลีออนคนเดียว

"คุณกำลังทำบ้าอะไรเนี้ย?!" เจนถามขึ้นมาด้วยความโกรธเล็กน้อย

"มันอร่อยมาก ข้าอยากดื่มอีกแก้ว"

"คุณพูดบอกก็ได้ . . . "

"ข้า . . . "

. . .

เมื่อมองไปที่คู่รักตรงหน้าที่กำลังทะเลาะกันอยู่ ลีออนก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินอย่างไรอย่างนั้น เขาเคยดูหนังมาแล้ว แต่เขาจะต้องแสร้งทำเป็นว่าไม่เคยดูมาก่อน และดูฉากแบบนั้นอีกครั้ง . . .

ความรู้สึกนี้มันแปลก ๆ แหะ?!

โปรดติดตามตอนต่อไป …