เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

เจ้าหน้าที่หมายเลข 45 [ฟรี]

เจ้าหน้าที่หมายเลข 45 [ฟรี]

เจ้าหน้าที่หมายเลข 45 [ฟรี]


ตอนที่ 45

‘คนรู้จัก’ ที่คาดไม่ถึง!

บนสังเวียนพนักงงานกำลังเช็คคราบเลือดอย่างขยันขันแข็ง ผู้ชมที่ตะโกนโห่ร้องในตอนแรกก็เริ่มกลับไปที่ที่นั่งเพื่อรอการต่อสู้คู่ต่อไป . . .

ในช่วงพักเบรกสั้น ๆ นี้ผู้ชมจำนวนมากที่ตะโกนอย่างต่อเนื่องเมื่อกี้นี้รีบยกน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อบรรเทาความแห้งกร้านของลำคอ

ในขณะเดียวกันบนชั้นสองที่มุมหนึ่งของสโมสร ‘ไดม่อนฮาร์ท’ อดัมชายวัยกลางคนร่างอ้วนเจ้าของสโมสรได้ขึ้นมาพบแขกสองสามคนด้านบนด้วยตัวเอง

"ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ ‘ไดม่อน’ มีอาการบาดเจ็บบาดอย่างจนทำให้เขาไม่สามารถมาพบพวกคุณได้ ดังนั้นเดี๋ยวผมจะดื่มให้พวกคุณสามแก้วเพื่อเป็นการขอโทษ!"

หลังจากพูดจบอดัมก็หยิบแก้วเปล่ามาวางตรงหน้าและรินไวน์ลงไปเต็มแก้ว

ในขณะเดียวกันชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าขนาบข้างด้วยสาวสวยสองคนซ้ายขวาก็ยื่นมือขวาออกมาเพื่อหยุดอดัมไม่ให้รินไวน์

ชายหนุ่มรูปหล่อในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำมองไปที่อดัมและพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่เป็นไร ผมรู้ว่าคำขอนี้มันอาจจะมากเกินไปเล็กน้อย ผมเข้าใจมันได้"

"ท่านแขกผู้มีเกียรติ ถ้าหากท่านพูดแบบนี้ ฉันก็ยิ่งรู้ผิดมากไปอีก!"

ทันทีที่เสียงของอดัมเงียบลงเขาก็หยิบแก้วไวน์ตรงหน้าขึ้นมาและเทไวน์ลงคอกลืนเข้าไปในอึกเดียว

หลังจากหยิบไวน์ขึ้นมารินและดื่มอีกสามแก้วจนหมดอดัมก็บอกลาพวกเขาทั้งสามคนอย่างสุภาพว่า "ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อน เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนพวกคุณในการรับชมคู่ต่อไป"

ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย "คุณไปเถอะ"

ทันทีที่อดัมจากไปสาวสวยสองคนที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มส่งเสียงร้องขึ้นมาทันที

ผู้หญิงผมบลอนด์ที่นั่งอยู่ทางด้านขวาเอาหน้าอกของเธอถูกับแขนของชายหนุ่มอย่างเมามั่นพร้อมกับเป่าลมเข้าไปที่หูของชายหนุ่ม "ลีออนการต่อสู้ที่นี่มันน่าตื่นเต้นมากเลย! หัวใจของฉัน มันยังเต็มรั่วไม่หายเลย . . . "

หญิงสาวผมสีน้ำตาลที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายก็พยักหน้าด้วยเช่นกัน "อืม! โดยเฉพาะผู้ชายผิวดำคนเมื่อกี้ร่างกายของเขามันทำขึ้นมาจากอะไรกัน?! ถึงแม้ว่าเขาจะถูกต่อยอย่างรุนแรงก็ยังไม่สะทกสะท้านเลย เขามีความรู้เจ็บปวดบ้างไหมเนี้ย?"

เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาของเพื่อนชายร่วมชาติบริเวณโดยรอบ มุมปากของชายหนุ่มที่นั่งตรงกลางก็ยกขึ้นเล็กน้อย ภายใต้แสงไฟสลัวเผยให้เห็นรูม่านตาสีฟ้าที่ดูเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน "ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด แต่เป็นเพราะว่าการโจมตีของศัตรูมันเบามากเกินไป . . . "

ชายหนุ่มหยิบแก้วไวน์ในมือขึ้นมาหมุนเล็กน้อยมองไวน์ที่อยู่ในแก้ว ภายใต้แสงไฟในสโมสรทำให้สีของไวน์มันดูเหมือนกับสีทองอร่ามจนทำให้ชายหนุ่มค่อย ๆ นึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ . . .

ลีออนไม่คิดเลยว่าเขาจะได้รับข้อมูลบางอย่างมาจากบริเวณชายหาดโดยบังเอิญ ซึ่งทำให้เขาได้พบกับบุคคลที่น่าสนใจมากในสโมสรแห่งนี้

ถูกต้อง!

แขกผู้มั่งคั่งคนนี้ที่มีสาวสวยสองคนขนาบข้างซ้ายขวาและสั่งไวน์ราคาแพงสองสามแก้วเพื่อมาดื่มกับผู้ชนะบนสังเวียนก็คือลีออนที่มาลอสแองเจลิสเพื่อพักผ่อน!

ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดจะต้องย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน . . .

เมื่อสองวันก่อนหลังจากที่ลีออนเดินทางมาถึงลอสแองเจลิส ‘เมืองแห่งนางฟ้า’ เขาก็ได้พบกับนักศึกษาชาวอังกฤษสองคนที่เดินทางมาเที่ยวเหมือนกับเขา

หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น มีผมสีบลอนด์ และมีสีผิวเหมือนกับข้าวสาลีมีชื่อว่า นิโคล ส่วนหญิงสาวผมสีน้ำตาล สีผิวขาว และหน้าอกใหญ่มีชื่อว่า ดาร์ซี

ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาพบสองสาวลีออนก็สังเกตเห็นว่าสายตาของสองสาวที่มีต่อเขานั้นมันเหมือนกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เขาเคยเจอมาในอดีต . . . ตกหลุมรักหนุ่มหล่อ!

โดเฉพาะสาวผมบลอนด์ที่เพิ่งเลิกกับแฟนมาสด ๆ ร้อน ๆ ทำให้ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยการหยอกล้อแฝงไปด้วยการยั่วยวนราวกับว่าเธออยากจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัว . . .

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความปรารถนาอันแรงกล้าของหญิงสาวเหล่านี้แน่นอนว่าลีออนที่เป็นสุภาพบุรุษย่อมไม่ปฏิเสธความหวังดีของหญิงสาวอยู่แล้ว

และเมื่อพวกเขาแยกทางกันสาวผมบลอนด์ก็ได้ยื่นโน้ตที่จดเบอร์โทรศัพท์ของเธอให้กับเขาเอาไว้

ทำให้หลังจากผ่านไปอีกสองวันจนลีออนรู้สึกว่าการอยู่คนเดียวมันช่างเหงาเหลือเกิน และมันคงจะดีกว่านี้ถ้าหากมีเพื่อนมาเที่ยวเล่นด้วยกันอีกสักสองคน

ลีออนจึงโทรไปชวนสองสาวเพื่อออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันสองสามครั้ง

และคืนนี้เขาก็ได้ชวนพวกเธอให้มาเที่ยวที่สโมสรมวยที่มีชื่อว่า ‘ไดม่อนฮาร์ท’ เพื่อดูการชกมวยใต้ดิน เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่เขาไปที่ชายหาดเวนิสและเดินเล่นบนชายหาดเขาบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเพื่อนคู่หนึ่ง

"เพื่อน! ‘ไดม่อนฮาร์ท’ จะมีคู่ชกแห่งศตวรรษขึ้นวันมะรืนนี้ อยากไปดูด้วยกันไหม?"

"จริงดิ? ไดม่อนเป็นคนขึ้นชกอย่างนั้นหรอ?"

"แน่นอน! ตอนนี้อดัมกำลังแพร่กระจายข่าวไปทั่วว่าคู่ต่อสู้ของไดม่อนในคราวนี้ก็คือ ‘เฮดช็อต อาเธอร์’

"เชี้ย! มันจะต้องเป็นแมตต์ที่ดุเดือดแน่นอน ทำให้เอาฉันเริ่มตื่นเต้นแล้วนะเนี้ย . . . "

ด้วยคีย์เวิร์ดสำคัญอย่าง ‘ไดม่อนฮาร์ท’ ‘ไดม่อน’ ‘เฮดช็อต อาเธอร์’ และ ‘คนขึ้นชก’ จากคำพูดของพวกเขาสองคนนี้ลีออนก็สามาถคาดเดาได้อย่างรวดเร็วการต่อสู้นี้มันจะต้องเป็นการชักมวยใต้ดินอย่างแน่นอน

ทำให้ลีออนที่รู้สึกสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เขาจึงได้ชวนสองสาวเพื่อมาดูการชกมวยใต้ดินที่ถูกเรียกว่า ‘คู่ชกแห่งศตวรรษ’ โดยเพื่อนสองคนที่ชายหาด

ด้วยเหตุเองแทนที่เขาจะผิดหวังกับการมาที่นี่กลับเป็นว่ามันทำให้เขาพบกับเรื่องคาดไม่ถึงแทน

เขาพบกับคนคุ้นหน้าคุ้นตายโดยไม่คาดคิด -  ชายผิวดำที่ชื่อว่า ‘ไดม่อน’!

หลังจากถูกต่อยอย่างรุนแรงจากหมัดของคู่ต่อสู้ แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของชายผิวดำจะไม่ได้บาดแผลหรือรอยฟกช้ำปรากฏขึ้นมาให้เห็นเลย ทำให้ภายในหัวของเขามีภาพของซูเปอร์ฮีโร่ปรากฏขึ้นมาทับซ้อนกับชายผิวดำบนสังเวียน

ซึ่งลีออนได้พยายามบอกให้อดัมเจ้าของที่นี่เรียกชายผิวดำคนนี้มาดื่มด้วยกันกับเขา

แต่ใครจะคิดว่าชายผิวดำจะปฏิเสธคำเชิญของเขาอย่างตรงไปตรงมา

อย่างไรก็ตามลีออนก็ไม่ยอมแพ้

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมมาหาเขา . . .

ทันใดนั้นหางตาของลีออนก็เหลือบมองไปที่ร่างหนึ่งที่กำลังเดินออกไปทางประตูหลังของสโมสร

ลีออนวางแก้วไวน์ในมือลงบนโต๊ะและลุกขึ้นยืนทันที

เมื่อเห็นว่าจู่ ๆ ลีออนก็ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน มันก็ทำให้สองสาวมึนงงเล็กน้อย

"ลีออน คุณจะไปไหนอย่างนั้นหรอ?"

ลีออนมองไปที่สองสาวด้วยสีหน้าขอโทษ "ขอโทษที พอดีผมจำได้ว่ายังมีเรื่องบางอย่างให้จัดการ ผมเช็คบิลโต๊ะนี้แล้ว พวกคุณดื่มกันต่อได้เลย และไม่ต้องรอผมกลับมานะ"

หลังจากพูดจบลีออนก็ก้าวขายาวของเขาไปข้างหน้าก้าวและเดินอย่างรวดเร็วไล่ตามชายผิวดำที่เดินออกไปทางประตูหลังสโมสร

ทำให้บนชั้นสองเหลือเพียงแค่สองสาวที่หันไปมองหน้ากันด้วยความมึนงง . . .

หลังจากออกมาจากสโมสรผ่านทางประตูหลัง เดินมาที่ซอยด้านหลังสโมสร ลีออนก็ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลสายตาจับจ้องไปยังชายที่สวมเสื้อฮู้ดคลุมหัวซึ่งเป็นเป้าหมายของเขา

เมื่อเห็นว่าเป้าหมายกำลังจะเดินข้ามทางม้าลายเพื่อเดินข้ามไปอีกฝั่งของถนน ลีออนก็เร่งฝีเท้าของเขาขึ้นเล็กน้อย

ด้วยวิธีเขาจะสามารถติดตามเป้าหมายจากด้านหลังได้โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว

พวกเขาเดินเข้าไปในซอยเปลี่ยวที่ไม่มีคนและไม่มีกล้องวงจรปิด . . .

โปรดติดตามตอนต่อไป …

จบบทที่ เจ้าหน้าที่หมายเลข 45 [ฟรี]

คัดลอกลิงก์แล้ว