เจ้าหน้าที่หมายเลข 108

ตอนที่ 108

รหัส : 0-8-4!

วอชิงตัน ดี.ซี, สำนักงานใหญ่ของชีลด์

ภายในห้องทำงานที่มีป้ายที่เขียนว่า ‘รองผู้อำนวยการสูงสุด’ แขวนเอาไว้อยู่ มาเรีย ฮิลล์ กำลังนั่งทำงานอยู่บนเก้าอี้มองดูเอกสารตรงหน้าของเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

ขณะเดียวกันทันใดนั้นมันก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ฮิลล์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองและพูดขึ้นมาว่า "เข้ามาได้"

หญิงสาวในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาในห้องทำงานของฮิลล์พร้อมกับเอกสารกองหนึ่งในมือ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมพูด ฮิลล์ก็หยุดอ่านเอกสารตรงหน้าและเงยหน้าถามผู้ช่วยของตัวเองขึ้นมาว่า "เทเรซ่า เกิดอะไรขึ้น?"

"หัวหน้าคะ ฉันมีข่าวหนึ่งที่คิดว่าคุณจะต้องสนใจมันอย่างแน่นอน!"

"หืม?!" รูม่านตาของฮิลล์เบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนที่จะถามขึ้นมาว่า "เรื่องอะไร?"

"ฉันเพิ่งได้รับข่าวมาว่าเมื่อห้านาทีที่แล้วเขาคนนั้นได้ปรากฏตัวขึ้นที่สนามบิน JFK!"

ฮิลล์ใช้นิ้วเรียวของเธอนวดขมับที่กำลังปวดบวมเล็กน้อย "ข่าวนี้เชื่อถือได้ใช่ไหม?"

"จากการตรวจสอบกับที่สนามบิน เราได้รับรายชื่อลูกค้าที่ขึ้นเที่ยวบิน รวมถึงข้อมูลและใบหน้าของเขามาอย่างชัดเจน ฉันคิดว่าเรื่องนี้น่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด"

หลังจากรับเอกสารที่ผู้ช่วยยื่นมาให้ ฮิลล์ก็เริ่มพลิกอ่านมันอย่างรวดเร็ว และเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาที่เต็มไปด้วยหนวดเคราคนหนึ่งอยู่ในภาพถ่าย ทันใดนั้นใบหน้าที่สวยงามและเย็นชาเหมือนน้ำแข็งของฮิลล์ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมา

"ในที่สุดคุณก็กลับมาสักที . . . "

. . .

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! . . .

ไม่กี่นาทีต่อมามันก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาในห้องทำงานของผู้อำนวยการของชีลด์อย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงผู้หญิงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นมาทันทีว่า "ท่านผู้อำนวยการ มีสายวิดีโอคอลถึงท่าน"

ฟิวรี่ที่กำลังยืนดูวิวอยู่ตรงหน้าต่างหันหัวกลับมาเล็กน้อยและพูดขึ้นมากับอากาศว่า "รับสาย!"

ด้วยเสียงดัง ‘ติ๊ด’ หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของฟิวรี่ โดยคนที่ปรากฏอยู่บนหน้าจออีกฝั่งหนึ่งก็คือผู้ช่วยหญิงของเขา มาเรีย ฮิลล์!

หลังจากฟิวรี่รับสายฮิลล์ก็พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วและตรงประเด็นว่า "ท่านคะ เขากลับมาแล้ว"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ปฏิกิริยาแรกของฟิวรี่มันก็ดูเหมือนกับฮิลล์ไม่มีผิด หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งฟิวรี่ก็พูดขึ้นมาว่า "โอเค . . . ฉันรู้แล้ว"

"ฉันควรติดต่อไปหาเขาไหมคะ?" ฮิลล์ถามขึ้นมาเสียงดัง

"อืม" ฟิวรี่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบขึ้นมา และพูดเสริมขึ้นมาอีกหนึ่งประโยคว่า "ฝากบอกให้โคลสันมาพบฉันด้วย"

"รับทราบค่ะ"

หลังจากกดวางสายไปฟิวรี่ก็เอื้อมมือไปหยิบเอกสารฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา และพึมพำกับตัวเองว่า "กลับมาได้ถูกเวลาจริง ๆ . . . "

บนหน้าปกของเอกสารฉบับนี้ถูกเขียนด้วยรหัสเป็นตัวเลขขนาดใหญ่เอาไว้ว่า . . . 0-8-4!

. . .

มาลิบู ลอสแองเจลิส แคลิฟอร์เนีย

ทันทีที่โคลัสเดินออกมาจากคฤหาสน์ริมหน้าผาของโทนี่ สตาร์ค เขาก็ได้รับสายเรียกเข้าสายหนึ่ง

"ฮิลล์?!"

อีกด้านหนึ่งทางฝั่งของฮิลล์เมื่อเห็นว่าโคลสันรับสายเธอก็สูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ และพูดขึ้นมาว่า "โคลสัน            หัวหน้าต้องการให้คุณกลับไปที่สำนักงานใหญ่ทันที"

"รับทราบ"

ในขณะที่โคลสันกำลังจะกดวางสาย ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินคำพูดของฮิลล์ที่ทำให้มือของเขาอดสั่นขึ้นมาไม่ได้ว่า "อย่าเพิ่งวางสาย ฉันมีข่าวหนึ่งที่คิดว่าคุณจะต้องสนใจมันอย่างแน่นอน . . . "

"หืม?! ข่าวอะไร?"

"ลีออน เขากลับมาแล้ว"

"ห๊ะ?!" เมื่อโคลสันได้ยินข่าวนี้สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที และถามขึ้นมาทันทีว่า "เขาอยู่ที่ไหน!"

"ฉันติดต่อเขาไปแล้ว ตอนนี้เขาน่าจะกำลังเดินทางกลับมาที่สำนักงานใหญ่ . . . "

ก่อนที่ฮิลล์จะพูดจบ โคลสันก็กดวางสายทันที

หลังจากออกคำสั่งสองสามอย่างให้กับเจ้าหน้าที่ของชีลด์ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกคฤหาสน์ โคลสันก็รีบขึ้นรถเชฟโรเลตของตัวเองและเหยียบคันเร่งจนสุดมุ่งหน้ากลับมาสำนักงานใหญ่ของชีลด์อย่างรวดเร็ว

หลายชั่วโมงต่อมา . . .

เมื่อโคลสันขึ้นลิฟต์มาชั้นบนสุดและตรงไปยังห้องของผู้อำนวยการ เขาก็ผลักประตูเข้าไปทันทีและเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยืนถือกระเป๋าเป้ใบใหญ่อยู่บนหลัง ผมสีน้ำตาลยาวจนถึงกลางหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา และพูดทักทายเขาขึ้นมาด้วยรอยยิ้มอันสดใสว่า "ไง! ลุงฟิล!!"

โคลสันมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง

เมื่อเดินเข้าไปมองดูใกล้ ๆ โคลสันก็เพิ่งจำได้ว่าชายที่เต็มไปด้วยเคราตรงหน้าคือหลานชายของตัวเอง ‘ลีออน’ ที่หายตัวไปสามเดือนเต็ม!

ภายใต้สายตาประหลาดใจของฟิวรี่และฮิลล์ ทันใดนั้นโคลสันก็ยกมือขึ้นตบไปที่หัวของลีออน!

เพี้ยะ!

"ซีดด!" ลีออนยกมือขึ้นลูบหลังศีรษะของตัวเองเล็กน้อยและมองไปที่ลุงของตัวเองด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

"นี่เป็นการลงโทษที่เธอหายตัวไปโดยไม่บอกฉันตั้งสามเดือน" หลังจากพูดจบโคลสันก็อ้าแขนออกและกอดลีออนด้วยความคิดถึงพร้อมกับพูดขึ้นมาอย่างมีความสุขว่า "ยินดีต้อนรับกลับมา!"

เมื่อมองฉากอันอบอุ่นตรงหน้าฟิวรี่ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ก็หันไปกระซิบกับฮิลล์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงหยอกล้อว่า "ดูเหมือนว่าพวกเราจะถูกลืมไปแล้ว . . . "

ฮิลล์พยักหน้าเห็นด้วยทันที

ขณะเดียวกันลุงและหลานก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่านอกจากพวกเขาทั้งสองคนแล้วภายในห้องยังมีคนอื่นอยู่อีก ทำให้พวกเขาทั้งสองคนรีบปล่อยมือกันทันทีก่อนที่จะยืนตัวตรงเอาไพล่หลังเหมือนกับตอนที่เข้ากองทัพครั้งแรก

"ขอโทษครับ พวกเรา . . . "

"ถ้าจะล้ำลึกความหลังกันก็กลับไปคุยกันที่บ้าน" ฟิวรี่โบกมือขัดจังหวะคำอธิบายของโคลัสนและขยิบตาให้ฮิลล์เล็กน้อย

ฮิลล์พยักหน้าและส่งแฟ้มเอกสารในมือให้กับโคลสัน

โคลสันรับเอกสารและหยิบขึ้นมามองดูเล็กน้อย ก่อนที่จะเห็นตัวเลขขนาดใหญ่ที่ถูกเขียนเอาไว้บนหน้าปกของแฟ้มเอกสาร "0-8-4"

ลีออนก็มองเห็นตัวเลขนี้เช่นกัน แถมเขายังรู้ด้วยว่าตัวเลขนี้มันหมายถึงอะไร ทำให้เขาขมวดคิ้วขึ้นมาและพึมพำอยู่ในใจว่า ‘ค้อนโยเนียร์ และชาวแอสการ์ดลงมาที่โลกแล้ว?’

โคลสันมองตัวเลขบนแฟ้มเอกสารด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "0-8-4?! ผมคิดว่ามันจะเป็นรหัสที่ถูกทิ้งร้างไปแล้ว ยกเว้นว่า . . . "

"ยกเว้นว่าสิ่งที่คุณคาร์เตอร์พบในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง . . . " ฮิลล์พูดเสริมคำพูดของโคลัสน

"ใช่ ไม่คิดเลยว่ามันจะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง!"

เมื่อฟังบทสนทนาของพวกเขาทั้งสามคน ลีออนก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่น่าจะเป็นแท่งเสาโอเบลิสก์ ซึ่งเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ถูกเก็บเอาไว้ใน ‘เดอะฟริดจ์’ ฐานลับของชีลด์!

โคลัสนเปิดเอกสารดูและพบว่ามันไม่มีรูปภาพหรือข้อมูลของ ‘0-8-4’ อยู่เลยสิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือมันเสาพลังงานขนาดใหญ่ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในนิวเม็กซิโก

"มันคืออะไร?"

"ฉันก็ไม่รู้ . . . " ฟิวรี่ที่นั่งอยู่ยักไหล่พร้อมกับกางมือออกเล็กน้อย "นี่คือภารกิจของเราในครั้งนี้"

"ค้นหา ‘0-8-4’  และตรวจสอบว่ามันคืออะไร!"

"เรา?"

ลีออนจับคีย์เวิร์ดสำคัญในคำพูดของฟิวรี่ได้ และถามขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า "ท่านครับ ท่านหมายความว่าภารกิจในครั้งนี้ท่านจะให้ผมและลุง . . . เจ้าหน้าที่โคลสันทำภารกิจด้วยกัน?"

"ทำไม? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" ฟิวรี่ใช้ตาที่มีอยู่ข้างเดียวจ้องมองไปที่ลีออน

ลีออนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดยืนยันจากปากของฟิวรี่ และพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า "ไม่ครับ ตอนนี้ผมรู้สึกตื่นเต้นมาก"

ขณะที่พูดลีออนเอามือโอบไหล่ของโคลสันด้วยท่าทางจริงจัง "เป็นเกียรติของผมอย่างยิ่งที่ได้ทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่ที่ยอดเยี่ยมอย่างเจ้าหน้าที่ ฟิล โคลสันครับ!"

เมื่อมองไปที่ท่าทางของลีออนฟิวรี่ก็อดตกลงไม่ได้ พร้อมกับพวกเขาทั้งสามคนที่บ่นกันขึ้นมาในใจอย่างพร้อมเพียงว่า ‘ไอ้เด็กนี่ . . .’

โปรดติดตามตอนต่อไป …