ตอนที่ 977-978 ตั้งแต่ที่เธอแต่งงานกับฉัน เธอก็คือพี่สะใภ้ของนาย

นัยน์ตาของเขาเย็นชา และน้ำเสียงของเขาก็เย็นชายิ่งขึ้นไปอีก ความรู้สึกแปลก ๆ มาจากก้นบึ้งหัวใจ “เมื่อกี้นายเรียกเธอว่าอะไรนะ”

กงเซลีเงียบลงทันที

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดขึ้น “ก่อนหน้านี้ฉันเข้าใจเธอผิดไป ตอนนี้ไม่ได้คิดอะไรแล้ว ตอนนี้ฉัน...”

“ตอนนี้นายรู้ว่านายเข้าใจเธอผิด เลยเรียกเธอได้อย่างสนิทสนมอย่างนั้นเหรอ นี่เหรอคือเหตุผลที่นายเรียกเธออย่างสนิทสนม?” เหมาเยซื่อพูดอย่างเย็นชา

กงเซลีพูดไม่ออก

ความเงียบของเขาทำให้การแสดงออกของเหมาเยซื่อแย่ลงไปอีก

ในที่สุดเขาก็รู้ว่าความรู้สึกแปลก ๆ นั้นคืออะไร

เขารู้ดีว่า ที่ผ่านกงเซลีปฏิบัติกับเฉียวเมียนเมียนอย่างไร

แต่ตอนนี้เขากลับเรียกเธออย่างสนิทสนม

จะไม่ให้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ยังไง

แต่นี่คือกงเซลี...

แม้ว่าจะรู้จักกงเซลีเป็นอย่างดี เขาบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

การแสดงออกของเหมาเยซื่อมืดลง

“น้องสี่ จริง ๆ แล้วนาย...”

“ไม่ ไม่!” กงเซลีปฏิเสธอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค

“อาซื่อ อย่าคิดมาก เรื่องพื้น ๆ แบบนี้ฉันรู้ดี เธอเป็นผู้หญิงของนาย จะให้ฉันคิดอะไรได้”

“ถ้านายไม่ชอบ ฉันจะไม่เรียกเธออย่างนั้นอีก”

เหมาเยซื่อยังคงดูแย่มาก เขาเม้มริมฝีปากและเงียบ

เขาทำไมได้?

เป็นเพราะว่าเขารู้จักกงเซลี ต้องมีอะไรบางอย่างแน่

“อาซื่อ นายโกรธเหรอ?”

กงเซลีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างลังเล

“อย่าบอกนะ ว่าแม้แต่นายก็ยังเข้าใจผิด”

“น้องสี่ ก็ดีที่นายรู้เรื่องพื้น ๆ ของนาย” เหมาเยซื่อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างเย็นชา

“เป็นการดีที่สุด ถ้ามันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ถ้าไม่ใช่... ฉันก็รับประกันไม่ได้ว่าฉันจะทำอะไรลงไปบ้าง”

“เธอเป็นหัวใจของฉัน ไม่มีใครแตะต้องเธอได้”

กงเซลีเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า

“อาซื่อ ไม่ต้องกังวล ฉันแค่รู้สึกว่าที่ผ่านมาเข้าใจผิด และไม่อย่าทำเหมือนเธอเป็นศัตรูอีกก็เท่านั้น”

“ฉันไม่ได้สนใจเรื่องการพูดของฉันด้วยซ้ำ ไม่คิดว่านายจะคิดมากขนาดนี้”

“ใช่ ฉันคิดมาก” เหมาเยซื่อระงับความโกรธของเขาที่เกือบจะปะทุและพูดอย่างเย็นชา

“จากนี้ เรียกเธอแบบเดียวกับหยางที่สอง แม้ว่าเธอจะอายุน้อยกว่านาย แต่เธอแต่งงานกับฉัน เธอก็คือพี่สะใภ้ของนาย”

คราวนี้กงเซลีเงียบ

เหมาเยซื่อเม้มปากและไม่พูดอะไร แต่สายตาที่เย็นชายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น กลิ่นควันอบอวลไปในอากาศ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ทันใดนั้นมีคนเคาะประตู

“อาซื่อ นายไปทำงานต่อเธอ ฉันไม่กวนแล้ว”

หลังจากเงียบไปนาน กงเซลีก็พูดออกมาในที่สุด แล้ววางสายไป

เหมาเยซื่อกระแทกโทรศัพท์มือถือของเขาลงบนโต๊ะ

พร้อมกับกระโกนคุยกับคนนอกห้อง “เขามา”

ประตูถูกผลักออกช้า ๆ

เสียงหวานดังขึ้น “ประธานเหมาคะ ฉันชงกาแฟมาให้ ฉันชงในแบบของตัวเอง ไม่รู้ว่าคุณจะชอบไหม ลองชิมดูหน่อยไหมคะ?”

เหมาเยซื่อมองด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นเฉียวเมียนเมียนเดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟหนึ่งแก้ว เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “เมียนเมียน ทำไมคุณ...”

“ทำไม ไม่ต้องรับฉันเหรอ?” เฉียวเมียนเมียนเดินไปที่โต๊ะและวางกาแฟไว้บนนั้น จากนั้นเธอก็ยิ้มและพูดว่า “ฉันรบกวนประธานเหมารึเปล่าคะ?”

เหมาเยซื่อพูดไม่ออก

ชายคนนั้นหรี่ตาลงและจ้องมาที่เธออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะยืนยันว่าเธอไม่ใช่ภาพลวงตา

เขาลึกขึ้นและดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที เขาวางมือบนศีรษะของเธอและพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา อันน่าดึงดูด “ทำไมคุณไม่บอกผมก่อนล่ะ มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เฉียวเมียนเมียนพิงหน้าอกและลูบไปตามกระดุมเสื้อของเขา เธอยิ้มหวานและพูดว่า

“ฉันอยากจะเซอร์ไพรส์คุณ ลงเครื่องปุบ ก็มาหาเลย เป็นไง มีความสุขไหม”

“มีความสุข” เหมาเยซื่อกระชับแขนรอบตัวเธอและจูบเธอที่หน้าผาก

“พรุ่งนี้ ฉันถึงจะกลับเมือง F”

“อืม พรุ่งนี้ผมจะกลับพร้อมกับคุณ คืนนี้อยากกินอะไร เลือกร้านได้เลย วันนี้ผมจะเลิกงานเร็วหน่อย”

เธอมีกลิ่นที่หอมหวาน

ผมของเธอมีกลิ่นหอมหวานด้วย

เธอเป็นเหมือนลูกพีชที่แผ่ความหวาน ทำให้อยากกินเธอทั้งตัว

ขณะที่เหมาเยซื่อมองลงไปที่หญิงสาวแสนสวยราวกับนางฟ้าในอ้อมแขน

ดวงตาของเขาก็มืดมัวลง เมื่อเขานึกถึงสายที่เขาเพิ่งวางไป

เขาควรจะรู้

แค่รอเวลาเท่านั้น

ถ้าเขาชอบและหลงผู้หญิงคนนี้มากขนาด คนอื่นจะไม่สนใจได้อย่างไร

เป็นเรื่องปกติที่คนอื่นจะชอบเธอเช่นกัน

เขาไม่ได้โกรธหรือใส่ใจกับมันมากนัก

แต่ถ้าผู้ที่สนใจในตัวเธอคือเพื่อนสนิทของเขา มันจะต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้จักกงเซลีเป็นอย่างดี

พวกเขามีความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างเท่าเทียมกันในหลาย ๆ ด้าน

พวกเขาก็หวาดระแวงเหมือนกัน

เป็นไปได้มากว่าเขาจะตกหลุมรักใครสักคนไปตลอดชีวิตของเขา

แต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจก็คือ คนที่อยู่ในหัวใจของกงเซลี ไม่ใช่เซินโย่วหรอกเหรอ

แต่ตอนนี้

จากความเข้าใจของเขาที่มีต่อกงเซลี เขาไม่ควรเป็นคนอารมณ์อ่อนไหว

แต่การกระทำก่อนหน้านี้ของกงเซลี แสดงให้เห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเขา

เหมาเยซื่อหวังว่าเขาจะคิดมากไปเอง

แต่เขารู้ดีว่าเขาคิดมากไปเองหรือไม่

ลางสังหรณ์ของเขาไม่เคยผิดพลาด

ครั้งนี้ก็เช่นกัน

“อา คืนนี้เหรอคะ”

เฉียวเมียนเมียนมองขึ้นไปที่เขา ใบหน้าแสดงออกถึงการขอโทษ

“ฉันมีนัดแล้วคะ คงไปทานข้าวเย็นกับคุณไม่ได้”

เหมาเยซื่อขมวดคิ้ว

“มีนัดแล้ว?”

เฉียวเมียนเมียนกระพริบตาอย่างรู้สึกผิด “ค่ะ”

“นัดกับใคร? เจียงหลัวลีเหรอ?”

ชายคนนั้นดูไม่พอใจ เมื่อเอ่ยชื่อนี้ออกมา

ในหัวใจของภรรยาเขา เขาไม่สามารถเทียบได้กับเพื่อนสนิทของเธอ