เจ้าหน้าที่หมายเลข 99 [ฟรี]

ตอนที่ 99

ใครสักคนที่จากไปโดยไม่บอกลา!

"ที่ประเทศจีน เธอได้เรื่องอะไรบ้าง?"

ภายใต้ความเงียบคำพูดของฟิวรี่เป็นเหมือนกับลูกศรที่ยิงใส่นาตาชาที่กำลังยืนเอามือไข้วหลังอยู่หน้าโต๊ะทำงานของฟิวรี่

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแอร์ในห้องทำงานนี้มันเปิดเย็นเกินไปหรือเปล่า ทำให้นาตาชาสามารถสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของฟิวรี่นั้นมันดูเย็นชาและเยือกเย็นมาก

นาตาชาพยายามให้กำลังใจตัวเองเล็กน้อยและตอบว่า "ถึงแม้ว่าเราจะรู้ว่าเขาเดินทางไปยังเมืองหนึ่งในประเทศจีน แต่หลังจากที่เขาไปถึงประเทศจีนการค้นหาตัวเขาก็เป็นเรื่องยากมาก ถึงแม้ว่าฉันและคลินต์จะพยายามตามเบาะแสที่เขาหลงเหลือทิ้งเอาไว้ แต่สถานที่สุดท้ายของเขาที่ฉันเจอก็คือภูเขาที่ห่างไกลออกไปทางตะวันตกของจีน"

"แต่หลังจากไปถึงภูเขาทางตะวันออกของจีน เบาะแสของเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย . . . "

เห็นได้ชัดว่าคำตอบของนาตาชาไม่ใช่สิ่งที่ฟิวรี่ต้องการ อย่างไรก็ตามฟิวรี่ก็ไม่ได้แสดงความไม่พอใจอะไรออกมากับนาตาชา เขาเอามือแตะคางและเอนหลังพิงเบาะด้วยท่าทางกำลังคิดอะไรบางอย่าง "อย่างนั้นหรอ . . . "

เมื่อมองไปที่อีกฝ่ายที่กำลังใช้ความคิด นาตาชาก็คิดจะออกไปจากที่นี่เพื่อไม่ให้รบกวนความคิดของฟิวรี่ "ถ้าหากคุณไม่มีอะไรแล้วงั้นฉันขอตัวก่อนค่ะ . . . "

"เดี๋ยวก่อน!"

ทันใดนั้นฟิวรี่ก็พูดขัดจังหวะนาตาชาขึ้นมา "ปล่อยเรื่องของเขาไปก่อน ตอนนี้ทหารกำลังเร่งตามหาตัวของเขาอยู่เช่นกัน ที่ฉันเรียกเธอมาหาฉันในครั้งนี้นอกจากถามเกี่ยวกับเรื่องของเขาแล้วฉันยังมีภารกิจใหม่มอบให้เธอ"

"ภารกิจใหม่?" นาตาชาที่เพิ่งหันหลังกลับและเตรียมตัวเดินจากไปหันหลังกลับมาทันที

"จากการสังเกตการณ์ของสายลับที่อยู่ในสตาร์คอิสดัสตรีส์ ดูเหมือนว่าสถานการ์ล่าสุดของสตาร์คจะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่"

นาตาชายืนฟังอยู่เงียบ ๆ รอฟังคำสั่งของฟิวรี่

"เขาเริ่มดื่มน้ำคลอโรฟิลล์มากกว่า 80 ออนซ์ทุกวันเพื่อขจัดพิษพาราเดียมในร่างกายของเขา ดูเหมือนว่าพิษพาราเดียมในร่างกายกำลังดึงเขาลงสู่หุบเหวแห่งความตาย . . . "

ฟิวรี่เงียบไปครู่หนึ่งและหยิบแฟ้มเอกสารจากลิ้นชักขึ้นมาวางบนโต๊ะ "นี่คือตัวตนใหม่ของเธอ ฉันต้องการให้เธอแทรกซึมเข้าไปในสตาร์คอิสดัสตรีส์ในฐานะสายลับ และคอยติดตามสตาร์คตลอดเวลา"

"ถ้าหากอาการของเขารุนแรงมากขึ้นให้รีบรายงานฉันทันที!"

"รับทราบค่ะ!"

นาตาชาหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาจากโต๊ะและหันหลังเดินจากไป

ไม่นานหลังจากที่นาตาชาจากไป ฮิลล์รองผู้ว่าการของฟิวรี่ก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกองเอกสาร

ฟิวรี่ยกขึ้นมานวดขมับเล็กน้อยและถามว่า "ยังไม่มีข่าวจากเขาอีกหรอ?"

ฮิลล์รู้ทันทีว่า ‘เขา’ ที่ฟิวรี่หมายถึงคือใคร แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ส่ายหัวเล็กน้อย "ยังไม่มีค่ะ สิ่งที่เรารู้ตอนนี้ก็คือสถานที่ปรากฏตัวครั้งสุดท้ายของเขาก็คือในเมืองซิกัตเซของทิเบต"

"หลังจากนั้นจู่ ๆ เขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องลอย ถึงแม้ว่าเราจะใช้ดาวเทียมทางทหารเพื่อค้นหาทั่วโลก แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของเขา"

"อืม . . . " ฟิวรี่หรี่ตาลงเล็กน้อยและพึมพำขึ้นมาว่า "คนหนึ่งคนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย นี่เป็นเรื่องแปลกใหม่จริง ๆ . . . "

"โคลสันล่ะ? เขาไม่ได้บอกโคลสันหรอว่าเขาไปที่ไหน?"

"เขาไม่ได้บอกค่ะ" ฮิลล์ส่ายหัวและพูดต่อว่า "หนึ่งเดือนที่แล้วเขาส่งข้อความมาบอกโคลสันเพียงข้อความเดียวเท่านั้น เขาบอกว่ามีธุระส่วนตัวบางต้องไปทำ และไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่"

"หลังจากนี้เราก็ไม่ได้รับข่าวหรือข้อความใด ๆ จากเขาอีกเลย . . . "

"ธุระส่วนตัว . . . " ฟิวรี่ก้มหน้าลงคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ในที่สุดเขาจะโบกมือและพูดขึ้นมาว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้เขาไป"

"ปล่อยให้เขาไปเที่ยวพักผ่อน . . . "

หลังจากพูดจบฟิวรี่ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มต่อว่า "ยังไงก็ตามถ้าหากเขากลับมาเมื่อไหร่ฝากเธอไปบอกเขาด้วยว่าถ้าหากเขาจะพักร้อนในปีหน้า ให้เขาล้มเลิกความคิดนั้นไปได้เลย!"

เมื่อได้ยินคำพูดของฟิวรี่ใบหน้าที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งของฮิลล์ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงร้อยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "รับทราบค่ะ!"

"ฉันเชื่อว่าถ้าหากเขาได้ยินเรื่องนี้สีหน้าของเขาคงตลกน่าดู . . . "

"ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน . . . "

. . . . . .

ในขณะเดียวกันทางด้านของลีออนที่ติดอยู่ในอีกมิติหนึ่งไม่ได้รู้เลยว่าการหายตัวไปของเขาโดยไม่บอกลาล่วงหน้าจะทำให้วันหยุดพักร้อนในปีของเขาหายไปเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้เวลาส่วนใหญ่ของลีออนกำลังหมกมุ่นอยู่กับการ ‘ฝึกศิลปะการต่อสู้อย่างไรให้มีความสุข’ . . .

ในตอนแรกเพื่อให้เข้าใจศิลปะการต่อสู้ที่ลีออนต้องการเรียนรู้มากที่สุด และปรับแผนการฝึกให้เหมาะสม ลุ่ยกงจึงได้เรียกลีออนออกมาทดสอบทักษะเป็นการส่วนตัว

อย่างไรก็ตามเมื่อเขาถูกลีออนจับทุ่มลงกับพื้นด้วยศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานโดยไม่ใช้พลัง ‘ชี่’ เขาก็รู้ทันทีว่าความแข็งแกร่งของชายหนุ่มตรงหน้าได้มาถึงขีดจำกัดของมนุษย์เรียบร้อยแล้ว!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาค้นพบว่าความแข็งแกร่งของร่างกายไม่สามารถทำให้ลีออนได้รับบาดเจ็บได้เลย และมีเพียงแค่การใช้ ‘ชี่’ เท่านั้นที่สามารถสร้างความเสียหายต่อร่างกายของลีออนได้ผ่านอวัยภายใน ในขณะเดียวกันลุ่ยกงก็ได้สอนศิลปะการต่อสู้ต่าง ๆ ที่ลีออนไม่รู้ให้กับลีออนอย่างต่อเนื่อง

ซึ่งภายใต้การสอนศิลปะการต่อสู้นี้ไม่ว่าลุ่ยกงจะทุบตีลีออนอย่างไร อีกฝ่ายก็ไม่ได้บาดเจ็บหรือมีรอยฟกช้ำเลย!

แน่นอนว่าลีออนไม่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้

ท้ายที่สุดแล้วการต่อสู้ที่แท้จริงจะเป็นตัวช่วยในการพัฒนาทักษะการต่อสู้ให้สูงขึ้นไปอีกขั้น . . .

ด้วยเหตุนี้เองเวลาก็เริ่มผ่านไปวันแล้ววันเล่าผ่านการซ้อมดวลกันเป็นประจำ ลูกน้องสามคนของลีออนและลูกศิษย์สามคนของลุ่ยกง ได้แก่ แดเนียล ดาวอส และเจิ้งฉีก็ได้กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

ในช่วงเดือนแรกที่ลีออนเข้ามาอยู่อาศัยในคุนหลุนนอกเหนือจากการปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตของคุนหลุนแล้ว ลีออนยังทำกิจวัตรประจำวันเช่นกับลูกน้องทั้งสามคนของเขา

ฝึกซ้อมทักษะการต่อสู้ตอนเช้า ออกกำลังกายช่วงขาในตอนบ่าย นั่งสมาธิในตอนกลางคืน และทบทวนการบ้านของแต่ละวัน

เรียกได้ว่าลีออนและแดเนียลได้ถือเป็นชาวคุนหลุนเช่นเดียวกับทุกคนไปโดยปริยาย โดยมีข้อแตกต่างอยู่อย่างเดียวนั้นก็คืออายุของเขาที่มากกว่าคนอื่นเล็กน้อย . . .

สำหรับทักษะการต่อสู้ของลีออนก็ค่อย ๆ แข็งแกร่งในทุกวันเช่นกัน

ต้องขอบคุณการเพิ่มประสิทธิภาพของร่างกายด้วยการต่อสู้ (ทักษะ) ที่หลากหลายของเขาทำให้ภายในหนึ่งเดือนลีออนก็สามารถเรียนรู้ทักษะกังฟูท่าโจมตีแขนสามชุดและท่าโจมตีด้วยขาอีกสองชุดที่ถูกสอนโดยลุ่ยกงและรวมเข้ากับทักษะการต่อสู้ทั้งหมดของเขาอย่างสมบูรณ์!

จากการฝึกซ้อมแบบหนึ่งต่อหนึ่งเริ่มกลายเป็นฝึกซ้อมแบบหนึ่งต่อสาม แต่ถึงอย่างนั้นแม้ว่าแดเนียลจะรวมพลังกับเพื่อนอีกสองคนของเขาก็ยังไม่สามารถทนรับการโจมตีของลีออนได้เกินยี่สิบวินาทีเลยด้วยซ้ำ . . .

อย่างไรก็ตามประสบการณ์ต่อสู้ของพวกเขาทั้งสามคนก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ เช่นกัน

วันเวลาที่อาศัยอยู่ในคุนหลุนนั้นเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวามาก

ยกเว้นอาหารที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ แต่ผู้คนและทิวทัศน์ของที่นี่มันสวยงามมาก

แน่นอนว่าภายใต้การใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนี้ลีออนก็ยังไม่ลืมจุดประสงค์เดิมของเขาที่เดินทางมาที่นี่

หลังจากรู้สึกว่าทักษะการโจมตีด้วยหมัดและเท้าของเขาเพียงพอแล้วลีออนก็ขอให้ลุ่ยกงช่วยสอนวิชาดาบให้กับเขา แต่ถึงอย่างนั้นลุ่ยกงก็พยายามเกลี้ยกล่อมลีออนให้ล้มเลิกความคิดนี้ด้วยเหตุผลที่ว่า "ความแข็งแกร่งจากอาวุธถือว่าไม่ใช่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง ความแข็งแกร่งที่แท้จริงจะต้องออกมาจากร่างกายของตัวเองเท่านั้น"

อย่างไรก็ตามลีออนเมื่อลีออนหยิบดาบถังที่ทำลายไม่ได้ออกมาและเริ่มต่อสู้กับลุ่ยกงเพื่อแสดงความแข็งแกร่งของดาบเล่มนี้ให้เขาดู ทำให้ตั้งแต่เดือนที่สองลีออนก็ได้เรียนรู้วิชาดาบของคุนหลุนอย่างง่ายดาย . . .

โปรดติดตามตอนต่อไป …