เจ้าหน้าที่หมายเลข 98 [ฟรี]

ตอนที่ 98

3 เดือน!

เงื่อนไขที่ลีออนเสนอนั้นไม่ยาก แถมค่อนข้างง่ายด้วย

ทัศนคติของคุนหลุนที่มีต่อลีออนนั้นคือคนนอกที่มาเรียนศิลปะการต่อสู้ด้วยตัวเอง ซึ่งมันไม่ได้ดีไปกว่าแดเนียล แรนด์ คนนอกที่ได้รับช่วยเหลือจากภูเขาเนื่องจากเครื่องบินตกและจับพลัดจับผลูต้องมาเรียนศิลปะการต่อสู้ ทำให้ความเป็นอิสระของลีออนจะมากกว่าแดเนียล ส่วนแดเนียลนั้นต้องปฏิบัติตามกฎทั้งหมดของคุนหลุน . . .

คุนหลุนไม่ได้มีการเหยียดหรือการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติ โดยข้อเท็จจริงที่สามารถนำมาพิสูจน์เรื่องนี้ได้ก็คือแดเนียลผู้เป็นคนนอกที่ได้รับเลือกให้กลายเป็นไอรอนฟิสต์ ซึ่งมันค่อนข้างคล้ายกับนโยบายการศึกษา ‘การศึกษาที่ไม่มีชั้นเรียน’ ของขงจื๊อโดยอยู่บนสมมติฐานที่ว่าจะไม่มีอันตรายต่อคุนหลุน ถ้าหากลีออนต้องการเรียนศิลปะการต่อสู้คุนหลุนก็กล้าที่จะสอนเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังหยิบยื่นเงื่อนไขที่น่าดึงดูดมาก . . .

ทันใดนั้นความสนใจของทุกคนทั้งหมดต่างก็จดจ้องไปที่ชายที่สวมชุดคลุมสีดำ อาวุโสคุนหลุนทั้งสี่คนก็เหลือบมองไปที่จักรพรรดิของพวกเขาเช่นกัน

ลีออนใช้ดวงตาสีฟ้าจ้องมองไปที่จักรพรรดิหยกและรอคำตอบของอีกฝ่ายอย่างคาดหวัง

หลังจากผ่านไปไม่นานจักรพรรดิหยกผู้นำของคุนหลุนก็ตัดสินใจได้ และพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "เจ้าอยู่ที่นี่ได้! แต่ . . . เจ้าสามารถอยู่ได้เพียงแค่สามเดือนเท่านั้น"

"หลังจากผ่านไปสามเดือนไม่ว่าเจ้าจะเรียนรู้ได้แค่ไหน เจ้าจะต้องออกจากคุนหลุนทันที นอกจากนี้เจ้าจะต้องบอกตำแหน่งของเกาให้ข้าทราบด้วย"

"ในทางกลับกันในช่วงเวลาที่เจ้าอยู่ที่นี่ข้าจะให้ลุ่ยกงสอนศิลปะการต่อสู้ที่เจ้าต้องการเรียนรู้ทั้งหมด . . . "

หลังจากพูดจบจักรพรรดิหยกก็ลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมกับโบกแขนเสื้อเดินจากไปอย่างไม่รีบร้อน เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิของตัวเองจากไปผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็ลุกขึ้นเช่นกัน และเดินตามออกจากห้องโถงไปติด ๆ

‘เยี่ยม!’

ลีออนที่ยืนอยู่ในห้องโถงชู้มือด้วยความตื่นเต้นในใจ ในขณะเดียวกันทางด้านนอกของห้องโถงใหญ่ . . . ผู้อาวุโสของคุนหลุนที่เดินตามหลังจักรพรรดิหยกพวกเขาไม่สามารถทนความสงสัยภายในใจได้อีกต่อไป และเอ่ยถามขึ้นมากับจักรพรรดิหยกว่า "ท่านผู้นำ ข้าไม่เข้าใจทำไมท่านถึงให้คนนอกอยู่ที่นี่? คุนหลุนมีคนนอกคนเดียวก็ลำบากมากพออยู่แล้ว . . . "

เมื่อได้ยินคำถามนี้จักรพรรดิหยกไม่ได้หยุดฝีเท้าของตัวเองและกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบโดยไม่หันไปมองว่า "ลมหายใจ"

"ลมหายใจ?"

"ใช่ ลมหายใจของเขามันคล้ายกับลมหายใจของ ‘โชเหลา’ มาก"

ขณะที่พูดจักรพรรดิหยกก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองไปยังหุบเขาที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของภูเขาที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะดวงแววตาแฝงไปด้วยความเคารพ

. . .

หลังจากออกจากวิหารพระอาทิตย์ลุ่ยกงก็พาลีออนมายังลานกว้างที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง

"นี่คือห้องของเจ้า" ลุ่ยกงพูดขึ้นพร้อมกับเปิดประตูเหล็กของห้องออก

เมื่อมองไปที่ห้องที่ดูเรียบง่ายเปรียบเสมือนกับคุกเล็ก ๆ ที่มีเพียงเตียงและฟูกสำหรับนั่งทำสมาธิ ลีออนก็อดไม่ได้ที่จะกดริมฝีปากเล็กน้อย นี่เขาจะต้องอยู่ในห้องที่เหมือนคุกนี่ไปอีกสามเดือนอย่างนั้นหรอเนี้ย?

เฮ้อ! ถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิตแล้วกัน . . .

ลีออนเดินเข้าไปข้างในและโยนกระเป๋าลงบนฟูก ทำให้ลุ่ยกงที่เห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยและพูดขึ้นมาว่า "คุนหลุนมีกฎระเบียบของตัวเอง เจ้าจะต้องตื่นให้ตรงเวลา ควรรู้ว่าเมื่อใดควรฝึกศิลปะการต่อสู้ ควรรู้ว่าเมื่อใดควรรับประทานอาหาร ถ้าหากเจ้าไม่สามารถปฏิบัติตามกฎพวกนี้อย่างเคร่งครัดได้ ถึงแม้ว่าจะคำสั่งของจักรพรรดิหยกข้าก็จะไม่สอนอะไรให้กับเจ้าสักอย่าง เจ้าเข้าใจสิ่งที่ข้าพูดใช่ไหม?"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ ‘อาจารย์’ ของตัวเองที่ต้องอยู่ร่วมกันอีกสามเดือนข้างหน้า ลีออนก็ไม่ได้ปฏิบัติกับเขาไม่ดีและพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "เข้าใจแล้วครับ"

"ถ้าหากเจ้าไม่เข้าใจอะไรก็ให้ไปถามกับแดเนียลที่อยู่ห้องถัดไป เขาจะช่วยเจ้าเอง" หลังจากพูดจบลุ่ยกงก็หันหลังเดินจากไปทันที

ทำให้ภายในห้องตอนนี้เหลือเพียงแค่ลีออนตัวคนเดียว เมื่อเห็นกลับไปมองห้องอันว่างเปล่าลีออนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา "เฮ้อ! . . . ความรู้สึกมันเหมือนกับตอนที่ฉันอยู่ในกองทัพไม่มีผิด แต่ที่นั่นฉันไม่ได้ห้องเดี่ยวสุดหรูแบบนี้ . . ."

บางทีการมองโลกในแง่ดีก็อาจจะทำให้เอาชนะความยากลำบากได้ ในเมื่อตอนนี้เขาอยู่ในคุนหลุนเขาก็จะต้องปฏิบัติตามกฎและประเพณีของที่นี่

ลีออนใช้เวลาไม่นานในการเก็บสัมภาระของตัวเอง ก่อนที่ทันใดนั้นประตูห้องของเขาจะเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ตึง! ตึง! ตึง!

ลีออนลุกขึ้นไปเปิดประตูและแสดงรอยยิ้มที่จริงใจขึ้นมา ‘ไม่คิดเลยว่าก่อนที่ฉันจะไปหาแดเนียลเขาจะมาหาฉันซะก่อน แถมยังพาเพื่อนมาอีกด้วย’

แดเนียลและเจิ้งฉีกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องของเขาพร้อมกับเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่ง

เด็กผู้ชายคนนี้มีรูปร่างสูงโปร่งผอมดวงตาเบ้าลึกคล้ายกับชาวอินเดียวศัตรูเก่าของแดเนียล – ‘สตีลเซอร์เพนท์’ ดาวอส!

แน่นอนว่าเขายังเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดของแดเนียลด้วย

ทันทีที่พวกเขาเดินเข้ามาในห้องเจิ้งฉีก็นั่งลงกับพื้นและถามขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นว่า "ลีออน! ฉันได้ยินมาว่าจักรพรรดิหยกให้คุณอยู่ที่นี่ต่อมันเป็นเรื่องจริงไหม?!"

ก่อนที่ลีออนจะได้ตอบแดเนียลที่อยู่ด้านข้างก็กลอกตาเล็กน้อยและพูดขึ้นมาด้วยความโกรธว่า "เขาจะต้องอยู่ที่นี่แน่นอน และมันก็เป็นเรื่องจริงด้วย . . . "

"เยี่ยมไปเลย!" ลีออนไม่สนใจความตื่นเต้นจากเพื่อนตัวน้อยของเขาที่กำลังถูกดึงดูดด้วย ‘โลกภายนอก’  แต่ดูเหมือนว่าเจิ้งฉีจะไม่ยอมแพ้เกี่ยวกับเรื่องนี้ง่าย ๆ และขยับก้นเข้าไปใกล้ ๆ ลีออนพพร้อมกับถามขึ้นมาว่า "คุณช่วยเล่าเกี่ยวกับโลกภายนอกให้พวกเราฟังต่อได้ไหม?"

เมื่อพูดถึง ‘โลกภายนอก’ แดเนียลที่กำลังพยายามนึกความทรงจำของตัวเองก็จ้องมองไปที่ลีออนทันที แม้แต่ดาวอสที่เพิ่งมาใหม่ก็จ้องมองไปที่ลีออนอย่างเงียบ ๆ เช่นกัน

โลกภายนอกมันมีเสน่ห์มากสำหรับวัยรุ่นอย่างพวกเขาที่มีชีวิตอยู่เพื่อกิน นอน และฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ . . .

เมื่อเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความอยากรู้อยากเห็นจากวัยรุ่นทั้งสามคนลีออนก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ "ไม่มีปัญหา!"

"ก่อนอื่นให้ฉันเล่าให้พวกเธอฟังก่อนว่าเมืองที่ฉันอาศัยอยู่คือ นิวยอร์ก . . . "

วันแรกที่เขาเดินทางมาถึงคุนหลุน เขาได้ใช้เวลาไปเกือบทั้งหมดในการเล่าเรื่องให้วัยรุ่นไร้เดียงสามสามคนที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกฟังเกี่ยวกับเรื่องราวของโลก . . .

รุ่งสางวันรุ่งขึ้น

เมื่อยามอาทิตย์รุ่งอรุณชาวคุนหลุนจะตื่นขึ้นมาเริ่มต้นชีวิตวันใหม่ . . .

ชาวคุนหลุนที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ต่างก็ลุกขึ้นมาจากเตียง เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อคลุมสีเหลือง และรวมตัวกันที่จัตรัสขนาดใหญ่ของคุนหลุนทีละคน

เมื่อพวกเขาเห็นลีออนผู้เป็นคนนอกที่มีผมสีน้ำตาลและดวงตาสีฟ้าสวมเสื้อผ้าแบบเดียวกับพวกเขามายืนอยู่ที่จัตุรัส พวกเขาก็เริ่มหันไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนของตัวเองทันที

"คนนอกอีกคน?!" วัยรุ่นของคุนหลุนเป็นช่วงวัยที่อ่อนไหวต่อบุคคลภายนอกมาก

"น่าจะใช่ เขาดูเหมือนแดเนียลมากเลย . . . " ส่วนนี้คือเด็กที่มีตาหามีแววไม่

. . .

หลังจากผ่านไปไม่นานลุ่ยกงก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเสียงพูดคุยที่เงียบหายไปทันที

เมื่อมองไปทีลีออนที่ยืนอยู่ทางกลางฝูงชนลุ่ยกงก็แอบพยักหน้าอย่างลับ ๆ พร้อมกับเริ่มหมุนเวียนพลังชี่ภายในร่างกายของเขา "ออกกำลังกายตอนเช้า เริ่มได้!"

เมื่อได้ยินคำสั่งของอาจารย์ตรงหน้าวัยรุ่นทุกคนของคุนหลุนก็ส่งเสียงขึ้นมาอย่างพร้อมเพียงว่า ‘ครับ’!

ด้วยเหตุนี้เองการเรียนศิลปะการต่อสู้ที่คุนหลุนเป็นระยะเวลาสามเดือนของลีออนก็ได้เริ่มต้นขึ้น . . .

โปรดติดตามตอนต่อไป …