เจ้าหน้าที่หมายเลข 100 [ฟรี]

ตอนที่ 100

การแข่งขันเจ็ดเมือง!

ตูม!

ร่างหนึ่งกระแทกลงบนหิมะอย่างรุนแรงทำให้หิมะปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า

ตรงหน้าของคนที่ล้มกระแทกลงบนหิมะมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมชุดคลุมสีเหลือง ผมสีดำ และผิวสีขาวนวลกำลังยืนมองมาทางเขาด้วยรอยยิ้ม

ถ้าหากไม่ใช่เพราะความหนาของหิมะที่เป็นตัวรองรับแรงกระแทกเจิ้งฉีคงได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากการถูกจับโยนลงกับพื้นอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ลีออนเลือกสถานที่เช่นนี้ในการต่อสู้ เพราะเขาสามารถใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขาต่อสู้กับวัยรุ่นทั้งสามคนที่กำลังปิดล้อมเขาได้อย่างไม่ต้องกังวล

ใช่! นี่เป็นการฝึกการต่อสู้แบบหนึ่งต่อสามในทุก ๆ วัน

ลีออนมองไปที่วัยรุ่นอีกสองคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของเขาจากทางด้านซ้ายและขวา ซึ่งวัยรุ่นสองคนนี้ก็คือแดเนียล และดาวอส!

อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาจากสีหน้าของพวกเขาทั้งสองคนที่กำลังมองมาทางเขาเหมือนเป็นศัตรู ทุกคนก็น่าจะรู้ว่าการต่อสู้ในครั้งนี้มันสำคัญมากขนาดไหน!

ลีออนเหลือบมองเจิ้งฉีที่กำลังลุกขึ้นยืนโดยไม่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ก่อนที่สายตาของเขาจะเพ่งความสนใจไปที่คนสองคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

"ถ้าหากวันนี้พวกนายแพ้ สถิติการต่อสู้ของพวกนายจะเปลี่ยนจากแพ้ 59 ครั้ง ชนะ 0 เป็น แพ้ 60 ครั้ง ชนะ 0 ดังนั้นถ้ามีอะไรก็ใส่มาให้หมดอย่ากั๊ก ไม่งั้นเดี๋ยวจะหลับโดยไม่รู้ตัว!"

เมื่อได้ยินคำพูดหยอกล้อของลีออนดาวอสก็ยืนอยู่เงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้แต่แดเนียลที่ปกติเป็นคนประมาทก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างผลีผลามและจ้องมองไปที่ลีออนอย่างเงียบ ๆ

การต่อสู้กับลีออนหลายครั้งที่ผ่านมาทำให้พวกเขาได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง . . .

ไม่ว่าจะเป็นการใช้เล่ห์เหลี่ยม การยั่วยุ การโจมตีอย่างดุดัน การเปิดช่องว่าง และอื่น ๆ อีกมากมายไม่ว่าจะเป็นอะไรพวกเขาก็เจอกับเรื่องแบบนี้มาเกือบหมดแล้ว

ความไร้เดียงสาไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนงี่เง่า พวกเขาเป็นคนที่มีสติปัญญา และคนที่มีสติปัญญาอย่างพวกเขาทั้งสามคนจะถูกกระตุ้นด้วยคำพูดยั่วยุของลีออนได้อย่างไร!

เมื่อมองไปที่แดเนียลและดาวอสที่ยังไม้เข้ามาโจมตีและตั้งท่าเตรียมป้องกันอยู่ตลอดเวลา ลีออนก็ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "ในเมื่อไม่เข้ามา งั้นฉันจะเข้าไปเอง"

ทันทีที่เสียงพูดจบลงเท้าขวาของลีออนก็เหยียบลงไปที่หิมะอย่างรุนแรง!

ในขณะที่ทิ้งรอยเท้าเอาไว้บนหิมะร่างของลีออนก็พุ่งออกไปเหมือนกับจรวดวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว โดยมีเป้าหมายเป็นแดเนียลที่ยืนอยู่ทางด้านซ้าย!

"แดเนียล!!"

ก่อนที่เสียงตะโกนเตือนของดาวอสจะไปถึงหูของแดเนียล ลีออนก็ได้พุ่งไปมาถึงตรงหน้าของแดเนียลด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อเรียบร้อยแล้ว!

ถึงแม้ว่าแดเนียลจะเตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีของลีออนเอาไว้แล้ว แต่เนื่องจากความเร็วของลีออนที่มันเร็วมากเกินไป ทำให้ปฏิกิริยาตอบสนองของเขามันช้าไปเสี้ยววินาที

ปัง!

แดเนียลยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาป้องกันลูกเตะของลีออน ทำให้ร่างกายของเขาชาไปเกือบครึ่งตัว ลูกเตะของลีออนมันรุนแรงเหมือนกับพายุไม่มีผิด!

แน่นอนว่าลีออนไม่หยุดเพียงแค่นั้นเขาใช้ขวาปัดแขนที่ยกขึ้นมาป้องกันของแดเนียลออก และใช้ฝ่ามือซ้ายโจมตีใส่ที่กลางหน้าอกของแดเนียล

"ฮึก . . . "

แดเนียลส่งเสียงครวญครางขึ้นมาในลำคอ พร้อมกับร่างของเขาที่ถูกผลักกระเด็นไปข้างหลัง

ทันทีต่อจากนั้นลีออนก็ใช้ทั้งมือและเท้าโจมตีใส่แดเนียลอย่างต่อเนื่องไม่ปล่อยโอกาสให้แดเนียลได้สวนกลับ

ในขณะเดียวกันดาวอสที่เห็นเพื่อนของตัวเองกำลังถูกทุบตีและเห็นว่าด้านหลังของลีออนกำลังเปิดช่องโหว่ง ดาวอสก็รีบวิ่งเข้ามาหาลีออนพร้อมกับกระโดดหมุนตัวเตะไปที่แผ่นหลังของลีออนอย่างรวดเร็ว

"ครั้งนี้คุณหลบไม่ได้แน่!"

เมื่อดาวอสกำลังคิดเช่นนี้อยู่ในใจ ทันใดนั้นเองมันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันขึ้น!

ลีออนราวกับมีตาอยู่ข้างหลังเมื่อเขารู้สึกได้ถึงการโจมตีมาจากทางด้านหลัง เขาก็ไม่ได้หันหลังกลับ แต่นั่งยอง ๆ ลงกับพื้นเพื่อหลบลูกเตะของดาวอสอย่างง่ายดาย

"ไม่โดนได้ยังไงเนี้ย!!"

ลูกเตะของดาวอสลอยข้ามหัวของลีออนไป และทันทีที่ขาของดาวอสตกลงสู่พื้น ดาวอสก็ตระหนักได้ว่าตอนนี้เขากำลังยืนหันหลังให้กับลีออนอยู่!

สถานการณ์ตรงหน้ามันเหมือนกับตอนที่ลีออนหันหลังให้กับเขาไม่มีผิด!

สิ่งที่แตกต่างกันออกไปก็คือเขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะหลบเลี่ยงกาโจมตีของลีออนได้

ปัง!

ลีออนใช้เท้าเตะไปที่กลางแผ่นหลังของดาวอสอย่างแม่นยำจนทำให้ดาวอสล้มหน้าคะมำลงกับพื้นสัมผัสกับหิมะอันหนาวเย็น

นอกจากนี้การเตะครั้งนี้ยังเป็นการประกาศว่าการฝึกซ้อมต่อสู้ในครั้งนี้ได้จบลงแล้ว . . .

"ถุย . . . "

เมื่อเห็นดาวอสที่ปากเต็มไปด้วยหิมะยืนขึ้นและคายหิมะในปากออกมา ลีออน แดเนียล และเจิ้งฉีก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา

"ฮ่าฮ่าฮ่า . . . "

หลังจากการฝึกซ้อมต่อสู้เสร็จพวกเขาทั้งสี่คนก็ไม่ได้อยู่บนภูเขาหิมะด้านหลังสนามฝึกอีกต่อไป พวกเขาทั้งสี่คนเดินไปตามทางกลับไปยังอาคารที่อยู่ห่างไกลออกไป

ระหว่างเดินทางกลับพวกเขาก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนานไปตลอดทาง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของโลกภายนอก ศิลปะการต่อสู้ ฯลฯ . . .

ในหมู่พวกเขาทั้งสี่คนเจิ้งฉีเป็นคนไว้ผมยาวมากที่สุด ผมยาวสีดำของเขาถูกมัดเป็นมวยประกอบกับเสื้อคลุมสีเหลือง แขนขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจากการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ คิ้วและดวงตากระจ่างใสเหมือนกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ทำให้เจิ้งฉีที่อยู่ทางด้านขวาสุดดูเหมือนกับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้โบราณไม่มีผิด

แต่สิ่งที่พูดออกมาจากปากของเขานั้นดูไม่เหมือนกับคนโบราณเลยสักนิด "พี่ลีออน พี่ทุบตีพวกเราแบบนี้ทุกวันพี่ไม่เบื่อบ้างหรอ?"

แดเนียลที่เดินอยู่ด้านข้างก็เริ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของตัวเพื่อนตัวเองทันที "ใช่ ๆ ถึงแม้ว่าทุกครั้งพวกผมจะพยายามเต็มที่ แต่พี่ก็เอาชนะพวกผมได้อย่างง่ายดายอยู่ดี ไม่มีแม้แต่จะอ่อนข้อให้น้องชายอย่างพวกเราด้วยซ้ำ . . . "

ด้วยระยะเพียงสองเดือนความสัมพันธ์ของลีออนและวัยรุ่นทั้งสามก็ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ดังคำกล่าวว่า ‘คนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ’[1] ทำให้ภายใต้อิทธิพลของลีออนแดเนียล เจิ้งฉี และดาลอสค่อย ๆ สนิทสนมกันโดยไม่รู้ตัวและมักจะทำอะไรคล้าย ๆ กัน

หลังจากผ่านไปไม่นานดาวอสก็พยักหน้าเห็นด้วยเหมือนเพื่อน ๆ ของเขา . . .

เมื่อได้ยินรุ่นน้องของตัวเองบ่นเหมือนคนแก่ ลีออนก็ยิ้มพร้อมกับกางมือออกทำท่าทางช่วยไม่ได้ "การถูกฉันทุบตีในคุนหลุนดีกว่าพวกออกไปถูกศัตรูข้างนอกทุบตีนะ"

"นอกจากนี้ใครบอกให้พวกนายอ่อนแอ่มากขนาดนี้ล่ะ . . . "

ฉึก!

ประโยคนี้เป็นเหมือนกับมีดที่แทงทะลุหัวใจของวัยรุ่นเลือดร้อนทั้งสามคน ทำให้พวกเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าพวกเขาเกิดมาเพื่ออะไร!!

แดเนียล ดาวอส และเจิ้งฉีมองไปที่ลีออนและคิดกันขึ้นมาอย่างพร้อมเพียงในใจว่า ‘พี่ไม่รู้จักถนอมจิตใจของพวกผมเลยใช่ไหมเนี้ย?!’

ในขณะที่เดินพูดกันด้วยเสียงหัวเราะจนมาถึงจัตุรัสกลางของคุนหลุน ทันใดนั้นแดเนียลก็จำอะไรบางอย่างขึ้นมาได้พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยความโกรธว่า "อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าการแข่งขันทัวร์นาเมนต์เจ็ดเมืองกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นฉันจะให้หมอนั่นต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำกับฉันเอาไว้เมื่อสามปีก่อน!!"

เมื่อได้ยินคำพูดของแดเนียลความสนใจของลีออนก็ถูกดึงดูดด้วยการแข่งขันเจ็ดเมืองทันที

"การแข่งขันเจ็ดเมือง?"

เมื่อเห็นใบหน้าสับสนของลีออน แดเนียลก็จำได้ว่าดูเหมือนว่าเพื่อนของเขาจะไม่รู้เรื่องนี้

"โอ๊ะ! ผมลืมไปว่าพี่ลีออนไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันเจ็ดเมือง . . . " แดเนียลเอามือตบหัวของตัวเองเล็กน้อย

"พี่รู้ใช่ไหมว่าคุนหลุนและอีกหกเมืองที่เหลือมีเอกลักษณ์แตกต่างกันออกไป"

"อืม!" ลีออนพยักหน้า

"แต่ละเมืองจะมีศิลปะการต่อสู้และวิธีการฝึกที่แตกต่างกันออกไป ดังนั้นเพื่อส่งเสริมการแลกเปลี่ยนระหว่างเมืองและเพื่อเพิ่มประสบการณ์การต่อสู้ ทำให้จักรพรรดิหยกแห่งคุนหลุนและผู้นำอีกหกเมืองเมื่อหนึ่งพันปีก่อนจึงตัดสินใจจัดการแข่งขันครั้งใหญ่ทุก ๆ สามปี!"

"นั่นก็คือการแข่งขันเจ็ดเมือง!"

"อย่างนี้นี่เอง . . . " ลีออนเอามือลูบเคราที่ไม่ได้โกนมาเกือบสองเดือน ก่อนที่หลังจากนั้นไม่นานเขาจะถามขึ้นมาว่า "แล้วถ้าได้อันดับหนึ่งในการแข่งขันมันจะของรางวัลให้ไหม?"

"แน่นอนว่าย่อมมีรางวัล . . . "

โปรดติดตามตอนต่อไป …

[1] คนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ หมายถึง คนที่อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน หรือใกล้กับอะไรก็จะติดนิสัยหรือสิ่งนั้นมาด้วย