ตอนที่ 979-980 ต่อไป เรียกผมแบบนี้อีกได้ไหม

ทุกครั้งที่เธอกลับมา เธอมักจะไปหาเจียงหลัวลี่ก่อนทันที

ในฐานะสามี เขาถูกเธอทิ้ง

แม้ใจเธอ เขาจะมีความสำคัญเท่ากับเฉียวเฉิน แต่เขายังสำคัญไม่เท่าเพื่อนสนิทของเธอ

“เปล่าคะ” เฉียวเมียนเมียนมองเห็นความเศร้าในแววตาของชายคนนั้น ดังนั้นเธอจึงคล้องแขนไปรอบคอเขาทันที พูดอย่างอารมณ์ดีว่า “เรื่องงานน่ะคะ ฉันนัดทานข้าวกับพี่เซี่ย อย่าโกรธไปเลยนะคะ หลังจากทานข้าวเสร็จ ฉันจะใช้เวลาที่เหลือกับคุณ โอเคไหม?”

เหมาเยซื่อทำหน้าซื่อ “งานสำคัญสำคัญนั่นคืออะไร”

เขาคิดว่าเธอบินกลับมาที่เมืองหยุนเฉิงเพื่อทำเซอร์ไพรส์เขาเสียอีก

แต่ตอนนี้ เขากลับคิดมาก

เหมาเยซื่อรู้สึกอึดอัดอย่างมาก

รู้สึกเหมือนเขาคิดมากเกินไป

“เอ่อ” เฉียวเมียนเมียนคิดอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจที่จะไม่บอกเขาเรื่องของการบกเลิกสัญญา

เธอเพิ่งจะเซ็นสัญญาเพียงไม่กี่วัน และสัญญาสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว

เธอไม่มีหน้าจะพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเขา

มันน่าอายเกินไป

เธอน่าจะเป็นดาราที่ถูกยกเลิกสัญญาเร็วที่สุดก็ว่าได้

ในขั้นแรก เธอต้องพิสูจน์ความสามารถของเธอให้เหมาเยซื่อได้เห็น

ถ้าเขารู้ว่าสัญญาได้ยกเลิกไปอย่างรวดเร็ว เธอจะต้องเสียหน้า

เฉียวเมียนเมียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโกหก

“ก็แค่เรื่องการพัฒนางานค่ะ ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดมากเท่าไหร่ เลยต้องมาพูดคุยด้วยตัวเอง”

“อย่างนั้นเองเหรอ”

เหมาเยซื่อรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำอธิบายของเธอ แต่เขาก็ยังท่าทางไม่ดีนัก

“เลื่อนนัดได้ไหม วันนี้มาคุยกันหน่อย”

เขารู้สึกผิดหวังอยู่เล็กน้อย เมื่อจู่ ๆ เธอก็บอกว่ามีนัดแล้ว

“เอ่อ ไม่เอาดีกว่า” เฉียวเมียนเมียนมองขึ้นไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของชายคนนั้น เธอกัดริมฝีปากและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอเขย่งเท้าและจูบเขา

“สามีคะ ฉันรู้ว่าคุณคือคนที่เข้าใจฉันมากที่สุด” เธอรู้ว่าเหมาเยซื่อชอบฟังคำนี้ เธอเลยเลือกใช้วิธีนี้ ขณะที่พูดคำว่า ‘สามี’ ออกไป ท่าทางของเขาก็อ่อนลง

เมื่อเห็นว่าวิธีนี้ใช้ได้ผล เธอยิ้มและพูดต่อ

“สามีคะ ฉันจะพยายามกินให้น้อยที่สุด จะได้เหลือพื้นที่กลับมาทานข้าวเย็นกับคุณ หลังจากคุยธุระเสร็จ ดีไหม?”

“แต่ถ้าคุณไม่เต็มใจที่จะรอ ก็ไม่เป็นไร...”

หญิงสาวในอ้อมแขนของเขามีเสียงหวาน

วิธีที่เธอเรียกเขาว่า ‘สามี’ อีกทั้งยังแสดงท่าทางชวนให้หลงเสน่ห์ควบคู่ไปกับท่าทางเขินอายของเธอ ทำให้เขารู้สึกแทบจะละลาย

เขารู้สึกเหมือนกำลังตกหลุมรักเธอ

การหายใจของเขาเร็วขึ้นและแขนของเขาก็โอบรอบเอวเธอแน่น

“ที่รัก ผมชอบที่คุณเรียกผมว่า ‘สามี’ คราวหน้าเรียกผมแบบนี้อีกได้ไหม”

เฉียวเมียนเมียนรู้ว่าเขาชอบ

เขามักจะตื่นเต้นเวลาที่เธอเรียกเขาแบบนั้น

แต่เธอไม่ค่อยอยากจะเรียกแบบนี้สักเท่าไหร่

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นสามีภรรยากันแล้ว และไม่ได้มีปัญหาอะไรที่จะเรียกแบบนั้น ทว่าเธอเพียงแค่รู้สึกเขินอายก็เท่านั้นเอง

เธอหน้าแดงทุกครั้งที่เรียกเขาว่า สามี

ทั้งที่เขาก็เป็นสามีของเธอจริง ๆ

“ไม่โกรธแล้วใช่ไหมคะ?” เฉียวเมียนเมียนเอียงศีรษะและมองเขา ดวงตาสีเข้มของเธอดูเหมือนจะปกคลุมไปด้วยชั้นของหมอก ท่าทางของเธอช่างน่าเย้ายวน

เหมาเยซื่ออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

เขาหายโกรธแล้ว

เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดและรู้ว่าที่เขาชอบ

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอกำลังวางแผนอยู่ แต่เขาก็เต็มใจที่จะเดินเข้าไปในแผนของเธอ

เธอคือเหยื่อล่อชั้นดีที่เขาชอบ

พระเจ้ารู้ว่าเมื่อเธอเรียกเขาว่า สามี เขาจะไม่สามารถขัดขืนคำขอร้องใด ๆ ของเธอได้

“อืม ที่รัก เรียกผมแบบนี้อีกครั้ง ผมถึงจะไม่โกรธ” เขาได้ที

เฉียวเมียนเมียนกำลังเกลี้ยกล่อมเขาอยู่ ดังนั้นจะตอบตกลงตามคำขอของเขาแทบจะทันที

“ได้สิคะ สามี สามี..”

เธอแค่อยากจะโน้มน้าวเขา

ทันทีที่เธอเรียกเขาว่าสามี สีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไป เขายิ้มออกมา

ความหมองคล้ำในแววตาของเขาหายไปทั้งหมด

เฉียวเมียนเมียนตกใจที่เขาเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนี้

“ก็ได้ งั้นคืนนี้คุณก็ไปเถอะ อย่าทานมากเกินไปล่ะ เสร็จแล้ว ผมจะพาไปกินของอร่อย”

ไม่เพียงแค่ท่าทางของเขาจะดีขึ้น แต่คำพูดของเขาก็ดีสบาย ๆ ขึ้นด้วย

เขายังไม่พอใจกับเรื่องนี้อยู่มาก แต่ตอนนี้เขายอมรับด้วยรอยยิ้ม

เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก

อันที่จริงก็เป็นเรื่องดี

เธอตระหนักว่าการแสดงท่าทางน่ารัก ก็มีประโยชน์เป็นอย่างมาก

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอขอร้องเขา หรือเกลี้ยกล่อมเขา ทั้งหมดนี้ช่างมีประโยชน์

ยิ่งกว่านั้น มันได้ผลทุกครั้งเสียด้วย

ดูเหมือนว่าเธอจะต้องแสดงท่าทางแบบนี้กับเขาต่อไปในอนาคตอีกมาก

“ว้าว สามี คุณน่ารักที่สุด” เฉียวเมียนเมียนตระหนักดีว่าการทำตัวน่ารักนั้นมีประสิทธิภาพมาก เหมาเยซื่อก็ชอบมากด้วย เธอจึงทำแบบนี้ต่อไป เธอกอดคอของเชาและก้มศีรษะลง จากนั้นก็เขย่งเท้าขึ้น จูบที่แก้มอันหล่อเหลาของเขาอีกครั้ง

เธอดูร่าเริ่งมากกว่าเมื่อกี้

เธอจูบเขาเบา ๆ และพยายามถอนใบหน้าออก

ขณะที่เธอกำลังจะผละออก ผู้ชายคนนั้นก็คว้าคางของเธอไว้...

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เฉียวเมียนเมียนให้เหมาเยซื่อพาเธอไปที่ห้องน้ำ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เหมาเยซื่ออุ้มเธอออกจากห้องน้ำแล้ววางเธอลงบนเตียงเล็ก ๆ ในห้องพักด้านใน

เขานั่งลงข้างเตียงและตบศีรษะเธอ

“ที่รัก คุณนอนพักสักหน่อย เลิกงานแล้วผมจะปลุก”

เฉียวเมียนเมียนจ้องมาที่เขาและพูดอย่างโกรธเคือง

“เหมาเยซื่อ คนไร้ยางอาย!”

“คุณทำเกินไปแล้ว คุณมันไม่ใช่คน”

“อืม ผมทำเกินไปแล้ว ผมไม่ใช่คน”

เฉียวเมียนเมียนอยากจะดุเขาอีก แต่เขาก็ยอมรับออกมาอย่างรวดเร็วจนเธอทำอะไรต่อไม่ได้

“ที่รัก อย่าโกรธสิ” เหมาเยซื่อมองลงไปที่เสื้อผ้าบนพื้นและกอดเธอ

“ผมให้เว่ยเจิ้งไปซื้อเสื้อผ้าให้คุณใหม่แล้ว เป็นความผิดผมเอง ผมทำเกินไปที่ฉีกเสื้อผ้าคุณ”

“ผมจะชดเชยให้ โอเคไหม? ผมจะให้ชุดใหม่กับคุณเท่าที่คุณต้องการ”