เจ้าหน้าที่หมายเลข 94 [ฟรี]

ตอนที่ 94

เมืองเครน และ พระภิกษุ!

เมื่อปากกระบอกปืนพกในมือของลีออนเล็งไปที่หน้าผากของมาดามเกาที่มีชีวิตอยู่มานานมากกว่าสี่ร้อยปี มาดามเกาก็รู้สึกกลัวความตายขึ้นมาในส่วนลึกของจิตใจ

เมื่อชีวิตของตัวเองตกอยู่ในมือของคนอื่นไม่ว่าจะเป็นใครก็หนีไม่พ้นการกลัวตายและวิตกกังวล ยิ่งไปกว่านั้นมาดามเกายังเป็นคนทรยศที่ทรยศคุนหลุนเพื่อแสวงหาความอมตะ?!

ความตายเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับคนที่ต้องการเป็นอมตะเสมอ . . .

ด้วยความสิ้นหวังมาดามเการีบยกขึ้นเพื่อขอยอมแพ้และพูดว่า "เดี๋ยวก่อน! ถ้าหากคุณฆ่าฉัน คุณจะไม่มีทางเข้าไปในคุนหลุนได้!"

ลีออนต้องการทำให้มาดามเกาหวาดกลัวแล้วบีบบังคับให้เธอบอกวิธีลักลอบเข้าไปในคุนหลุน แต่ใครจะคิดว่าทันทีที่เขายกปืนจ่อเธอ เธอกับยกคำพูดขึ้นมาข่มขู่เขาอีกแล้ว!

ดูเหมือนว่าจะต้องเล่นบทโหดอีกนิด?!

ลีออนจงใจเดินเข้าไปใกล้ ๆ มาดามเกาโดยไม่ลดปืนลงพร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาและไร้ความปราณีว่า "อย่างที่ผมพูด ผมรู้เกี่ยวกับคุนหลุนและเดอะแฮนด์ และรู้ด้วยว่ายังมีคนแบบนี้คุณอยู่อีกสี่คน . . . "

"ถึงแม้ว่าคุณจะไม่บอกผม ผมก็สามารถไปหาคนอื่นได้ ปฏิบัติกับพวกเขาเหมือนกับคุณ และเรามารอดูกันว่าพวกเขาจะทำเหมือนกับคุณกันไหม ไอ้คนทรยศ!"

หลังจากพูดจบลีออนก็ขยับนิ้วเล็กน้อยราวกับเขากำลังจะเหนี่ยวไก ทำให้มาดามเกาที่เห็นเช่นก็ตื่นตระหนกทันทีและรีบอ้าปากพูดขึ้นมาว่า "ฉันพูด! ฉันพูดแล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของมาดามเกาลีออนก็ค่อย ๆ ลดปืนลงพร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นมาอย่างหล่อเหลา "ถ้าพูดอย่างนี้ตั้งแต่แรกเรื่องมันก็จบลงไปนานแล้ว"

. . .

ครึ่งชั่วโมงต่อมาลีออนเดินออกมาจากร้านอาหารฝรั่งเศสโดยในมือของเขามีหยกแกะสลักอยู่อันหนึ่งที่ได้มาจากมาดามเกา หยกอันนี้ถูกแกะสลักเป็นรูปนกกระเรียนที่กำลังเคลื่อนไหวเหมือนกับมีชีวิต

ถึงแม้ว่าเรื่องราวและภูมิหลังของผู้ทรยศคุนหลุนทั้งห้าคนลีออนพอจะมีข้อมูลอยู่บ้าง แต่ลีออนไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามาดามเกาจะเป็นหนึ่งในคนของหนึ่งในเจ็ดเมืองของนครคุนหลุน ซึ่งเธอเป็นหนึ่งในลูกสาวของ ‘เครนมาเธอร์’!

เครนมาเธอร์จะให้กำเนิดลูกสาวทุก ๆ สิบปีและลูกชายทุก ๆ สามร้อยปี โดยสำหรับเครนมาเธอร์แล้วลูกสาวย่อมมีค่าน้อยกว่าลูกชายตามธรรมชาติ

ลูกชายของเครนมาเธอร์ก็คือ เครน แชมป์ ซึ่งเป็นหนึ่งใน ‘อิมมอร์ทัล เวพ่อน’ ของเมืองทั้งเจ็ด และยังได้รู้มาอีกว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุนหลุนและเมืองเครนไม่ค่อยดีนักในช่วงสองสามร้อยปีที่ผ่านมา โดยนั่นอาจจะเป็นเพราะเมื่อหลายร้อยปีก่อนไอรอนฟิสต์คนหนึ่งได้เอาชนะและฆ่าเครน แชมป์ของเคนมาเธอร์จนตายในสนามประลองเจ็ดเมือง

ดังนั้นเมืองเครนจึงขาดการติดต่อกับคุนหลุนมาตั้งแต่ตอนนั้น

อย่างไรก็ตามในฐานะที่เป็นหนึ่งในเมืองทั้งเจ็ด เมืองเครนก็ยังคงรักษาเส้นทางไปยังคุนหลุนเอาไว้ ดังนั้นการที่มาดามเกามอบหยกแกะสลักรูปนกกระเรียนให้กับลีออนและบอกให้เขามุ่งหน้าไปที่ทิเบตเพื่อค้นหาตามหาเมืองเครน เพราะที่นั่นจะเป็นสถานที่ที่พาลีออนเข้าไปยังคุนหลุนได้!

แน่นอนว่าลีออนยังจะต้องพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่มาดามเกาจะโกหกเขาด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเชื่อว่าการทำแบบนั้นมันจะไม่มีประโยชน์ต่อมาดามเกาและเดอะแฮนด์เลย

เพราะหลังจากที่มาดามเกาได้ต่อสู้ตัวต่อตัวกับลีออนและได้รับรู้ความแข็งแกร่งของลีออนแล้ว เธอย่อมไม่เสียงที่จะทำให้ลีออนมาไล่ล่าเธอโดยการหลอกให้เขาไปที่ทิเบต

ดังนั้นสองวันต่อมาลีออนจึงเก็บสัมภาระของเขาโดยแบกเป้เดินป่าใบใหญ่และดาบถังจันทร์ดับของเขาขึ้นเครื่องบินไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าจอมเวทย์ . . . ทิเบต!

นอกจากนี้ดาบ ‘จันทร์ดับ’ ของเขาที่ผสมกับโลหะที่ไม่รู้จักยังสามารถรอดผ่านการเครื่องตรวจจับโลหะของสนามบินได้อย่างง่ายดายโดยไม่มีการตอบสนองอะไรเลย!

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือลีออนสามารถผ่านการตรวจสอบของเครื่องตรวจจับใด ๆ บนโลกได้ตราบที่เขาใส่เอาไว้ในกระเป๋าหลังและจะไม่ถูกมองว่าเป็นผู้ก่อการร้าย

นี่เป็นเรื่องที่ดีสำหรับลีออนมาก!

จากนิวยอร์กสู่ทิเบต จากนั้นก็ไปยังเมืองหลวงของทิเบตลาซา และไปยังซิกัตเซ่ . . .

เมื่อลีออนมาถึงที่ซิกัตเซ่เขาก็ขึ้นไปยังเชิงยอดเขาที่สูงที่สุดในโลกที่ถูกแสงอาทิตย์บดบัง ในสถานที่แห่งนี้ไม่ว่าจะมองไปทางไหนภาพที่เห็นจะดูเบลอ ๆ เนื่องจากแดดที่ร้อนแรงของมัน แต่ยิ่งขึ้นไปบนเขาสูงเท่านั้นอากาศก็เริ่มหนาวเย็นมากขึ้นเท่านั้น ทำให้ลีออนต้องเปลี่ยนจากเสื้อแขนสั้นกลายเป็นเสื้อแจ็คเก็ตแขนยาวแทน

หลังจากเดินไปได้ไม่นานลีออนก็พบเข้ากับชายต่างชาติที่มีผมสีน้ำตาลและดวงตาสีฟ้ากำลังพูดภาษาจีนอย่างคล่องแคล่ว ทำให้ลีออนรีบเดินเข้าไปถามหาคนที่ชื่อ ‘เฉินเจิน’ ซึ่งชาวทิเบตมีความกระตือรือร้นเป็นทุนเดิมอยู่แล้วทำให้เขาได้ให้คำแนะนำกับลีออนด้วยรอยยิ้ม

หลังจากเดินไปมาอยู่เกือบครึ่งค่อนวันในที่สุดลีออนก็ได้พบกับชายคนหนึ่งคนนี้ที่มีชื่อเดียวกับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ของจีนที่ซ่อนตัวอยู่ในเทือกเขาหิมาลัย ซึ่งชายคนนี้เป็นชายวัยกลางคนสวมชุดพระสีเหลืองกำลังนั่งสมาธิอยู่บนฟูก ใบหน้าของเขาถูกประดับไปด้วยเกล็ดหิมะและนิ่งสงบ

ดวงตาของเขาปิดลงเล็กน้อยราวกับว่ากำลังสื่อสารกับพระพุทธเจ้าที่อยู่ในในตลอดเวลา

"สวัสดีครับมาดามเกาบอกให้ผมมาหาคุณที่นี่ นี่คือป้ายหยกประจำตัวของเธอ"

เมื่อได้ยินคำพูดของลีออนและป้ายหยกที่เขามอบให้ ดวงตาของชายวัยกลางคนก็เปิดขึ้นและลุกขึ้นจากฟูกทันที

ชายวัยกลางคนมองไปที่ลีออนด้วยความระมัดระวัง ก่อนที่จะถามขึ้นมาว่า "โยมต้องการอะไร?"

"มาดามเกาบอกผมว่าคุณสามารถพาผมเข้าไปในคุนหลุนได้"

ชายวัยกลางคนเงียบไปสักพักใหญ่ ในขณะที่ลีออนกำลังสงสัยว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้วหรือเปล่า ทันใดนั้นอีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า "ตามอาตมามา!"

ลีออนเดินตามพระภิกษุรูปนี้ที่ไม่ค่อยเหมือนปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้สักเท่าไหร่ไปยังตามถนนบนภูเขา และค่อย ๆ เดินขึ้นไปบนเทือกเขาหิมาลัย โดยตลอดทางพี่ชายเฉินเจินคนนี้ทะนุถนอมคำพูดเหมือนกับทองคำ เขาจะตอบคำถามของลีออนด้วยประโยคสั้น ๆ เมื่อลีออนถามกับเขาเท่านั้น

ตัวอย่างเช่น "ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองเครนแค่ไหน?"

"ไม่ไกล"

"ตอนนี้ที่คุนหลุนมีสมาชิกอยู่กี่คน?"

"ไม่มาก"

. . .

เมื่อพวกเขาทั้งสองคนเดินผ่านป่าสนที่สูงตระหง่านก้าวเข้าไปยังส่วนหิมะที่สูงชัน ลีออนก็หยิบถุงมือ เสื้อ และหมวกขนสัตว์ทั้งหมดออกมาจากกระเป๋าด้านหลัง

เมื่อระดับสูงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อากาศจะค่อย ๆ เบาบางลงและทุกลมหายใจที่ออกมาจากปากจะกลายเป็นละอองน้ำแข็งที่สามารถมองเห็นได้ตาเปล่า

อุณหภูมิรอบตัวของเขาในตอนนี้มันต่ำกว่าศูนย์องศาแล้ว!

อย่างไรก็ตามลีออนพบว่าเฉินเจินที่กำลังเดินนำอยู่ข้างหน้าและสวมเพียงแค่เสื้อคลุมบาง ๆ จะไม่ได้รู้สึกถึงความหนาวเย็นและก้าวขึ้นไปด้านบนอย่างมั่นคงเหมือนเดิม

บนเส้นทางขึ้นภูเขาที่สูงชันคนสองคนกำลังปีนเขาอย่างต่อเนื่อง และได้พบกับ ‘พระ’ ที่กำลังเดินลงมาจากเขาด้วยเสื้อคลุมสีเหลืองซีดและฮู้ดปิดบังใบหน้า ซี่งลีออนเห็นเฉินเจินได้เอามือประสานกันและก้มหัวลงทักทายอีกฝ่ายที่เดินผ่านไปด้วยความเคารพ ทำให้ลีออนที่เห็นดังนั้นก็รีบทำตามทันทีเพื่อแสดงความเคารพอีกฝ่ายด้วย

ในขณะที่ร่างกายของเขาก้มตัวลงลีออนก็เหลือบมองไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายเล็กน้อย และเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังสวมหน้ากากเหล็กอยู่

ชุดแปลก ๆ ของบุคคลนี้ทำให้ลีออนหยุดคิดอยู่กับที่ทันที ก่อนที่จะหันหลังกลับไปมองพระที่เพิ่งเดินผ่านไปและพึมพำกับตัวเองว่า "คนนั้นมัน . . . "

ในขณะเดียวกันเฉินเจินที่กำลังเดินอยู่ด้านในก็สังเกตเห็นว่าลีออนไม่ได้เดินตามมา ทำให้เขาหันหลังกลับและถามขึ้นมาว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของพระก่อนหน้านี้ที่เดินหายไปในภูเขาลีออนก็หันหลังกลับมาและตอบว่า "ไม่มีอะไรครับ ไปกันต่อเถอะ . . . "

โปรดติดตามตอนต่อไป …