เจ้าหน้าที่หมายเลข 103

ตอนที่ 103

ที่ใดมีคน ที่นั่นจะมีแม่น้ำและทะเลสาบ!

สามวันต่อมา . . .

ที่จัตุรัสกลางของคุนหลุนเต็มไปด้วยผู้คนหลายพันคนมารวมตัวกันฝึกศิลปะการต่อสู้อยู่ที่นี่เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขันเจ็ดเมือง

ภายใต้ร่มเงาขนาดขนาดใหญ่มีสนามประลองขนาดเล็กแปดหนึ่งถูกวางเรียงรายล้อมสนามประลองขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลางทำให้เป็นเหมือนกับเกาะมากมายที่เชื่อมต่อกัน

ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดใน ‘การแข่งขันเจ็ดเมือง’ ครั้งที่ 358 ทั้งแปดคนจะแข่งขันกันที่สนามประลองขนาใดใหญ่แห่งนี้!!

ตอนเช้าของวันรุ่งขึ้นอาทิตย์รุ่งอรุณขึ้นเหนือท้องฟ้า

แสงแดดอันอบอุ่นสาดส่องแผนร่มเงาของต้นไม้กระทบกับศิษย์จำนวนของทั้งเจ็ดเมืองที่กำลังยืนรวมตัวกันอยู่ที่จัตุรัสกลาง

ลีออน แดเนียล ดาวอส และเจิ้งฉี ต่างก็สวมชุดสีเหลืองยืนอยู่ด้วยกันท่ามกลางของศิษย์ชาวคุนหลุนโดยไม่ได้สนใจเสียงพูดคุยของรอบข้าง

ลีออนที่เข้าร่วมการแข่งขันนี้เป็นครั้งแรกหันไปมองรอบ ๆ ด้วยความคาดหวังและตั้งตารอ ส่วนดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้น

สำหรับคนที่อาศัยอยู่ในยุคไฮเทคมาตั้งแต่เด็กสถานการณ์แบบนี้เป็นสิ่งที่แปลกใหม่สำหรับเขาโดยธรรมชาติ

จากการสังเกตของลีออนแต่ละเมืองจะมีสีที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวแตกต่างกันออกไป

ยกตัวอย่างเช่น คุนหลุน (K’un-Lun) จะเป็นสีเหลือง คิงดอมออฟสไปเดอร์ (Kingdom of Spiders) จะเป็นสีเทา ไทเกอร์ไอซ์แลนด์ (Tiger Island) จะเป็นสีฟ้า . . .

ชุดเครื่องแบบต่อสู้ของแต่ละเมืองจะเป็นสีสันสดใสแตกต่างกันออกไป บวกกับความคึกคักและการกล่าวพิธีเปิดที่ตรงกลางของจัตุรัสกลาง ทำให้ลีออนอดนึกถึงงานกีฬาของโรงเรียนขึ้นมาไม่ได้

อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาจากจำนวนลูกศิษย์จำนวนมากจากทั้งเจ็ดเมืองที่รวมตัวกันอยู่ที่นี่และรากฐานที่มีมาหลายปี ด้วยจำนวนทั้งหมดนี้เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ขนาดใหญ่แล้วมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันมากนัก

ไม่ไกลนักบนแท่นสูงด้านหน้าของสนามประลองมีผู้นำของแต่ละเมืองกำลังนั่งรอเวลาเริ่มแข่งขันกันอย่างเงียบ ๆ

ซึ่งเสียงพูดคุยที่ดังมากบนจัตุรัสกลางทำให้ผู้นำแต่ละเมืองขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

ในขณะเดียวกันลุ่ยกงที่เห็นการขยิบตาจากจักรพรรดิหยกก็รีบก้าวขึ้นไปบนแท่นสูงและตะโกนขึ้นมาเสียงดังว่า "เงียบ!!"

เสียงของลุ่ยกงดังก้องกังวานเหมือนกับเสียงระฆัง ทำให้จัตุรัสคุนหลุนที่มีชีวิตชีวาเงียบลงทันที

ลีออนที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็อดไม่ได้ที่จะริมฝีปากงอเล็กน้อยและคิดในใจว่า ‘การมีพลัง ‘ชี่’ นี่มันดีจริง ๆ มันใช้เป็นโทรโข่งได้ด้วย’

การกระทำในครั้งนี้ของลุ่ยกงยิ่งทำให้ลีออนอยากเรียนพลัง ‘ชี่’ มากขึ้นไปอีกขั้น!

หลังจากลุ่ยกงทำให้ทุกอย่างสงบลงเรียบร้อย จักรพรรดิหยกก็ลุกขึ้นมาจากที่นั่งก้าวไปข้างหน้าหันมองไปรอบ ๆ และประกาศขึ้นมาเสียงดังว่า "การแข่งขันเริ่มขึ้นได้!"

หลังจากพูดจบจักรพรรดิหยกก็โบกแขนเสื้อของตัวเอง ทันใดนั้นศิษย์ของคุนหลุนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของระฆังขนาดใหญ่ก็ใช้ไม้ในมือตีไปที่ระฆังอย่างรุนแรง

กริ่ง!!

เสียงระฆังส่งเสียงดังอย่างกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า!

ทันใดนั้นการแข่งขันเจ็ดเมืองก็เริ่มต้นขึ้นทันที . . .

เนื่องจากเป็นการแข่งขันเป็นแบบป้องกันตำแหน่งและเวลาที่มีจำกัด ทำให้ยิ่งขึ้นสนามประลองเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งจะถูกรุมเร็วขึ้นเท่านั้น

ดังนั้นถึงแม้ว่าการแข่งขันจะเริ่มต้นขึ้นแล้วแต่บนสนามประลองก็ยังคงว่างเปล่าไร้ผู้คน

ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอยากตกเป็นเป้าหมายคนแรก!

เพราะด้วยระยะเวลาหนึ่งก้านธูปและถูกรุมท้าประลองอย่างต่อเนื่องมันคงไม่มีใครสามารถทนไหวอย่างแน่นอน

ไม่มีใครเป็นคนโง่!

ตอนนี้ทุกคนกำลังรอให้ใกล้ช่วงเวลาหมดที่สุด จากนั้นก็ค่อยขึ้นไปบนสนามประลอง แค่นี้ทุกอย่างมันก็ง่ายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อมองไปรอบ ๆ และเห็นผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ กำลังยืนอยู่นิ่ง ๆ ใต้สนามประลองลีออนก็ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย คนพวกนี้มีความคิดเช่นเดียวกับเขา!

ลีออนก้มหน้าลงและคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ทันใดนั้นเขาจะเงยหน้าขึ้นมองไปที่ผู้นำเมืองทั้งเจ็ดที่นั่งอยู่บนแท่นสูงด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

สงสัยจะต้องโชว์ของให้อีกฝ่ายดูหน่อย . . .

ลีออนเหยียบแผ่นหินที่อยู่ใกล้ ๆ ก่อนที่จะออกแรงส่งไปที่เท้าขวาส่งร่างของตัวเองกระโดดขึ้นไปบนสนามประลองเหมือนกันนกนางแอ่น ก่อนที่เท้าจะเหยียบลงบนพื้นสนามประลองอย่างมั่นคง!

เมื่อเห็นคนกระโดดขึ้นไปบนสนามประลองลูกศิษย์ของทั้งเจ็ดเมืองก็มองคนที่อยู่บนสนามประลองด้วยสีหน้ามองดู ‘คนโง่ที่มั่นใจในตัวเอง’

"หืม?!"

เมื่อเห็นการปรากฏตัวของคนคนหนึ่งที่สวมชุดสีเหลืองและใบหน้าที่ไม่เหมือนกับชาวเอเชียมันก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที

"คนนอกอีกแล้ว?!"

"คุนหลุนมีคนนอกเพิ่มมาอีกคนตั้งแต่เมื่อไหร่"

"คนนอกไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขัน!"

ทันใดนั้นลูกศิษย์จำนวนมากของทั้งเจ็ดเมืองก็เริ่มประท้วงขึ้นมา

พวกเขาชี้นิ้วไปที่ลีออนและพยายามตะโกนบอกให้เขาลงมาจากสนามประลอง ทำให้จัตุรัสกลางในตอนนี้เริ่มตกอยู่ในความโกลาหล

ในขณะเดียวกันลีออนก็เหลือบมองไปยังแท่นสูงที่มีผู้นำของแต่ละเมืองนั่งอยู่ ตอนนี้ผู้นำของเมืองนกกระเรียน แม่นกกระเรียนที่ไม่ค่อยพอใจคุนหลุนมาโดยตลอดได้ลุกขึ้นมาจากที่นั่งและถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า "จักรพรรดิหยก สิ่งนี้หมายความว่ายังไง?!"

"นี่คือการแข่งขันศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมของเราทั้งเจ็ดเมืองของนครคุนหลุน นี่เจ้าอนุญาตให้คนนอกเข้าร่วมครั้งแล้วครั้งเล่า นี่มันคือการเหยียบย่ำกฎที่บรรพบุรุษตั้งเอาไว้อย่างไม่ต้องสงสัย!"

เมื่อเห็นแม่นกกระเรียนยืนขึ้นด่ากราดใส่จักรพรรดิหยก ผู้นำเมืองอีกห้าคนก็นั่งดูฉากนี้อย่างเงียบ ๆ

ตอนนี้ผู้นำจากทั้งเจ็ดเมืองได้ถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่ายหลัก ๆ ฝ่ายแรกเป็นฝ่ายของผู้นำคุนหลุน ส่วนอีกฝ่ายเป็นฝ่ายของแม่นกกระเรียน

ในช่วงสิบปีที่ผ่านมาจักรพรรดิคนปัจจุบันพยายามที่จะติดต่อโลกภายนอกมาโดยตลอด เขาต้องการเข้าใจการพัฒนาของโลกภายนอกเพื่อไม่ให้คุนหลุนถูกปิดกั้นจากสิ่งต่าง ๆ

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าความคิดของอีกหกเมืองจะไม่เหมือนกับผู้นำคุนหลุน

ในหมู่พวกเขาทั้งหมดแม่นกกระเรียนเป็นคนที่มีทัศคติเลวร้ายที่สุด

ด้วยเหตุการณ์ที่คุนหลุนรับเด็กกำพร้าอย่างแดเนียล แรนด์ ซึ่งสูญเสียพ่อแม่จากเครื่องบินตกเมื่อแปดปีก่อนมันก็ทำให้คุนหลุนและอีกหกเมืองที่เหลือถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย!

นั่นก็คือฝ่ายที่เห็นด้วยกับการติดต่อโลกภายนอก และฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้

ซึ่งเมืองนกกระเรียนเป็นเมืองที่ต่อต้านคนนอกมาโดยตลอด ทำให้เขาจึงโกรธมากที่เห็นลีออนปรากฏตัวขึ้นบนสนามประลอง . . .

อย่างไรก็ตามจักรพรรดิหยกดูเหมือนจะมีแผนการเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว ดังนั้นแม่นกกระเรียนจะมาขัดขวางแผนการของเขาได้อย่างไร?

จักรพรรดิหยกยกมือห้ามลุ่ยกงที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างขึ้นมา และพูดอธิบายขึ้นมาว่า "ข้าก็ไม่ได้คิดจะปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่ไปตลอด เขาแค่อาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวเท่านั้น . . . "

"ข้าออกจะดีใจด้วยซ้ำที่มีเพื่อนจากแดนไกลมาที่นี่ และมันยังเป็นโอกาสที่ดีสำหรับลูกศิษย์นครคุนหลุนที่จะได้สัมผัสกับศิลปะการต่อสู้ที่แตกต่างของโลกภายนอก"

"แต่ว่า . . . "

แม่นกกระเรียนพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นสีหน้าของจักรพรรดิหยกก็จริงจังขึ้นมาอย่างกะทันหัน และพูดขัดจังหวะความคิดของแม่นกกระเรียนขึ้นมาว่า "ข้าได้ตัดสินใจไปแล้ว ถ้าหากเจ้าจะแย้งอะไรก็ให้หยิบยกเรื่องนี้ไปพูดในการประชุมเจ็ดเมืองครั้งต่อไป"

"ส่วนตอนนี้ . . . เจ้าไม่มีคุณสมบัติจะมาพูดเรื่องนี้!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …