เจ้าหน้าที่หมายเลข 95 [ฟรี]

ตอนที่ 95

คุนหลุน!

ภายใต้การนำทางของเฉินเจินในที่สุดพวกเขาทั้งสองคนก็เข้าสู่เทือกเขาหิมาลัย บางมุมของภูเขายังคงมีหญ้าสีเขียวอยู่บ้าง ส่วนที่เหลือนั้นล้วนเป็นสีขาวโพลนทั้งหมด

ยิ่งเดินไปตามเส้นทางบนภูเขามากเท่าไหร่หญ้าสีเขียวก็เริ่มจางหายไปเหลือเพียงแต่หิมะสีขาวโพลน

หลังจากเดินต่อไปได้อีกไม่นานลีออนก็ไม่ได้เดินขึ้นเขาอีกต่อไป แต่เป็นการปีนเขา!

ความสูงตระหง่านของภูเขาเป็นเหมือนกับม่านวิเศษโปร่งแสงที่ทำให้ระยะการมองเห็นสั้นลงเหลือเพียงแค่ไม่กี่เมตร ถ้าหากไม่ใช่เพราะการเดินตามพระภิกษุเสื้อเหลืองตรงหน้าไปอย่างใกล้ชิด ภายในชั่วพริบตาเดียวลีออนคงหลงทางอยู่ในโลกสีขาวโพลนแห่งนี้ . . .

ที่นี่มีหิมะตกทั่วทุกที่!

ถ้าหากไม่มีรองเท้าเดินป่าที่ป้องกันการลื่นไถลใต้ฝ่าเท้าลีออนอาจจะถูกบดขยี้ด้วยสภาพแวดล้อมที่รุนแรงแบบนี้ไปแล้ว

อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเห็นเฉินเจินที่ปีนเขาขึ้นไปอย่างมั่นคงความวิตกกังวลภายในใจของลีออนก็ลดลงเช่นกัน

ต้องรู้ก่อนว่าเฉินเจินสามารถเดินไปมาบนกำแพงภูเขาสูงชันได้อย่างอิสระเพียงแค่สวมรองเท้าที่ทำมาจากผ้า!

สิ่งนี้สามารถนำมาประกอบกับความจริงได้ว่าตอนนี้เขาได้เริ่มปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตและสภาพแวดล้อมที่นี่อย่างช้า ๆ

ปีนขึ้นไปบนเนินหิมะที่สูงชันอย่างต่อเนื่องก่อนที่ในที่สุดลีออนจะมาถึงปากทางเข้าเมืองเครนซึ่งเป็นซุ้มสี่เหลี่ยมที่ทำขึ้นมาจากหินอ่อนสีเทา!

ลีออนมองไปที่ตัวอักษรจีนที่สลักอยู่บนกำแพง ‘เมืองเครน (เมืองนกกระเรียน)’

(T/L : หลังจากนี้ขอเรียงเมืองเครนเป็นเมืองนกกระเรียนนะครับเพราะมันดูดีกว่า)

ด้านหลังซุ้มประตูมีหน้าผาที่ดูน่ากลัวมากอยู่!

เฉินเจินยืนอยู่กับที่พร้อมกับประสานมือเข้าหากันและพูดแนะนำลีออนว่า "นี่คือทางเข้าเมืองนกกระเรียน"

ลีออนขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่ภาพต่อมาจะทำให้ลีออนประหลาดใจ ลีออนเห็นเฉินเจินเดินเข้าไปในซุ้มประตูอย่างช้า ๆ ก่อนที่ทันใดนั้นจะมีเคลื่อนกระเพื่อมขึ้นมา พื้นที่เริ่มบิดเบี้ยวพร้อมกับร่างของเฉินเจินที่หายไปต่อหน้าต่อตาของลีออนทันที!

เทเลพอร์ต?! หรือว่าจะเป็นสนามบาเรียที่ปิดกั้นการมองเห็น?!

บางทีเมื่อเขาเดินเข้าเขาจะรู้คำตอบในคำถามเหล่านี้เอง

ลีออนยืนอยู่หน้าซุ้มประตูเพื่อปลุกความกล้าในใจอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่หลังจากนั้นเขาจะก้าวเดินไปข้างหน้าตรงไปยังซุ้มประตู

ทันใดนั้นภาพตรงหน้าของลีออนก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว และสิ่งที่เขาเห็นก็คือเมืองโบราณขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นบนภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ!

อาคารไม้โบราณทำให้เมืองนกกระเรียนสวยงามราวกับดินแดนมหัศจรรย์ลึกลับที่ซ่อนตัวจากโลก

โดยเฉพาะรูปปั้นนกกระเรียนแกะสลักที่ดูเหมือนจริงมาก ท่าทางของมันราวกับว่าสามารถบินตรงไปยังสวรรค์ทั้งเก้าได้ตลอดเวลา

เมื่อเห็นลีออนกำลังตกตะลึงกับความงดงามตรงหน้าเฉินเจินที่ยืนอยู่ด้านหน้าก้าวหนึ่งก็ก้าวถอยหลังมาและพูดว่า "ยินดีต้อนรับสู่ประสาทนกกระเรียน!"

คำพูดของเฉินเจินได้ดึงลีออนออกมาจากพวังค์ทันที และกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

ลีออนหันศีรษะกลับไปด้านหลังมองไปยังซุ้มสี่เหลี่ยมที่ยังคงอยู่ที่เดิม เพียงแต่ว่าตอนนี้ตรงกลางของซุ้มสี่เหลี่ยมมันมีประตูพอร์ทัลสีดำเหมือนกับหลุมดำปรากฏอยู่!

ทันใดนั้นลีออนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเมืองทั้งเจ็ดของคุนหลุนถึงได้หายากนัก . . .

ปรากฏว่าเมืองทั้งเจ็ดของคุนหลุนนั้นซ่อนตัวอยู่ในอีกมิติหนึ่ง!

ลีออนเดาว่าทุกเมืองน่าจะมีประตูเทเลพอร์ตเหล่านี้อยู่ และมันอาจจะเป็นวิธีเดียวที่จะสามารถเข้าและเดินทางไปมายังเมืองทั้งเจ็ดของคุนหลุนได้!

บางทีอาจจะเป็นความรู้สึกของการกลับบ้านซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลายเป็นพิเศษ แม้แต่เฉินเจินที่อึ้มครึ้มมาตลอดทางตอนนี้มันดูสดใสกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

"พักสมองและเติมพลังงานกันก่อนที่เราจะออกเดินทางกันต่อ"

หลังจากพูดจบเฉินเจินก็เป็นผู้นำลีออนเดินไปตามถนนไปยังอาคารขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

ลีออนรัดกระเป๋าใบใหญ่ด้านหลังของเขาให้แน่นและรีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

สรวงสวรรค์ใต้ภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะทำให้ลีออนที่อยู่ในอาคารไฮเทคและอาคารสูงหลายแห่งมาเป็นเวลานานหลายปีเหมือนกับบ้านนอกที่เข้ากรุงไม่มีผิด

ลีออนมองซ้ายทีมองขวาทีพยายามจดจำทิวทัศน์ที่งดงามรอบตัวเอาไว้ในใจตลอดเวลา เพราะกลัวว่าทุกสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ามันจะเป็นความฝันเท่านั้น

เมื่อเดินเข้ามาในอาคารขนาดใหญ่และมองไปรอบ ๆ ลีออนก็รู้ว่าที่นี่คือร้านอาหารของเมืองนกกระเรียน!

เก้าอี้ไม้ โต๊ะไม้อย่างดี และอุปกรณ์บนโต๊ะอาหารล้วนทำมาจากไม้อย่างประณีต

เมื่อเห็นเจ้าของร้านอาหารนำซุปเต้าหู้นึ่งและแพนเค้กนุ่ม ๆ มาเสิร์ฟลีออนก็รู้สึกขอบคุณตัวเองมากที่ไม่ได้หยิบเนื้อกระป๋องและขนมปังออกมาจากในกระเป๋า

เพราะอาหารของเขามันตรงกันข้ามกับอาหารมังสวิรัติที่นำร้านอาหารนำมาเสิร์ฟเลย

แน่นอนว่าเพื่อให้เป็นไปตามขนมธรรมเนียมของที่นี่ และไม่ให้ถูกเฉินเจินและเจ้าของร้านอาหารไล่ออกร้านเขาจึงนั่งกินอาหารบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ . . .

"เอาล่ะ! ไปกันต่อเถอะ!"

หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จพวกเขาทั้งสองคนก็ออกเดินทางกันต่อ

ถนนเส้นถัดไปมันดีกว่าถนนเส้นก่อนหน้านี้มาก

ท้ายที่สุดแล้วการเข้าสู่เมืองนกกระเรียนมันก็หมายความว่าลีออนได้เข้าสู่มิติที่เป็นเอกลักษณ์ของเมืองทั้งเจ็ดของนครคุนหลุน

ตราบใดที่เฉินเจินเป็นผู้นำทางให้กับเขา เดินทางข้ามเมือง เขาก็สามารถไปถึงคุนหลุนซึ่งเป็นเมืองแรกจากทั้งเจ็ดเมืองของนครคุนหลุนได้อย่างง่ายดาย . . .

เดินทางออกจากใจกลางเมืองไปตามเส้นทางที่ห่างไกล ข้ามเนินเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ ข้ามสะพานโซ่ที่ทอดข้ามยอดเขาสองยอด จนกระทั่งในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงทางเชื่อมระหว่างเมืองนกกระเรียนและคุนหลุน

ตรงหน้าของพวกเขามีสะพานโค้งสี่เหลี่ยมที่มีคำขนาดใหญ่เขียนเอาไว้บนป้ายว่า ‘คุนหลุน’ ประดับอยู่

ซึ่งในระหว่างทางลีออนได้รู้ข้อมูลบางอย่างของคุนหลุนจากเฉินเจินว่านอกจากคุนหลุนจะครองอันดับหนึ่งจากทั้งเจ็ดเมืองแล้ว เนื่องจากความแข็งแกร่งของไอรอนฟิสต์ คุนหลุนยังเป็นจุดศูนย์กลางของทุกเมืองโดยมีอีกหกเมืองกระจายล้อมรอบเหมือนกับดวงดาวที่ล้อมรอบคุนหลุนเอาไว้

ด้วยเหตุนี้เองคุนหลุนจึงกลายเป็นศูนย์กลางที่เชื่อมต่อเมืองอื่น ๆ และเป็นสถานที่จัดการแข่งขันของทั้งเจ็ดเมือง

"เมื่อโยมเดินผ่านประตูนี้ไปโยมก็ถึงคุนหลุนแล้ว"

ในขณะที่ลีออนกำลังจะก้าวข้ามประตูตรงหน้าไปขาของเขาก็หยุดลงอย่างกะทันหัน และหันกลับไปมองเฉินเจินที่ยืนอยู่กับที่ และอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาว่า "เอ๊ะ?! คุณไม่ได้ไปด้วยกันหรอ?"

"อาตมาไม่สามารถติดตามโยมไปยังถนนสายต่อไปได้ ตอนนี้ภารกิจของอาตมาได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว"

หลังจากพูดจบเฉินเจินก็หันหลังกลับและเดินจากไปโดยไม่สนใจลีออนแม้แต่น้อย ทำให้ลีออนยืนอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางหิมะที่ขาวโพลน

เมื่อมองไปที่เฉินเจินที่เดินจากไปลีออนก็ยักไหล่เล็กน้อยและพึมพำกับตัวเองว่า "ให้ฉันดูหน่อยสิว่าคุนหลุนในตำนานมีหน้าตาเป็นยังไง!"

ลีออนก้าวเดินเข้าไปในประตูเทเลพอร์ตและมาถึงหัวเมืองทั้งเจ็ด – คุนหลุน!

ทันทีที่เขาก้าวเข้านครคุนหลุนลีออนก็ถูกหิมะที่ปลิวว่อนอยู่บนท้องฟ้าพุ่งกระทบเข้าใสหน้าทันที

ลีออนในตอนนี้ถูกรายล้อมไปด้วยเมฆและหมอกรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกสีขาว ซึ่งไม่ไกลจากนั้นมากนักลีออนสามารถมองเห็นวัยรุ่นสองคนในชุดคลุมสีเหลืองกำลังยืนอยู่ในทุ่งหิมะและกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน

แน่นอนว่าพวกเขาก็สังเกตเห็นลีออนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมาเช่นกัน แถมชุดที่ลีออนใส่ยังแตกต่างจากพวกเขาอย่างชัดเจน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะถามขึ้นมาว่า "คุณเป็นใคร?!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …