เจ้าหน้าที่หมายเลข 102

ตอนที่ 102

การใช้ประโยชน์จากคนนอก!

ภายในห้องโถงบรรพบุรุษมีชายในชุดคลุมสีดำกำลังนั่งอยู่บนฟูกอย่างเงียบ ๆ ดวงตาของเขาปิดลงมือประสานเข้าหาวางไว้ตรงหน้าท้อง ลมหายใจเข้าออกเป็นไปตามจังหวะ บนโต๊ะไม้ที่อยู่ไม่ไกลมากนักมีกระถางธูปสีแดงกำลังลุกไหม้อยู่

ธูปอันนี้เป็นธูปพิเศษที่ทำให้อากาศภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ซึ่งทำให้ผู้คนผ่อนคลายและจิตใจสงบ

สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่เขาใช้เวลาอยู่มากที่สุด และเป็นห้องสำหรับเขาคนเดียวเท่านั้น ทำให้โดยปกติแล้วเวลาเขาซ้อมอยู่ที่นี่จะไม่มีใครกล้ามารบกวนเขา

แต่วันนี้สิ่งต่าง ๆ กับเปลี่ยนไปเล็กน้อย . . .

สาวใช้สอมชุดสีเหลืองและมัดมวยผมเอาไว้ด้านหลังเดินเข้ามายืนตรงมุมห้องและพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบาว่า "นายท่าน คนนอกขอเข้าพบท่านค่ะ"

หลังจากผ่านไปสักพักใหญ่ชายชุดดำนั่งทำสมาธิอยู่บนฟูกก็เอ่ยปากขึ้นมาสองคำว่า "ปล่อยเขาเข้ามา"

"ค่ะ"

หลังจากสาวใช้หันหลังเดินจากไปดวงตาของจักรพรรดิหยกก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ

เมื่อลีออนเดินเข้ามาด้านในห้องโถงบรรพบุรุษจักรพรรดิก็ได้ลุกขึ้นยืนรอเขาอยู่แล้ว

เขากำลังหันหลังมองไปนอกหน้าต่างโดยหันหลังให้ลีออนอยู่!

ซึ่งไม่ว่าอีกฝ่ายจะมองเห็นหรือไม่ลีออนก็ก้มตัวลงประสานมือคารวะและพูดขึ้นมาว่า "ท่านจักรพรรดิหยก!"

"อืม . . . เจ้ามาหาข้าเพราะเรื่องการแข่งขันเจ็ดเมือง?" ก่อนที่ลีออนจะได้ถามขึ้น จักรพรรดิหยกก็พูดเข้าประเด็นขึ้นมาทันที

คนตัวใหญ่ก็ยังเป็นคนตัวใหญ่อยู่วันยังค่ำ!

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ลีออนก็ค่อนข้างตกใจ และเกือบจะคิดว่าจักรพรรดิหยกได้ส่งคนมาคอยจับดูเขาเอาไว้

แต่เมื่อลีออนลองคิดดูดี ๆ แล้วเขาก็เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเดาจุดประสงค์ของเขาได้

ท้ายที่สุดแล้วข่าวของ ‘การแข่งขันเจ็ดเมือง’ ได้แพร่กระจายไปทั่วคุนหลุนเมื่อเร็ว ๆ นี้และเป็นบทสนทนาหลังอาหารเย็นของทุกคน

ดังนั้นการที่เขามาขอเข้าพบจักรพรรดิหยกในช่วงเวลานี้ ทำให้จักรพรรดิหยกเดาได้ทันทีว่ามันจะต้องเป็นเรื่องของการแข่งขัน

นี่เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมาก!

แต่ถึงอย่างนั้นจักรพรรดิหยกก็ยังทำให้ลีออนประหลาดใจอยู่ดี ก่อนที่ลีออนจะทำตามแผนเดิมของเขาและพูดขึ้นมาว่า "ใช่ครับ ผมหวังว่าท่านจะอนุญาตให้ผมเข้าร่วมการแข่งขันเจ็ดเมือง"

"ทำไมข้าจะต้องอนุญาต? เจ้าไม่ใช่คนของคุนหลุนสักหน่อย" จักรพรรดิหยกมองทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงคลุมเครือ

เมื่อมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายลีออนก็ไม่สามารถคาดเดาความคิดของอีกฝ่ายได้ผ่านการแปลงเปลี่ยนของสีหน้าได้เลย ทำให้ลีออนจะต้องใช้เรื่องเล่าที่เขาเตรียมเอาไว้เท่านั้น

"ผมรู้ว่าผมเป็นคนนอกและไม่มีคุณสมบัติเข้าร่วมการแข่งขันเจ็ดเมือง แต่ตอนนี้ผมได้อยู่ที่คุนหลุนมาเป็นเวลาสองเดือนแล้วและได้เรียนศิลปะการต่อสู้ของคุนหลุน ดังนั้นผมจึงถือว่าเป็นลูกศิษย์ของคุนหลุนครึ่งหนึ่ง"

ลีออนก้าวไปข้างพร้อมกับประสานมือคารวะอีกครั้ง "ดังนั้นผมจึงหวังว่าท่านจะเห็นด้วยกับการเข้าร่วมการแข่งขันเจ็ดเมืองนี้ของผม!"

คำขอร้องของลีออนจักรพรรดิหยกไม่ได้ตอบรับทันที และยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ

ทันใดนั้นห้องโถงบรรพบุรุษทั้งหมดก็ตกอยู่ในความเงียบแม้แต่เข็มหล่นก็ได้ยิน

ลีออนยืนรอคำตอบจากอีกฝ่ายโดยไม่ได้พูดอะไร ก่อนที่หลังจากนั้นไม่นานจักรพรรดิหยกจะพูดขึ้นมาว่า "ได้!"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ลีออนก็อดตื่นเต้นภายในใจไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นประโยคถัดมาของจักรพรรดิหยกมันก็เป็นเหมือนกับน้ำเย็นที่ราดลงบนหัวของลีออนจนทำให้ความตื่นเต้นหายไปหมดทันที

"แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งข้อ"

ลีออนถามขึ้นมาว่า "บอกมาได้เลยครับ"

"ในการแข่งขันนี้เจ้าจะไม่สามารถใช้ศิลปะการต่อสู้ของคุนหลุนได้ เจ้าสามารถใช้ได้เพียงแค่ทักษะการต่อสู้ของโลกภายนอกเท่านั้น"

คำพูดที่ไม่มีอารมณ์ใด ๆ แฝงอยู่ดังขึ้นในหูของลีออนทำให้เขาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

เงื่อนไขนี้ดูเหมือนว่าจะถูกคิดเอาไว้ล่วงแล้ว

ถึงแม้ว่าลีออนจะไม่รู้ว่าทำไมจักรพรรดิหยกถึงยื่นเงื่อนไขนี้ให้กับเขา แต่ลีออนก็พอจะเดามันได้อยู่

อีกฝ่ายดูเหมือนจะต้องการใช้เขาที่เป็นคนนอกเพื่อฝึกฝนลูกศิษย์จากทั้งเจ็ดเมืองของนครคุนหลุนให้รู้จักความร้ายกาจของศัตรูภายนอก และยังเป็นการเตรียมพร้อมล่วงหน้าถ้าหากมีศัตรูภายนอกโจมตีคุนหลุน ชาวคุนหลุนจะได้รับมือกับคนนอกได้ถูกและไม่ตื่นตระหนกมากจนเกินไป

ด้วยเหตุนี้เองเงื่อนไขข้อนี้จึงถือกำเนิดขึ้นมา!

จากมุมมองนี้จักรพรรดิหยกน่าจะรู้ถึงการมีอยู่ของ ‘เดอะแฮนด์’ ที่เป็นภัยต่อคุนหลุนอยู่แล้ว

แต่สำหรับลีออนเรื่องนี้มันไม่ใช่ธุระของเขา!

จุดประสงค์ของเขาในตอนนี้ก็คือตราบใดที่เขาชนะเป็นที่หนึ่งในการแข่งขันครั้งนี้และเรียนรู้พลัง ‘ชี่’ เสร็จเมื่อไหร่เขาจะลงจากภูเขาและกลับไปที่นิวยอร์กเพลิดเพลินไปกับโลกที่มีสีสันของเขาทันที

สำหรับการต่อสู้ระหว่างเดอะแฮนด์และคุนหลุน . . . มันเกี่ยวอะไรกับเขา?

มันก็เป็นอย่างที่ลุ่ยกงพูด เขาเป็นแค่คนนอก . . .

ยิ่งไปกว่านั้นเงื่อนไขนี้มันแทบจะไม่ส่งผลต่อความแข็งแกร่งของเขา

ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถใช้ศิลปะการต่อสู้ของคุนหลุนได้ แต่ด้วยทักษะการต่อสู้ของเขามันก็สามารถเอาชนะลุ่ยกงหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดในคุนหลุนได้อย่างไม่ยากเย็นแล้วจะนับประสาอะไรกับเด็ก ๆ ตัวน้อยของทั้งเจ็ดเมือง?

ดังนั้นลีออนจึงตอบรับเงื่อนไขนี้และเดินออกมาจากห้องโถงบรรพบุรุษอย่างอารมณ์ดี . . .

หลังจากลีออนเดินจากไป ลุ่ยกงที่ไม่รู้ปรากฏตัวขึ้นเมื่อไหร่ก็เดินเข้าไปห้องโถงบรรพบุรุษ และไม่มีการทำความเคารพผู้นำของคุนหลุนพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า "ท่านจักรพรรดิหยก ท่านไม่ควรไปอนุญาตเขาแบบนั้น . . . "

"ท่านควรจะรู้ว่าด้วยความแข็งแกร่งของเขาถ้าหากชาวคุนหลุนไม่ใช้พลัง ‘ชี่’ พวกเขาจะไม่มีทางทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บได้เลย . . . "

"ยิ่งไปกว่านั้นเราเพิ่งจะอนุญาตให้แดเนียลเข้าร่วมการแข่งขัน ทำให้ผู้นำอีกทั้งหกเมืองเริ่มไม่พอใจ และคราวนี้ท่านยัง . . . "

ในขณะที่ลุ่ยกงยังพูดไม่จบทันใดนั้นเสียงของเขาก็เงียบลงอย่างกะทันหัน

ตอนนี้จักรพรรดิหยกที่ยืนหันหลังอยู่เงียบ ๆ ได้ยกมือขวาขึ้นมาและพูดขัดจังหวะขึ้นมาว่า "เจ้ากังวลอะไรข้ารู้ดี"

"แต่เมื่อข้าตัดสินใจไปแล้วมันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีก"

ขณะที่พูดจักรพรรดิหยกก็ค่อย ๆ หันหลังกลับมาเผยให้เห็นใบหน้าของเขา ซึ่งใบหน้าของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความสง่างาม น่าเกรงขาม และดวงตาที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น

"นับตั้งแต่ที่กระดูกงูถูกขโมยไป ความไม่พอใจของพวกเขาที่มีต่อคุนหลุนก็เริ่มชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขารู้สึกว่ากฎของทั้งเจ็ดเมืองถูกคุนหลุนทำลาย"

จักรพรรดิหยกก้าวเดินไปข้างมายังภาพวาดโบราณที่อยู่ด้านข้างของห้องโถง ในขณะที่จ้องมองตัวละครบนภาพวาดจักรพรรดิหยกก็พึมพำกับตัวเองว่า "การที่เราเลือกซ่อนตัวอยู่แบบนี้เป็นความคิดที่ถูกหรือผิดกันแน่"

"การไม่รู้เรื่องราวของโลกภายนอกทำให้เราเหมือนกับคนตาบอด"

"ดังนั้นข้าจึงหวังว่าคนนอกคนนี้จะทำให้พวกเขาได้รู้ว่าโลกภายนอกมันอันตราย และมันพัฒนาไปไกลมากขนาดไหนแล้ว"

"ถ้าหากบรรพบุรุษได้ยินการตัดสินใจของข้าในครั้งนี้ พวกเขาจะต้องเห็นด้วยกับข้าอย่างแน่นอน . . . "

ในขณะเดียวกันลุ่ยกงก็จ้องมองไปที่ภาพวาดโบราณขนาดใหญ่พร้อมกับใบหน้าที่แสดงความเคารพนับถือ

บนภาพวาดเป็นภาพของชายที่สวมฮู้ดสีเหลืองและเสื้อคลุมสีดำกำปั้นของเขาเรืองแสงสีเหลืองแดง

นี่คือไอรอนฟิสต์คนแรก และจักรพรรดิหยกคนแรกของคุนหลุน . . .

โปรดติดตามตอนต่อไป …