เจ้าหน้าที่หมายเลข 92 [ฟรี]

ตอนที่ 92

ตามหาคุนหลุน (2)

ตัวเลือกที่สามของลีออนคำตอบมันก็ชัดเจนอยู่ในตัวอยู่แล้ว ‘ไม่ต้องพูดมาก มาซัดกันให้มอบไปข้างดีกว่า!’

ทันทีที่ลีออนลุกขึ้นเขาก็หมุนตัวใช้มือขวาจับไปที่แขนของอันตพาลร่างใหญ่ที่กำลังถือปืนจ่อหัวของเขาอยู่ด้านหลัง ซึ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะได้เหนี่ยวไกลีออนก็ได้แย่งปืนของอีกฝ่ายมาเรียบร้อยแล้ว และใช้ร่างของชายคนนี้เป็นที่กำบัง

ขณะเดียวกันทันใดนั้นมันก็มีเสียงปืนดังขึ้นไปทั่วร้านอาหาร!

ปัง ปัง ปัง . . .

เสียงของกระสุนหลายนัดกระทบกับร่างเนื้อของมนุษย์ดังขึ้นในหูของลีออนอย่างต่อเนื่อง

น่าเสียดายที่คนที่ถูกยิงดันไม่ใช่เขา . . .

ลีออนใช้ร่างของอันตพาลร่างใหญ่ผู้โชคร้ายเป็นที่กำบังกระสุนและบดบังการมองเห็นของศัตรู ก่อนที่จะใช้ปืนที่แย่งมาจากศัตรูก่อนหน้าเก็บเกี่ยวชีวิตของอันตพาลที่อยู่ตรงหน้าของเขา!

ปัง!

ปัง!

ปัง!

หนึ่งนัดปลิดชีพหนึ่งคน

การยิงแต่ละครั้งลีออนไม่ต้องมองเลยด้วยซ้ำ ใช้เพียงการฟังเสียงในการจับตำแหน่งของศัตรูทั้งหมดภายในร้าน

ลีออนยืนอยู่กับที่และถือปืนเหนี่ยวไกไปทั่วทุกทิศทาง

หลังจากผ่านไปประมาณห้าวินาทีลีออนก็ใช้กระสุนในรังเพลิงทั้งหมดสิบห้านัดหมดไปในพริบตา ทำให้ในตอนนี้ภายในร้านอาหารฝรั่งเศสเหลือเพียงแค่ฟิสก์ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าประหลาดใจ และเวสลีย์ที่ขดตัวอยู่บนพื้นเพื่อหลบกระสุน

ตึง!

ลีออนวางปืนพกลงบนโต๊ะอาหารก่อนที่จะโน้มตัวไปข้างหน้ากระซิบไปที่หูของฟิสก์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ว่า "ตอนนี้คุณมีตัวเลือกเดียวเท่านั้น นั่นก็คือทำตามสิ่งที่ฉันพูดเข้าใจไหม?"

เม็ดเหงื่อเย็น ๆ หยดหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาบนหน้าผากของฟิสก์ ก่อนที่ในที่สุดมันจะหยุดลงบนชุดสูทที่สะอาดสะอ้านของเขา

ตอนนี้ฟิสก์รู้แล้วว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาในตอนนี้แตกต่างจากศัตรูที่เขาเคยเผชิญหน้ามาก่อน!

ชายหนุ่มคนนี้ไม่สนใจว่ากระสุนปืนของเขาจะฆ่าใครไปบ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อฟิสก์ได้เห็นทักษะการยิงปืนของอีกฝ่าย ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถต่อสู้กับชายหนุ่มตรงหน้าได้ แต่เขาก็ไม่สามารถรอดพ้นจากกระสุนภายใต้ฝีมือของนักแม่นปืนตรงหน้าได้อย่างแน่นอน

ดังนั้นด้วยประสบการณ์มากมายของเขาเขารู้ดีกว่าทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ของเขาก็คือการร่วมมือกันอย่างสันติ

"ได้!"

เมื่อได้ยินคำตอบที่ต้องการ ลีออนก็แสดงร้อยยิ้มขึ้นมาทันทีพร้อมกับเอื้อมมือไปตบแก้วของชายร่างใหญ่ตรงหน้าเบา ๆ "ตัดสินใจได้ดีพี่ชาย . . . "

ลีออนเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้เดิมพร้อมกับเคาะนิ้วลงบนโต๊ะและถามขึ้นมาว่า "บอกผมหน่อยว่ามาดามเกาอยู่ที่ไหน?"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างภายในใจของฟิสก์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อีกฝ่ายไม่ได้มาเพื่อสร้างปัญหาให้กับเขา!

นี่เป็นข่าวดีสำหรับฟิสก์ที่กลัวความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะมาลอบฆ่าเขาภายหลัง

แน่นอนว่าฟิสก์ฉลาดพอที่จะไม่ถามว่าทำไมเขาถึงตามหามาดามเกา เพราะการที่เขารู้ชื่อของมาดามเกาและรู้ข้อมูลความร่วมมือกับเขากับเธอมันก็พิสูจน์แล้วว่าอีกฝ่ายเตรียมพร้อมมาอย่างดี

"ที่อยู่ของเธอไม่แน่นอน และไม่เคยอยู่เป็นหลักแหล่ง ทุกครั้งที่ฉันเจอเธอเราจะนัดกันที่ไหนสักแห่ง"

"ในกรณีนี้งั้นคุณช่วยโทรบอกเธอให้มาที่นี่ โดยบอกเหตุผลกับเธอไปว่า . . . " ลีออนก้มหน้าลงครู่หนึ่งก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นแสดงรอยยิ้มขึ้นมาอย่างลึกลับ

"เพื่อนเก่าจากคุนหลุนอยากล้ำลึกความหลังกับเธอ"

คุนหลุน?

ฟิสก์ไม่รู้จักภาษาจีนดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าคำนี้มันแปลว่าอะไร แต่เห็นได้ชัดว่ามันน่าจะเป็นชื่อสถานที่ที่ไหนสักแห่งหนึ่ง

บางทีชายหนุ่มคนนี้อาจจะเป็นศัตรูของมาดามเกาที่มาจากตะวันออกไกล?

ลีออนไม่ได้ให้เวลาฟิสก์มากนัก และพูดกระตุ้นขึ้นมาว่า "คุณฟิสก์ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรได้แล้ว"

ฟิสก์เหลือบมองไปที่เวสลีย์ที่ลุกขึ้นยืนมาเรียบร้อยแล้วและกำลังยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับพูดว่า "เวสลีย์โทรหามาดามเกา"

"เอ่อ . . . ครับ!"

เวสลีย์หยิบโทรศัพท์ออกมาและกดเบอร์โทรออกพร้อมกับเปิดลำโพงวางลงบนโต๊ะ ก่อนที่หลังจากนั้นไม่นานสายจะถูกเชื่อมต่อ

"ฟิกส์ เวลาคุณโทรหาใครควรดูเวลาซะบ้างว่ามันเหมาะสมไหม"

ทันใดนั้นเสียงของผู้หญิงที่ปนอารมณ์โกรธก็ดังขึ้นมาจากทางโทรศัพท์ ทำให้ลีออนที่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะมองให้ฟิสก์รีบพูดตอบกลับไป

"คุณเกา ผมขอโทษที่โทรไปรบกวนคุณ แต่เรื่องมันเกิดขึ้นเร็วมากจนผมต้องโทรหาคุณ"

"เกิดอะไรขึ้น?"

ฟิสก์เหลือบมองลีออนและพูดกับโทรศัพท์ว่า "ผมมี . . . เพื่อนคนหนึ่งอยู่ที่นี่อยากฝากคำพูดบอกคุณว่า . . .  เพื่อนเก่าจากคุนหลุนอยากล้ำลึกความหลังกับคุณ . . . "

เมื่อได้ยินคำที่คุ้นเคยอย่าง ‘คุนหลุน’ จากปากของฟิสก์มันก็ทำให้มาดามเกาที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์สะดุ้งทันที!

ตั้งแต่ที่เธอออกมาจากคุนหลุน เธอก็ไม่เคยได้ยินชื่อ ‘คุนหลุน’ มาเกือบสิบปีแล้ว

ใครจะมาหาเธอในตอนนี้?

เป็นไปได้ไหมว่าในที่สุดคุนหลุนก็เลือกไอรอนฟิสต์คนใหม่และส่งมาที่นิวยอร์กเพื่อไล่ล่าเธอ?

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้เธอก็อดไม่ได้ที่จะร้อนรนเล็กน้อย และรีบถามขึ้นมาว่า "เขาหน้าตาเป็นยังไง? เป็นชายหรือหญิง? อายุ . . . "

ก่อนที่ฟิสก์จะได้พูดตอบ ลีออนก็หยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา หันหน้าเข้าโทรศัพท์มือถือ และพูดเป็นภาษาจีนกลางว่า "มาดามเกา คุณมาดูด้วยตัวเองสิ คุณไม่อยากรู้หรือไงว่าผมเป็นใคร . . . "

เมื่อมาดามเกาได้ยินภาษาจีนที่อีกฝ่ายพูดขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วเธอก็ผงะเล็กน้อยและถามขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า "คุณเป็นใคร?"

"ผมบอกแล้วว่าผมมาจากคุนหลุน"

ประโยคนี้ทำให้มาดามเกามั่นใจมากยิ่งขึ้นว่าอีกฝ่ายคือคนที่คุนหลุนส่งมาไล่ล่าและฆ่าเธอ

"ผมกำลังรอคุณที่อยู่ที่ร้านอาหาร XX ผมจะรอการมาถึงของคุณอยู่ที่นี่ . . . "

หลังจากพูดจบลีออนก็กดตัดสายไปทันที

อีกด้านหนึ่งทางฝั่งของมาดามเกาหลังจากที่อีกฝ่ายตัดสายไปเธอก็หันไปสั่งคนข้าง ๆ ว่า "ไปเตรียมรถให้พร้อม เราจะไปสถานที่แห่งหนึ่งกัน"

ยี่สิบนาทีต่อมา . . .

รถเมอร์เซเดสเบนซ์สองสามคันที่มีมาดามเกานั่งอยู่และคนของเธอมากกว่าอีกหนึ่งโหลก็มาถึงหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง

เมื่อมองไปที่ประตูร้านอาหารที่ไม่มีคนเฝ้ามาดามเกาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา และตระหนักได้ว่าเรื่องนี้ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายอย่างที่เธอคิด

เมื่อมาดามเกาลงจากรถเดินเข้าไปในร้านอาหารภาพแรกที่ปรากฏขึ้นในสายตาของเธอมันก็คือศพที่เรียงรายกันอยู่บนพื้นเต็มไปหมด แต่สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้เธอประหลาดใจมากนักสิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจจริง ๆ ก็คือชายหนุ่มที่กำลังนั่งรออยู่ตรงกลางของห้องโถง

มาดามเกาใช้ไม้เท้าเดินข้ามศพที่นอนอยู่บนพื้นมาจนถึงใจกลางห้องโถงของร้านอาหารและยืนอยู่นิ่ง ๆ

ลีออนผายมือขวาไปทางเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างของเขาและพูดเป็นภาษาจีนขึ้นมาว่า "ยินดีต้อนรับมาดามเกา เชิญนั่ง!"

มาดามเกามองไปที่ลีออนอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่หลังจากนั้นไม่นานเธอจะพูดขึ้นมาว่า "คุณดูแตกต่างจากที่ฉันจินตนาการเอาไว้มาก แถมภาษาจีนกลางของคุณนี่พูดได้ไม่เลวเลย"

โปรดติดตามตอนต่อไป …