เจ้าหน้าที่หมายเลข 107

ตอนที่ 107

เงื่อนไข!

การคว้าแชมป์เป็นเพียงจุดเริ่มต้นสําหรับลีออนเท่านั้น

ต่อจากนี้คือช่วงเวลาที่สำคัญสุดที่แท้จริง . . .

การแข่งขันสิ้นสุดลงโดยมีลีออนเป็นผู้ชนะ ก่อนที่หลังจากนั้นเขาจะถูกเรียกตัวให้ไปพบที่วิหารพระอาทิตย์ของคุนหลุน

ซึ่งฉากมันดูเหมือนกับตอนที่เขามาคุนหลุนครั้งแรกและได้พบกับจักรพรรดิหยกไม่มีผิด ด้านหน้ามีผู้อาวุโสห้าคนกำลังนั่งอยู่ในห้องโถงโดยมีจักรพรรดิหยกนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา

จักรพรรดิหยกสวมขุดสีดำที่ดูลึกลับตัวโปรดของเขา และยังเป็นคนที่เงียบขรึมเหมือนเดิม

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดพร้อมกับปากของเขาที่ขยับเล็กน้อย ซึ่งคำพูดของจักรพรรดิหยกในตอนนี้เป็นสิ่งที่ลีออนกำลังกังวลมากที่สุด "ตามกฎของการแข่งขันคนที่ชนะเป็นอันดับหนึ่งจะสามารถขออะไรกับข้าก็ได้"

"ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่ใช่ศิษย์ของคุนหลุน แต่มันก็เป็นอย่างที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้ เจ้าได้เรียนศิลปะการต่อสู้ของคุนหลุน ดังนั้นเจ้าจึงถือว่าเป็นศิษย์ของคุนหลุนครึ่งหนึ่ง"

"ข้า . . . "

จักรพรรดิเงียบไปครู่หนึ่งราวกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาต่อว่า "บอกข้ามาว่าเจ้าต้องการอะไร"

ลีออนไม่ได้ตอบทันที แต่แสร้งทำเป็นก้มหน้าครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่งก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นภายใต้สายตาที่ประหลาดใจของผู้อาวุโสพร้อมกับพูดความต้องการของตัวเองขึ้นมาเสียงดังว่า "ผมต้องการเรียนรู้พลัง ‘ชี่’ ของคุนหลุน!!"

หลังจากอยู่คุนหลุนมาสองเดือนเต็มลีออนก็มีความเข้าใจลึกซึ้งเกี่ยวกับคุนหลุนดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งศิลปะการต่อสู้ที่สืบทอดต่อกันมาหลายล้านปี

เท่าที่เขารู้แหล่งที่มาของความแข็งแกร่งสำหรับชาวคุนหลุนและเมืองทั้งเจ็ดก็คือพลัง ‘ชี่’ ในตำนาน!

แน่นอนว่าพลัง ‘ชี่’ นี้ย่อมมีข้อแตกต่างเช่นกัน

‘ชี่’ ที่ถูกฝึกด้วยเหล่าศิษย์และผู้อาสุโสของทั้งเจ็ดเมือง หรือแม้แต่ผู้นำของแต่ละเมืองจะอยู่คนละระดับกับ ‘ชี่’ ที่ถูกฝึกให้กับอาวุธอมตะทั้งเจ็ด

พลัง ‘ชี่’ ของอาวุธอมตะของคุนหลุนอย่าง ‘ไอรอนฟิสต์’ นั้นได้มาจากร่างกายของมังกรอมตะ ‘โชเหลา’ ซึ่งสามารถพูดได้ว่ามันนับเป็นพลัง ‘ชี่’ ชนิดหนึ่งเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ‘ชี่’ นี้มันไม่ใช่ ‘ชี่’ ตามปกติที่ถูกเก็บเอาไว้ในร่างกายผ่านการดูดซับแก่นแท้ของสวรรค์และโลก แต่เป็น ‘ชี่’ ที่อยู่ในระดับสูงกว่านั้นและบริสุทธิ์กว่า

พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือพลัง ‘ชี่’ ของอาวุธอมตะคือพลัง ‘ชี่’ เวอร์ชั่นปรับปรุงที่ได้รับการอัพเกรดแล้ว

อย่างไรก็ตามลีออนก็รู้จักฐานะในปัจจุบันของตัวเองดีเช่นกัน เขาเป็นคนนอกซึ่งแตกต่างจากแดเนียลที่ได้กลายเป็นศิษย์ชาวคุนหลุนเต็มตัวแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้หวังว่าตัวเองจะกลายเป็นไอรอนฟิสต์และท้าทายมังกรอมตะ ‘โชเหลา’ เพื่อรับ ‘พลังของกำปั้นเหล็ก’

ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่แดเนียลกลายเป็นไอรอสฟิสต์และออกจากคุนหลุน เขาก็สามารถใช้โอกาสและเวลาในช่วงนั้นในการรับพลังของไอรอสฟิสต์จากแดเนียลก็ยังไม่สาย . . .

ดังนั้นความต้องการของเขาจึงเรียกได้ว่าไม่ค่อยสูงสักเท่าไหร่

อย่างไรก็ตามคำขอของเขาดูเหมือนว่าจะง่ายมากก็จริง แต่มันกับถูกต่อต้านอย่างรุนแรงจากเหล่าผู้อาวุโสของคุนหลุน!

"ไม่มีทาง!"

"จะสอนพลัง ‘ชี่’ ให้กับคนนอกได้อย่างไร!"

"จักรพรรดิหยก เจ้าจะต้องคิดเรื่องนี้ให้รอบคอบ!"

. . .

เสียงการต่อต้านของเหล่าผู้อาวุโสดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ส่วนลีออนก็แอบภาวนาในใจว่าขอให้จักรพรรดิหยกเห็นด้วยกับเขา

สำหรับเหล่าผู้อาวุโสพวกนี้ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกพลัง "ชี่" เป็นแหล่งความแข็งแกร่งซึ่งเป็นรากฐานของเมือง

ถ้าหากสอนมันให้กับคนนอก เมืองทั้งเจ็ดของคุนหลุนคงจะไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป!

เมื่อเผชิญกับคำพูดมากมายของเหล่าผู้อาวุโส ลีออนไม่ได้สนใจคำพูดของพวกเขา แต่จ้องมองไปที่ชายชุดคลุมสีดำเพื่อรอคำตอบของเขาเพียงผู้เดียว

มีเพียงแค่จักรพรรดิหยกเท่านั้นที่สามารถตัดสินใจเรื่องนี้ได้

ส่วนคำพูดของคนอื่นนั้น? ไม่มีอะไรสำคัญ!

ทันใดนั้นจักรพรรดิหยกก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน

เขายกมือขวาขึ้น

มือขวานี้เปรียบเสมือนกับมือขนาดใหญ่ที่บีบคอของเหล่าผู้อาวุโสเพื่อให้พวกเขาเงียบปากลง

"ข้าจะตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง" ทันทีที่สิ้นเสียงพูดจักรพรรดิหยกก็ลุกขึ้นยืนและเดินอย่างมั่นคงมาตรงหน้าของลีออน

จากนั้นเขาก็ใช้มือทั้งสองข้างเปิดฮู้ดที่คลุมหน้าของเขาออก!

จักรพรรดิหยกเป็นผู้ชายอย่างที่ลีออนจินตนาการเอาไว้

ใบหน้าของจักรพรรดิหยกมีเอกลักษณ์ของคนประจำชาติอย่างชัดเจน คิ้วมีดดาบ ดวงตาหงส์ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีเครา แต่เขาก็เป็นชายวัยกลางคนที่เปล่งประกายความสง่างามออกมาตลอดเวลา

ดวงตาของจักรพรรดิหยกประสานเข้ากับดวงตาของลีออน พร้อมกับอากาศที่เริ่มเย็นตัวอย่างบอกไม่ถูก!

ทันใดนั้นจักรพรรดิหยกก็อ้าปากพูดทำลายความเงียบขึ้นมาว่า "ความต้องการของเจ้าข้าสามารถอนุญาตให้ได้ แต่เจ้าจะต้องสัญญากับข้าหนึ่งเงื่อนไข"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ลีออนก็ผงะเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะพึมพำขึ้นมาในใจว่า ‘เหมือนตอนนั้นอีกแล้ว!’

อย่างไรก็ตามสิ่งนี้ไม่ได้ทำให้ลีออนประหลาดใจมากนัก

ท้ายที่สุดแล้วด้วยฐานะของเขามันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้รับวิธีฝึกพลัง ‘ชี่’ มาอย่างง่ายดาย . . .

หลังจากเงียบไปพักหนึ่งลีออนก็พูดขึ้นมาว่า "บอกมาได้เลยครับ"

"ถ้าหากในอนาคตคุนหลุนเกิดปัญหา เจ้าจะต้องยอมช่วยคุนหลุนโดยไม่มีเงื่อนไข!"

แน่นอนว่าเงื่อนไขนี้มันค่อนข้างทั่วไป ดังนั้นจึงพยักหน้าตอบตกลงด้วยสีหน้าจริงจังโดยไม่ได้คิดถึงความหมายเบื้องหลังของประโยคนี้เลย

"ได้ครับ ผมยอมรับเงื่อนไขนี้"

เมื่อเห็นว่าลีออนยอมตกลงตามเงื่อนไขจักรพรรดิหยกก็นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะล้วงมือเข้าไปในเสื้อหยิบคัมภีร์โบราณที่มีปกสีเหลืองเล่มหนึ่งออกมาโยนให้กับลีออน

ซึ่งก่อนที่ลีออนจะได้อ่านตัวอักษรที่อยู่บนหน้าปกได้อย่างชัดเจนจักรพรรดิหยกกก็ยื่นมือขวาออกไปข้างหน้าพร้อมกับมือขวาที่เริ่มส่องแสงสีเหลือง ก่อนที่เขาจะยื่นฝ่ามือไปสัมผัสกับหน้าท้องของลีออน!

ด้วยการกระทำอย่างกะทันหันแบบนี้ลีออนย่อมตกใจอยู่แล้ว และเขาก็คิดว่าตัวเองถูกโจมตีทีเผลอเข้าซะแล้ว แต่หลังจากผ่านไปสักพักหนึ่งและไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรตามร่างกายเขาก็ผ่อนคลายความกังวลลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเริ่มสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่บริเวณท้องน้อยของเขาราวกับกำลังมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ร่างกายของเขาอบอุ่นขึ้นอยู่

ลีออนอดไม่ได้ที่จะจ้องมองไปที่จักรพรรดิหยกด้วยท่าทางสับสน

"ข้าได้ส่งพลัง ‘ชี่’ เข้าไปในเส้นลมปราณของเจ้า ตอนเจ้าจะต้องทำหัวใจให้สงบและโคจรพลังชี่ไปตามเส้นลมปรานและทำตามขั้นตอนในคัมภีร์ ‘ซันจื๋อ’ โดยเจ้าจะต้องหมุนเวียนพลังชี่เป็นเวลาสามสิบหกสัปดาห์เพื่อเปิดทะเลชี่ขึ้นมา และพยายามเปิดชีพจรภายในร่างกายให้หมด!"

"ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ลืมสิ่งที่เจ้าได้สัญญาเอาไว้ในครั้งนี้ . . . " จักรพรรดิโยกโบกแขนเสื้อพร้อมกับหันหลังกลับเดินออกจากวิหารพระอาทิตย์ไปพร้อมกับเหล่าผู้อาวุโส

ทำให้ตอนนี้ในห้องโถงมีเพียงแค่ลีออนที่กำลังยืนถือคัมภีร์ที่มีชื่อว่า ‘ซุนจื๊อ’ และเต็มไปด้วยความคิดมากมายภายในหัว . . .

. . . . . .

หนึ่งเดือนต่อมา . . .

ท้องฟ้ากว้างใหญ่ถูกย้อมไปด้วยสีดำสนิทมองไม่มีที่สิ้นสุด ซึ่งก่อนที่จะถึงเวลารุ่งสางทุกคนจะนอนหลับอยู่ภายในห้องของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นมันกับมีร่างหนึ่งที่นั่งอยู่บนแท่นหินอย่างเงียบ ๆ จนเกือบจะหลอมรวมเข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบ

ถ้าหากไม่ใช่ว่าบุคคลนี้มีลมหายใจอันแผ่วเบาพ่นออกมาจากจมูกคนที่เห็นคงคิดว่าเขาได้ตายไปแล้ว

ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาจากเส้นขอบฟ้าเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งของบุคคลนี้ พร้อมกับแสงแดดที่ทะลุผ่านหมู่เมฆบนท้องฟ้ากระทบกับร่างที่นั่งอยู่บนแท่นหิน

เมื่อแสงแดดเริ่มมากขึ้นใบหน้าของบุคคลนี้ก็ค่อย ๆ เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

ผมยาวสีน้ำตาลถึงกลางหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา ตอนนี้ลีออนอยู่ที่คุนหลุนมาเป็นเวลาสามเดือนแล้ว!

ทันใดนั้นเองลีออนก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหันและขยับริมฝีปากพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ว่า "ในที่สุดก็สำเร็จ . . . "

ลีออนเปิดหน้าต่างของระบบขึ้นมาในใจและเปิดดูหมวดหมู่ [ทักษะ] ทันที

เมื่อเขาเห็นทักษะใหม่ทั้งสองอันที่กำลังส่องแสงประกายสีม่วงลีออนก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ "ได้เวลาลงจากเขาแล้ว . . . "

โปรดติดตามตอนต่อไป …